Ողջույն, տղաներ!!!!!
Անցյալ անգամ ես ավարտեցի իմ պատմությունը այն պահին, երբ մենք ժամանեցինք Նյու Յորք կամ, ինչպես այն անվանում են, Մեծ խնձոր:
Եվ դա ճիշտ է, քաղաքը պարզապես անհավանականորեն հսկայական է եւ ցնցող... բայց այդ մասին ավելի ուշ:
Այսպիսով, քանի որ իմ ընկերուհին եւ ես «մտածված» մարդիկ ենք (գոնե մեզ այդպես էր թվում), մենք նախապես՝ ավելի ճիշտ՝ մեկ օր առաջ, շնորհիվ մի ընկերուհու, ով արդեն եղել էր Ամերիկայում եւ պատմել էր մեզ այդ տղաների մասին, խնդրեցինք նրանց դիմավորել մեզ Ջոն Քենեդու անվան օդանավակայանում: Եվ ամենազվարճալին այն է, որ մենք գաղափար անգամ չունեինք, թե ինչպիսի տեսք ունի այն տղան, ով պետք է դիմավորեր մեզ, ընդ որում՝ «ԲՈՒՐՅԱՏՆԵՐ!» գրությամբ ցուցանակով: Արդյունքում մենք սպասեցինք մոտ 30-40 րոպե, բայց այդպես էլ չգտանք նրան: Եվ հենց այստեղ սկսվեց թեթեւ խուճապը... Բայց մեր բախտը բերեց, երբ մենք պարզապես վազվզում էինք մի կողմից մյուսը՝ փնտրելով մեր փրկչին, մենք բառացիորեն բախվեցինք իրար: Դրանից հետո եղան ջերմ գրկախառնություններ, թեեւ մենք անծանոթ էինք եւ առաջին անգամ էինք տեսնում իրար: Եվ դրանից կրկնակի հաճելի է, քանի որ որտե՞ղ, եթե ոչ օտար հողում, կզգաս նույն երկրից սերված մարդկանց այդ միասնությունն ու համախմբվածությունը, որը ես մեկ անգամ չէ, որ զգացել եմ ամռան ընթացքում:
Մեր բարեհամբույր ընկերը մեզ տարավ իր տուն: 3 թռիչքներից հետո մեր արտաքին տեսքը մի փոքր խարխլված էր, ուստի ցնցուղ ընդունելը առաջնահերթ խնդիր էր: Թեյ խմելուց եւ հաճելի զրույցից հետո, այսինքն՝ արդեն երեկոյան, մենք գնացինք Նյու Յորքը դիտելու... Դուք չեք պատկերացնում, թե որքան գեղեցիկ է այն, ծնոտս պարզապես ընկավ... Ամեն ինչ փայլում է, ամենուր հսկայական գովազդային վահանակներ են, անհավանական բարձրության երկնաքերեր, իսկ Times Square-ում մարդկանց աներեւակայելի քանակություն է:
Ծրագրի յուրաքանչյուր մասնակից ուղեւորությունից առաջ պատկերացնում է, թե ինչպես ամեն ինչ կլինի: Եվ երբ դու գտնվում ես այստեղ՝ հենց այն վայրում, որի մասին երազել ես, դա այնքան ցնցող է թվում, որ պարզապես չես հավատում!!!
Բրուքլինում տղաների մոտ 2 օր հյուրընկալվելուց հետո մենք պետք է հավաքվեինք Վայլդվուդ՝ քաղաք, որտեղ մեզ աշխատանք էր սպասում: Եվ հենց ելքի մոտ տղաներից մեկը, ով այդ օրը երջանիկ պատահականությամբ տանն էր՝ Անդրեյը (իսկ առանց նրա մենք մետրոն էլ չէինք գտնի), ամբողջությամբ բացատրեց մեզ Port Authority կայարան տեղաշարժվելու երթուղին: Այսպիսով, կայարան հասնելու համար մենք պետք է նախ նստեինք ավտոբուս, հետո իջնեինք ինչ-որ կանգառում (ինչպես ավելի ուշ պարզվեց՝ Kings Highway), նստեինք մետրո, իջնեինք 42nd Street - Port Authority / Times Square կայարանում եւ գնեինք Greyhound-ի տոմսեր դեպի Ատլանտիկ Սիթի: Կարծես թե ամեն ինչ պարզ է, սակայն մենք չէինք կարող առանց արկածների:
