Դե ինչ) Այսօր՝ ցուրտ ձմեռային գիշերը, ես կշարունակեմ կիսվել իմ ջերմ հուշերով)

Ինչպես ասել էի ավելի վաղ, Նատաշան եւ ես մեր ճանապարհը բռնեցինք դեպի West Yarmouth, քանի որ հենց այնտեղ էր մեզ սպասում մեր աշխատանքը) Երբ ես դեռ NY-ում էի, զանգահարեցի գործատուին եւ ճշտեցի, թե ինչպես հասնենք Hyannis-ից Yarmouth: Ես գիտեի, որ այդ քաղաքները հեռու չեն, բայց որոշեցի ճշտել: Գործատուն առաջարկեց մեզ դիմավորել: Եվ ահա, երբ մենք ժամանեցինք Hyannis, մենք սպասում էինք մեքենային: Եկավ Պավլինը: Պավլինը մեր մենեջերն է: Նա օգնեց մեզ պայուսակների հետ եւ մեզ հասցրեց այն վայրը, որտեղ մենք պետք է ապրեինք: Ճանապարհին նա մեզ պատմեց, թե ինչը որտեղ է: Քաղաքը փոքր է, խանութները քիչ են)) Մեզ բերեցին հյուրանոց եւ ասացին, որ սկզբնական շրջանում մենք կապրենք այստեղ, քանի որ այն վայրում, որտեղ մենք պետք է ապրեինք, դեռ շինարարական աշխատանքներ էին ընթանում:

Կացարանը հյուրանոցում արժեր շաբաթական 100$: Մեր ապագա մշտական կացարանն էլ նույնքան արժեր:)

Հյուրանոցը շատ լավն էր: Այնտեղ կար եւ՛ ֆիթնես, եւ՛ լողավազան: Իսկ սենյակները պարզապես շքեղ էին!!! Բայց նախքան լողավազանով վայելելուն անցնելը, մենք որոշեցինք գնալ ուտելիք գնելու)) Եվ ահա սկսվեց ամենահետաքրքիրը: Ինչպես ասացի, քաղաքը փոքր է (բայց անչափ սիրուն): Եվ դեռ հունիսի սկիզբն էր, զբոսաշրջիկներ չկային, հարցնելու մարդ էլ չկար: Մենք դուրս եկանք հյուրանոցից: Մենք 2 տարբերակ ունեինք, թե ուր գնալ՝ աջ կամ ձախ) Մենք գնացինք ձախ: Քայլեցինք 2 ժամ... սարսափելի հոգնեցինք, գրեթե հասանք հարեւան քաղաք: Մենք արագ չէինք քայլում: Ուտելիք գնել այդպես էլ չհաջողվեց:( Եվ ահա մենք հասկացանք, որ պետք է հետ վերադառնանք: Բայց մեզ հաջողվեց ծանոթանալ երկու հաճելի երիտասարդների հետ, նրանք մեզ ամեն ինչ պատմեցին: Մեզ հասցրին տուն եւ տարան գնումներ կատարելու: Սրանք մեր առաջին ընկերներն էին այնտեղ) Պարզվում է՝ մեծ խանութը մեկ ժամվա ճանապարհ էր, բայց մյուս կողմում)) դա մի բան էր))

Խանութում մենք մեզ համար մի կույտ բան հավաքեցինք, վազում էինք ինչպես խելագարներ))) Հատկապես շատ էին մրգերն ու հատապտուղները)) Եվ ահա ինձ սպասում էր եւս մեկ զարմանք: Մոտենում եմ դրամարկղին եւ կանգնած սպասում եմ: Իսկ գիտե՞ք ինչու: Որովհետեւ դրամարկղում աշխատող չկա: Եվ ահա մեր ընկերներն ասում են մեզ, որ դա self դրամարկղ է: Պետք էր տեսնել աչքերս: Ընկերներից մեկը մոտեցավ եւ սկսեց ինքնուրույն ապրանքները գրանցել: Կողքին, իհարկե, քայլում էր մի աղջիկ, որը նայում էր, թե մենք ինչպես ենք անում: Բայց ինչպիսի՜ վստահություն: Սա դրախտ է: Իմ առաջին միտքն այն էր, որ հաստատ կան մարդիկ, որոնք որոշ ապրանքներ չեն գրանցում))) Ապրանքները գրանցելուց հետո ինքդ վճարում ես եւ վերջ: Ընդհանուր առմամբ, անսովոր է, ընկերներս) Կարծում եմ՝ դուք էլ կզարմանայիք)) Եվ յուրաքանչյուր մեծ խանութ ունի քարտեր: Խորհուրդ՝ ճշտեք ստենդի մոտ եւ ձեւակերպեք: Մենք առաջին ամիսը չհասկացանք եւ չձեւակերպեցինք: Իսկ հետո եկանք եւ արեցինք, եւ դա ԱՆՎՃԱՐ էր)) Անպայման ձեւակերպեք, շատ լավ զեղչեր եւ ակցիաներ կան: Մենք գնումների առաջին օրը ծախսեցինք 80$: Դա շատ էլ լավ չէր))) Բայց դա շռայլելու շրջան է, հետո ամեն ինչ կփոխվի))

