Գիշեր է։ Զարթուցիչի զանգը։ Հազիվ պառկած՝ արդեն պետք է արթնանալ։ Ճամպրուկն արդեն պատրաստ է, մնացել է միայն անհրաժեշտ մանր-մունր իրերը հավաքել ձեռքի ուղեբեռի մեջ։ Ընկերոջից զանգ։ Նրանք արդեն ճանապարհին են։ Աստված իմ։ Մի՞թե սա իրականում է կատարվում, եւ սա երազ չէ։

Ահա մենք արդեն օդանավակայանում ենք։ Իմ ամենամոտ եւ ամենակարեւոր մարդիկ կողքիս են։ Նրանք ինձ ճանապարհում են դեպի հեռավոր եւ հետաքրքիր մի ճանապարհ, որը հետագայում ամբողջությամբ կփոխի ինձ։ Իմ ուղեկիցը եկավ իրեն ճանապարհողների բազմությամբ, եւ մենք, արդեն մեր ընկերներից մյուս կողմում հայտնվելով, ծանոթացանք Կարագանդայից երկու հիանալի տղաների հետ։ Մտածելով աշխարհի մայրաքաղաքում մեկօրյա գիշերակացի մասին, ուր մենք նախ պետք է մեկնեինք, որոշեցինք մնալ հենց այդ տղաների հետ՝ համարելով նրանց անվնաս եւ անվտանգ։ Հինգ ժամյա հաջող թռիչքից հետո մենք ժամանեցինք Վնուկովո եւ սկսեցինք զանգահարել մեր հարազատներին ու մտերիմներին՝ ասելով նրանց, որ մեզ մոտ ամեն ինչ կարգին է։ Պատրաստվելով ոչ մոտիկ ճանապարհին (իսկ դա 11 ժամվա թռիչք է օվկիանոսի վրայով)՝ հնարավոր չէր թաքցնել հուզմունքը։ Շուտով այն ցրեցին եւս երկու զվարճալի տղաներ, որոնք միացան մեզ սպասելու ընթացքում։ Սկզբում նրանք մեզ ընդհանրապես դուր չեկան, այդ բոլոր անպետք ցուցադրությունները եւ պոզերը (OMG, ո՞վ է հորինել աղջիկների առաջ ցուցադրվել՝ մտածելով, որ դրանով նրանք կմեծանան մեր աչքում)։ Բայց շուտով մենք նրանց հետ ընդհանուր լեզու գտանք եւ ինքնաթիռում նստեցինք նրանց հետ միասին։ 11 ժամը շատ արագ անցավ։ Մենք խաղում էինք տարբեր խաղեր, քնում, երաժշտություն լսում, շատ նոր բաներ իմացանք եւ, ի զարմանս մեզ, շատ ընդհանուր բաներ գտանք մեր նոր ուղեկիցների հետ։ Ընկերուհուս հետ խորհրդակցելուց եւ մտածելուց հետո մենք վերջնականապես որոշեցինք, որ Նյու Յորքում մեզ ուղեկցելու են Շաքարիմը եւ Նուրկենը, հենց այդպես էին մեր վերջին հանդիպած ընկերների անունները։

JFK օդանավակայանից դուրս գալիս մեզ անմիջապես ուրախ դիմավորեցին ցուցանակներով մարդիկ, որոնք հուշեցին մեզ հասնել Մանհեթեն ավտոբուսով, որն արժեր 32$ յուրաքանչյուրի համար։ Եվ ահա մենք այստեղ ենք։ Մենք ավտոբուսի պատուհաններից նայում էինք ցերեկային Նյու Յորքին, կարծես քաղաքակրթությունը մեզ ընդհանրապես չէր դիպչել։ Զարմանքից եւ հիացմունքից բերաններս բաց՝ մենք, իհարկե, սկսեցինք ամեն ինչ լուսանկարել մեր iPhone-ներով եւ iPad-ներով։ Մեզ անհասկանալի մի վայրում իջեցնելուց հետո մենք սկսեցինք փնտրել ամենաէժան հոսթելը։ Մենք նույն փողոցը երեւի 5 անգամ անցանք։ Շուրջբոլորը պտտվելով, անցորդներից մեր կոտրտված անգլերենով հարցնելով մոտակա հոսթելը, այն էլ հսկայական եւ ծանր ճամպրուկներով, մենք լիովին հոգնել էինք։ Տեսնելով ոստիկանին՝ ես անմիջապես դիմեցի նրան օգնության համար։ «Սըր, չե՞ք հուշի մոտակայքում ամենաէժան հոսթելը»,- հարցրեցի ես։ «Փոքրիկս, սա Նյու Յորքն է՝ աշխարհի ամենաթանկ քաղաքը, եւ ի դեպ, մենք հիմա Մանհեթենում ենք՝ այս քաղաքի ամենաթանկ թաղամասում։ Էժան ապաստան գտնելու համար դուք ստիպված կլինեք գնալ մեկ այլ քաղաք»։