Քաղաքային ավտոբուսներում ավելի լավ է վճարել քառորդներով, այսինքն՝ 25 ցենտ արժողությամբ մետաղադրամներով, որոնք մենք, իհարկե, չունեինք: Որովհետեւ ունեցած ամբողջ գումարը խոշոր թղթադրամներով էր: Արդյունքում մենք անվճար երթեւեկեցինք՝ շնորհիվ Անդրեյի, ով պայմանավորվեց վարորդի հետ: Անկեղծ ասած, մենք ընդհանրապես չէինք կարողանում հասկանալ, թե որտեղ պետք է իջնել՝ մետրո նստելու համար: Բայց մենք խոսկան ենք, ուստի ամերիկուհի տատիկի հետ խոսելով՝ հասկացանք, որ պետք է իջնել Kings Highway կանգառում: Լավ... իջանք: Իսկ որտե՞ղ է մետրոն... Մենք Մոսկվայում էլ չէինք կարողանում գլուխ հանել դրանից եւ պարզապես վազում էինք քրոջս հետեւից, իսկ այստեղ՝ առավել եւս: Բայց, ինչպես ասում են, լեզուն մինչեւ Կիեւ կհասցնի (իսկ մեզ ընդամենը մետրոյի մուտքն էր պետք), այնպես որ մենք դա էլ հաղթահարեցինք: Ամեն ինչ շնորհիվ ռուսախոս կանանց, որոնց հանդիպեցինք ճանապարհին: Հիշում եմ, թե ինչպես մի տատիկ իրական ռուսական շեշտադրությամբ հարցրեց մեզ. «What are you looking for?» Հա-հա... Դա այնքան զվարճալի էր: Ընդհանրապես, Բրուքլինը «ռուսական» թաղամաս է, այստեղ յուրաքանչյուր երկրորդը խոսում է ռուսերեն:
Մտանք մետրո, բայց թե որտեղ իջնել՝ նորից չհիշեցինք: Եվ այստեղ մեզ նորից հուշեցին: Մի աղջիկ խորհուրդ տվեց իջնել 42nd Street - Port Authority / Times Square կայարանում: Կարծում եմ՝ մենք ավելի շատ հաճույք կստանայինք, եթե չլինեին այդ ծանր ճամպրուկները: Ինքներդ հասկանում եք, որ մետրոյում ամենուր աստիճաններ են, իսկ այդ 17-կիլոգրամանոց «պայուսակներից» ձեռքերս արդեն ցավում էին:
Ահա մենք կայարանում ենք: Ուռա՜: Եկավ տոմսեր գնելու ժամանակը: Բայց այստեղ էլ առանց միջադեպերի չեղավ: Տոմսավաճառ կինը, երեւի, մեզ սխալ հասկացավ (ավելի շուտ՝ մենք պարզապես սխալ բացատրեցինք անգլերենով) եւ մեզ վաճառեց երկկողմանի տոմսեր: Այսինքն՝ դրանցով պետք էր մայիսի 29-ին Վայլդվուդից վերադառնալ Նյու Յորք: Իսկ դա իզուր ծախսված գումար է, քանի որ մենք չէինք պատրաստվում վերադառնալ մեծ քաղաք: Եվ մենք դա հասկացանք արդեն ավտոբուսում))) Ահա) Բայց դա դեռ ամենը չէ: Այդ տոմսերով կարելի էր գնալ Ատլանտիկ Սիթիի խաղատուն, դե... բախտը փորձելու համար... Բայց տոմսավերահսկիչ աղջիկը մեզ այնքան շատ խոսեցրեց, որ մենք ինքներս, կամավոր, տվեցինք դրանք նրան... Օ՜... Դա մեր Վայլդվուդ կատարած փոքրիկ ճամփորդության գագաթնակետն էր)):
Ատլանտիկ Սիթիում մենք պետք է նստեինք ավտոբուս դեպի Վայլդվուդ: Նյու Յորքից ճանապարհին ես ծանոթացա մի աղջկա հետ, ում անունը, ինչպես պարզվեց, նույնպես Յուլյա էր: Նա գնում էր Քեյփ Մեյ եւ բարեհամբույր հուշեց մեզ, թե որ ավտոբուսը պետք է նստել: Քաղաքների միջեւ բոլոր ավտոբուսները գնում են ըստ չվացուցակի, եւ լավ է, որ մենք հասցրեցինք: Վճարելով 4 դոլար՝ մենք գոհ նստեցինք ավտոբուսը, որն էլ մեզ տարավ Վայլդվուդ՝ քաղաք, որտեղ մենք անցկացրեցինք պարզապես հիանալի ամառ!!!))))
Ահա թե ինչպես էր ամեն ինչ: Ինչի՞ եմ տանում: Եթե դուք մոլորվել եք կամ չգիտեք, թե ինչպես հասնել այս կամ այն վայրը, մի՛ վախեցեք հարցնել!!! Այո, սկզբում դա կարող է բարդ թվալ, հիմնականում՝ լեզվի պատճառով: Բայց հավատացնում եմ ձեզ, որ Ամերիկայում մարդիկ շատ բարի են, արձագանքող եւ միշտ կպատասխանեն ձեր օգնության խնդրանքին: Իսկ ավելի հաճախ՝ իրենք էլ կառաջարկեն այն))) Ես դրանում համոզվել եմ անձնական փորձով)) Եվ մեկ անգամ չէ!!!)))))))