Իմ առաջին գնումներից ինձ լավ հիշվեց մի վատ պահ: Երբ մենք մոտեցանք դրամարկղին, մեր առջեւ մի կին կար: Ես զգուշությամբ կողքին դրեցի բանանները: Նա գոռաց, նետեց դրանք ինձ վրա եւ ասաց, թե ես այստեղ խանգարում եմ: Այդպիսի բաներ լինում են( Բայց դա եղավ մեկ անգամ:

Ահա մենք վերադարձանք տուն, դասավորեցինք ուտելիքը եւ իհարկե.. լուսանկարեցինք այն)) Իսկ հետո հաճույքով կերանք)

Հետո գնացինք լողավազան, ինչպես նաեւ ֆիթնես) Մենք դա անում էինք գրեթե ամեն օր մեկ շաբաթվա ընթացքում այնտեղ) Ռելաքս) Այս շրջանը ես կանվանեի relax and travel)))

Երեք օր անց մենք եկանք ծանոթացման հանդիպման: Մենք պետք է աշխատեինք այգում) Այգին բաժանված էր չոր եւ ջրային գոտիների: Այգում կային շատ ու շատ փչովի սլայդներ եւ ոչ միայն: Մանկական չոր գոտում կային պարզապես ամեն տեսակի փչովի բատուտներ, որոնց վրա կարելի է ցատկել, մանկական ջրայինում կային փոքր սլայդներ, որոնց վերջում դու հայտնվում ես ջրի մեջ: Մեծահասակների ջրայինում կային հսկայական սլայդներ: Ամռան ընթացքում դրանք դառնում էին ավելի ու ավելի շատ)) Եվ ընդհանուր առմամբ, այնտեղ ինչ ասես որ չկար: Ներսում կային ամեն տեսակի խաղային ավտոմատներ: Մուտքի մոտ թեւնոց էին հագցնում: Ամեն օր այն տարբեր գույնի էր, որպեսզի մարդիկ անվճար չանցնեին)))

Խնդիր կար ուտելիքի հետ: Մենք 8-ժամյա աշխատանքային օրվա ընթացքում ունեինք 15 րոպե ընդմիջում: Այգում կար միայն վնասակար ուտելիք եւ ըմպելիքներ: Աշխատողների համար ըմպելիքների զեղչեր չկային: Ըմպելիքն արժեր 4$( Ուտելիքը՝ 6-10$: Ընդհանուր առմամբ, մենք այնտեղ չէինք ուտում: Տանը թեթեւ նախաճաշում էինք) Ախ այո, տան մասին:

Հյուրանոցում մեկ շաբաթ ապրելուց հետո մենք տեղափոխվեցինք հոսթել: Այս շրջանում ես առաջին անգամ բախվեցի տաքսու համակարգին: Դու վճարում ես մղոնների համար: Անցար 12, նշանակում է վճարում ես 12$: Երբ մեզ մոտ էին գալիս, հաշվիչի վրա արդեն 2,5 կար: Խոշոր քաղաքներում կարող է եւ միանգամից 5 լինել: Ահա այսպես: Եվ նաեւ մեր քաղաքում կային միայն փոքր տաքսիներ, այսինքն՝ 5 հոգու չէին վերցնում: Այնտեղ շատ են վախենում ոստիկանությունից, նրանց տուգանքներից եւ այդ պատճառով չեն ռիսկի դիմում: Հոսթելը մեր այգու մոտ էր: Այսինքն՝ մենք ապրում էինք ուղիղ այգու մոտ: Երբ ես դուրս էի գալիս սենյակից, ապա դիտում էի այգու տեսարանը: Մինչեւ աշխատանք 1 րոպե էր)) Ես ապրում էի 2-րդ հարկում Նատաշայի հետ սենյակում: Խոհանոցը հարեւան տանն էր: Իսկ լոգարանն ու զուգարանը՝ ներսում: Այս երկհարկանի տանը, որը բաժանված էր 2-3 հոգանոց սենյակների, ապրում էր միայն staff-ը)