Այս կտրուկ եւ միեւնույն ժամանակ մեզ ոչ այնքան ուրախացնող պատասխանը ստիպեց մտածել։ Մի՞թե մենք այսօր չենք գտնի ապաստան, որն այդքան անհրաժեշտ է մեզ։ Եվ հենց այն պահին, երբ մենք արդեն լիովին տխրել էինք, իմ ուղեկիցը եւ այս ուղեւորությունից հետո ընկերուհի դարձած աղջիկը գտավ հենց այդ ամենաէժան հոսթելը՝ «Chelsea Star Hostel»։ Այնտեղ էլ մենք հանգրվանեցինք։ 4 հոգու համար օրական կացությունը 2 մահճակալով եւ առանձին ցնցուղով փոքրիկ սենյակում մեզ արժեցավ 152$։

Թողնելով մեր ճամպրուկները, ճաշելով եւ թռիչքից հետո լվացվելով՝ մենք գնացինք ծանոթանալու Ամերիկայի համեղ պատառիկին՝ Նյու Յորքին։ Քանի որ մենք կանգ էինք առել Մանհեթենում, ապա ամբողջ օրը անցկացրեցինք հենց այնտեղ։ Մենք չօգտվեցինք ոչ մի հասարակական տրանսպորտից եւ որոշեցինք ամեն ինչ անցնել ոտքով։ Չմոռանալով մեր վերջնական նպատակակետի մասին, որը կոչվում էր Maine, Old Orchard Beach, առաջին հերթին մենք ուղեւորվեցինք Greyhound կայարան, որտեղ գնեցինք տոմսեր հաջորդ օրվա համար։ Մեր տղաներն էլ գնեցին իրենց տոմսերը՝ մեկը դեպի Virginia Beach, մյուսը՝ Massachusettes։ Դա պարզապես հիանալի էր։ Մենք նստում էինք հայտնի կարմիր աստիճաններին՝ նայելով մեծ էկրանների հսկայական գովազդներին, բոլորով միասին անում էինք selfie, մենք շրջեցինք ամբողջ Central Park-ը անչափ գեղեցիկ կառքով՝ բարեհամբույր եւ հաճելի թուրք կառապանի հետ, մենք նույնիսկ հասցրեցինք ուտել MC Donalds-ում, որից հետո իմ ընկերուհին սրտխառնոց ունեցավ հենց փողոցում եւ անցորդների աչքի առաջ։ Այն ժամանակ մեզ ամենեւին ծիծաղելի չէր, բայց երբ հիմա հիշում եմ այդ պահը, ապա ակամայից լայն ժպիտ է հայտնվում դեմքիս, որը հետո վերածվում է ծիծաղի) Մենք զբոսնում էինք, այսպես ասած, մինչեւ վերջ, մինչեւ խոր գիշեր, եւ գիշերային Մանհեթենի լապտերների տակ մենք ընկղմվեցինք հաճելի եւ խորը քնի մեջ՝ լրացնելով այն մեր նորահայտ ընկերների հետ բարձերով կռվելու խաղով։

Առավոտյան, Burger King-ում սուտ նախաճաշից հետո, մենք սկսեցինք ճանապարհել միմյանց դեպի մեր նահանգներ։ Առաջինը մենք էինք՝ Այգերիմի հետ։ Խոստանալով, որ կապը չենք կորցնի ամռան ընթացքում եւ նորից կհանդիպենք մեր արդեն սիրելի դարձած NY քաղաքում, եւ անելով հրաժեշտի selfie, մենք նստեցինք ավտոբուս՝ սպասելով նոր արկածների արդեն մեր հյուսիս-արեւելյան Maine նահանգում...