Մենք շատ էինք: Աշխատում էին Չեխիայից, Ռուսաստանից, Բուլղարիայից, ԱՄՆ-ից, Ղրղզստանից, Ղազախստանից: Ընդհանուր առմամբ, ձանձրանալու առիթ չկար: Ղազախստանից տղաները ապրում էին հարեւան տանը, որտեղ մեր ընդհանուր խոհանոցն էր եւ նրանք այնտեղ ունեին հիանալի wifi( Մենք մեր սենյակում դրա հետ խնդիր ունեինք: Մենք երեկոյան իջնում էինք ներքեւ եւ նստում սեղանի շուրջ wifi-ով: Այս սեղանները երեկոյան հավաքվելու վայր էին: Նաեւ մենք ունեինք հիանալի փարթիներ այսպես կոչված «փոսում»: Սա մեր տան հետեւի վայրն է) Այնտեղ հիանալի էր ժամանակ անցկացնելը)

Մեր կոլեկտիվը ընկերասեր էր: Երկու բուլղար մենեջեր՝ Պլամենը եւ Պավլինը, հիանալի էին: Եվ նրանք մեզանից շատ մեծ չէին: Բոսը, որի անունը Ջո էր, մեզ հետ չէր շփվում, շատ հազվադեպ էր բարեւում եւ ընդհանրապես նա տարօրինակ էր:

Բայց կացարանի հարցում ես եւ Նատաշան բոլորից «բախտավոր» էինք, չակերտների մեջ)) Բանն այն է, որ միայն մեր զուգարանը չէր աշխատում))) Դա դրա վերանորոգման երկար շրջանն էր)) Բայց հենց մեր մոտ այն չէր աշխատում: Ծիծաղելի եւ վիրավորական էր( Իզուր չէր երեւի մեր սենյակի համարը 66)) Նաեւ ի դեպ, բոլոր սենյակները կարելի էր բացել առանց բանալու: Պարզապես բացել պատուհանը, ձեռքը մեկնել եւ բացել դուռը) Այդ պատճառով «Ես մտա քո տուն եւ կաթ վերցրի» արտահայտությունը սովորական էր)

Արժե երեւի պատմել, թե ինչում էր կայանում իմ աշխատանքը:) Ընդհանուր առմամբ, ամեն առավոտ 9:45-ին մենք հանդիպում էինք այգու ներսում բոլոր staff-ով եւ մենեջերներով: Մենեջերները բաշխում էին, թե ով ուր կգնա, որ բատուտին, սլայդին կամ այլ բանի: Սկզբնական շրջանում մեծ ջրային սլայդներ չկային: Մեծամասնությունը աշխատում էր չոր գոտում: Էությունն այն է, որ դու կանգնում եւ հետեւում ես, որ երեխաները լինեն գուլպաներով, որ սլայդից իջնեն մեկ-մեկ: Եթե դա բատուտ է, ապա որ ներսում շատ մարդ չլինի: Ընդհանուր առմամբ, դա ձանձրալի էր: Բջջայիններից օգտվել չէր կարելի: Խոսել նույնպես: Մենք իհարկե այդ ամենը խախտում էինք, բայց կամացուկ))

Հետո տեղադրեցին հսկայական մեծ ջրային սլայդներ: Յուրաքանչյուր ջրայինի վրա աշխատում էր 2 հոգի: Սկզբնական շրջանում ես այնտեղ ոչ մի կերպ չէի հայտնվում: Իսկ հետո ինձ դրեցին այնտեղ եւ ես այնտեղ աշխատում էի մշտապես: Ընդ որում՝ միշտ ամենասարսափելի երկրորդ սլայդին: Այս 2 ամսվա ընթացքում այն ինձ համար հարազատ դարձավ))

Ջրայինի վրա աշխատանքի էությունը: Մարդը, որը ներքեւում է, երեխաների ոտքերից լվանում է ավազը եւ ասում նրան, թե երբ նա կարող է բարձրանալ: Նաեւ ստուգում է, որ հասակը նորմալ լինի: Այնտեղ 42 սմ-ից ցածր չէր կարելի: Միայն եթե մեծահասակը ձեռքերին է: Մարդը, որը վերեւում է, ջրում է սլայդը նախքան մարդը կգնա եւ ասում նրան, թե երբ կարելի է: Նաեւ պետք էր վերահսկել, որ սլայդը չփչանա, որպեսզի վերեւում շատ մարդ չլինի: Աստիճաններով միայն մեկ-մեկ, քանի որ եթե հանկարծ բաց թողնես երկուսին եւ մեկը սահի, ապա կտանի նաեւ երկրորդին))) Նաեւ մշտապես ստուգել, որ սլայդը սարքին լինի: Ամեն 2 ժամը մեկ մենք ուղղում էինք սլայդը, բայց անում էինք դա որակյալ: Դրա համար մենք մշտապես աշխատում էինք դրա վրա:) Մեր սլայդը բաժանված էր երկուսի: Երբեմն աշխատում էր մեկը: Այդ մասին նույնպես պետք էր զգուշացնել: Ինչու էի սիրում աշխատել ջրայինի վրա: Նախ՝ ներքեւում եւ վերեւում գտնվող մարդը ամեն ժամ-երկու ժամը մեկ փոխվում են, դրանով իսկ կարելի էր թաքնվել շոգից: Արդյունքում 8 ժամ արեւի տակ լինելու փոխարեն, ես լինում էի 4: Թեեւ «շքեղ» արեւայրուքից ես չխուսափեցի)) Պլյուս՝ կարելի էր ջրով ցողել ինքդ քեզ, երբ շոգ է եւ խմել խողովակից)) Եվ վերեւում կարելի էր նստել հեռախոսով)) Նաեւ այս սլայդին ես աշխատում էի Նատաշայի հետ, որը ամռան ընթացքում դարձավ ինձ քրոջ պես: Եվ մենք խոսում էինք: Բայց վտանգավոր էր)) Քանի որ երբեմն մարդիկ հասկանում էին, թե ինչի մասին ենք խոսում))

Մեզ վճարում էին ժամում 8,5$: Մենք աշխատում էինք շաբաթական 4-5 օր: 5 օր սկսեցին դնել միայն հուլիսից: Ստացվում էր շաբաթական 240-300$: 100-ը գնում էր կացարանին:

Փնտրեք երկրորդ աշխատանք անմիջապես: Ես Նատաշայի հետ «շատ հիանալի» ենք: Մենք եկանք բոլորից շուտ, իսկ գնացինք փնտրելու բոլորից ուշ: Մենք աշխատանք գտանք հյուրանոցում որպես հաուսքիփեր: Դրույքը 10$ եւ շաբաթական ընդամենը 2 օր: Այնտեղ մեր բախտը անչափ բերեց մենեջերների հետ: Կային հիանալի թեյավճարներ: Եվ դրանք մեզանից չէին վերցնում: Իսկ կային աղջիկներ, որոնցից ամեն ինչ վերցնում էին ծերուկները: Մենք ուսուցումը անցանք ընդամենը 1 օրում: Սկսեցինք աշխատել հուլիսի կեսերից: Բայց աշխատեցինք այնտեղ 3 շաբաթ: Շատ ծանր աշխատանք է եւ ինձ մոտ սկսվեց ռեակցիա քիմիկատների նկատմամբ: Եվ այո, փչացրեցի այնտեղ իմ շքեղ տաբատը:) Հիշվեց այնտեղ մի դեպք, երբ ինձ հարցրին, թե որտեղից եմ եկել: Ես պատասխանեցի, ինչին հաջորդեց հարցը. «Իսկ Ռուսաստանը որտե՞ղ է»: Ահա այսպես է լինում)) Շոկ եւ ուրիշ ոչինչ: Կային մարդիկ, որոնք կարծում էին, որ Ուֆան մայրաքաղաք է, քանի որ գնում էին օղի, որտեղ գրված էր այդ քաղաքը)) Ի դեպ, ալկոհոլի խանութը ամենուր է: Բայց, եթե դուք 21 տարեկան չեք, կարող եք նույնիսկ չփորձել:) Իսկ ընդհանրապես, ավելի լավ է ընդհանրապես մի խմեք: D

Ընդհանուր առմամբ, տղաներ, մի ձգձգեք երկրորդ աշխատանքի հետ: Մեզ մեկով փողը չէր բավականացնում: Եթե ուզում եք հիանալի անցկացնել ամառը, գնացեք անմիջապես: Ավելի լավ է հերկել հունիսը, հուլիսը, իսկ օգոստոսին դուրս գալ երկրորդից եւ աշխատել միայն մեկում, քան մեր պես: Ծանր է ամռան վերջում տրամադրվել հերկելուն((

Կցում եմ լուսանկարը, թե ինչպես էի սպասում ավտոբուսին տուն գնալու համար երկրորդ աշխատանքից հետո))

Եվ նաեւ չեմ մոռանա, թե ինչպես ես Նատաշայի հետ որոշեցի նախքան աշխատանք փնտրելու գնալը, խմել կապույտ կուլատ: Ընդհանուր առմամբ, դրանից հետո մենք հասկացանք, որ իզուր էր:D

Երկրորդ աշխատանքի պլյուսն այն էր, որ մենք աշխատում էինք 8:30-ից 13:00-ն:

Ահա այսպես) Հաջորդ բլոգում ես կցանկանայի կիսվել աշխատանքից իրական պատմություններով կամ այն, ինչ ես երբեք չեմ մոռանա)) Միայն վառ պահեր))

P.S. ուղարկում եմ ձեզ տեսանյութ, որը պատրաստել են Չեխիայի տղաները) Այնտեղ ցուցադրված է մեր այգին եւ այն, թե որտեղ ենք ապրել)