....Ես նույնիսկ չէի պատկերացնում, որ Ամերիկան այսքան հարուստ է կանաչով: Անկասկած, ես կասկածում էի, որ աշխարհի ամենահզոր երկիրը կարող է պարծենալ ոչ միայն տնտեսության եւ քաղաքականության մեջ իր ձեռքբերումներով, այլեւ մայր բնության հարցում: Բայց նման գեղեցկություն ես պարզապես չէի սպասում: Ընդհանրապես, մեր նահանգը շատ հայտնի է իր աննկարագրելի բնական գեղեցկությամբ, սխալմամբ ես նույնիսկ այն կընդունեի որպես հայտնի «Մթնշաղ» եռերգության նկարահանման վայր, եթե չիմանայի ճիշտ պատասխանը: Նաեւ, դեպի մեր փոքրիկ լողափնյա քաղաք տանող ճանապարհին, որը հետագայում մեզ համար տուն կծառայի 2,5 ամիս, ես հիշեցի իմ խմբակցուհու կողմից իմ հասցեին ասված մի արտահայտություն.

-«Օո, դու գնում ես Մեն նահանգ, որը հայտնի է իր անտառների խորքից դուրս եկող ուրվականներով եւ կախարդներով»:

-«Ահա»,- կտրուկ ասացի ես եւ մի րոպե մտածելով, արդյոք ես գիտեմ այն վայրի մասին, որտեղ կանցկացնեմ իմ առաջիկա ամառվա կեսից ավելին:

Իհարկե, ես համացանցում փնտրում էի այս առեղծվածային եւ բնությամբ հարուստ Մենի մասին անհրաժեշտ ամբողջ տեղեկատվությունը եւ ամեն կերպ փորձում էի քաջալերել ինձ եւ իմ ընկերուհուն նրանով, որ մեր նահանգը լավագույնն է, չնայած այն հանգամանքին, որ դա հյուսիս-արեւելք է եւ այնտեղ այնքան շոգ չի լինի, ինչպես, օրինակ, Ֆլորիդայում:

Ինչո՞ւ ես ընտրեցի հենց Մենը, կհարցնեք դուք: Պատասխանը պարզ է. իմ զարմուհին այնտեղ էր գնացել նույն Work and Travel USA ծրագրով 2010 թվականին, եւ ով, ինչպես նահանգներում եղած բոլոր ուսանողները, մնացել էր լավ հարաբերությունների մեջ իր գործատուների կամ այսպես կոչված բոսերի հետ, որոնք հանգիստ կարող էին լուծել օֆերի հետ կապված խնդիրը կամ ավելի ճիշտ՝ աշխատանքի ընդունել քեզ կամ քո ընկերներին, հարազատներին կամ ծանոթներին: Ընդհանրապես բոլոր նրանց, ում համար դու կարող ես երաշխավորել: Եվ ահա ես այնպես կոչված հարազատն էի, որը չի հիասթափեցնի իր քրոջը եւ նրա լավ երաշխավորությունների հիման վրա կգա ամբողջ ամառ եւ նույնքան հիանալի կկատարի իր աշխատանքը, ինչպես դա անում էր իմ քույրը ինձանից առաջ: Նա նաեւ օգնեց իմ ընկերուհի Այգերիմին, եւ շուտով մենք դարձանք «Beachwood motel»-ում housekeeper-ի երկու մրցանակային աշխատատեղերի տեր: Ամեն ինչ կարգին էր՝ 8$ ժամում, շաբաթական 30 ժամ եւ 2 հանգստյան օր: (ամերիկացիները իրենց աշխատանքային ժամերը չափում են շաբաթներով եւ նույնպես տալիս են pay check յուրաքանչյուր շաբաթվա վերջում): Դե, սրա մասին ավելի մանրամասն ես ձեզ կպատմեմ մեկ այլ բլոգում՝ «10 փաստ այն մասին, թե ինչու եմ ես սիրում Ամերիկան» վերնագրով:

OOB-Old Orchard Beach-ում հայտնվելուց առաջ մենք կատարեցինք ոչ հեշտ ճանապարհ՝ Նյու Յորք, NY-Բոստոն, Մասաչուսեթս-Պորտլենդ, Մեն-OOB, Մեն: Ինչպես դուք արդեն կռահեցիք, առաջինը գնում է քաղաքը, իսկ ստորակետից հետո՝ նահանգը, որում գտնվում է հենց այդ քաղաքը: Դե, այսպես, հասնելով Պորտլենդ, մենք այլեւս չէինք կարող մնալ ավտոբուսում եւ որոշեցինք գնալ տաքսիով: Պայմանավորվեցինք 40 բաքսով եւ գոհ մեր ճիշտ որոշումից (որը այդ պահին այդպես էր թվում) մենք ժամանեցինք OOB:

Այդ պահին տիրում էր տհաճ ցուրտ եղանակ, սակայն շատ բնորոշ Մենի համար: Իմ քույրը կիսվեց ինձ հետ իրեն հասանելի ամբողջ տեղեկատվությամբ եւ, իհարկե, գիտեր այն մարդկանց, ովքեր կկարողանան մեզ ապաստան տալ: Նրանցից մեկի մոտ էլ մենք գնացինք: Դա Ռոզան էր՝ լեհուհի ազգությամբ, վաղուց նահանգներ տեղափոխված, հրեայի ամուսնացած, «Domino» բավականին մեծ լողափնյա խանութի համասեփականատեր եւ մեզ տվեց իր ապաստարանի բանալիները: Նա լավ էր խոսում ռուսերեն, եւ մենք նրա հետ անմիջապես գտանք ընդհանուր լեզու՝ բառի ուղղակի եւ փոխաբերական իմաստով: Բայց բնակարան նա մեզ տրամադրեց միայն մեկ շաբաթով, քանի որ նրա ուսանողները պետք է ժամանեին եւ զբաղեցնեին մեր տեղը: Մենք համաձայնեցինք եւ գնացինք տեղավորվելու: Գնելով մթերքներ եւ արդեն պատրաստելով ընթրիքը, մենք զրուցում էինք իմ Այգերիմի հետ մեր աշխատանքի վաղվա օրվա մասին: Ամեն ինչ մեզ կատարյալ էր թվում:

Հաջորդ օրը մենք եկանք մեր բոս Ջոնի մոտ եւ սկսեցինք մեր training day-ուսուցողական օրը: Մեր խորին ափսոսանքով, այդ օրը մեր supervisor-ը՝ housekeepers-ի վերադասը, չէր աշխատում եւ չէր կարող արժանին մատուցել մեր հնարավորությունները: Եվ մեզ Այգերիմի հետ գնահատելու կամավոր առաջարկեցին 2 աֆրոամերիկուհիներ Ճամայկայից, որոնք նույնպես հանդիսանում էին housekeepers: Սկզբունքորեն ամեն ինչ հասկանալի էր: Մեր պարտականությունների մեջ մտնում էին սրբիչների փոխումը եւ ճիշտ ծալումը, սանհանգույցի մաքրումը, անկողնու ճիշտ փռումը, հատակի լվացումը եւ կահույքի փոշին մաքրելը, ինչպես նաեւ փոքրիկ խոհանոցային հավաքածուն: Եվ ամեն ինչի համար մեզ տրվում էր 40 րոպե եւ ոչ ավել, քանի որ մոթելում սենյակները 40-ն էին: Ինձ համար ամենածանրը անկողինը փռելն էր, որովհետեւ անհրաժեշտ էր բարձրացնել ծանր ներքնակները եւ գեղեցիկ պատրաստել կարապ, որը ինձ մոտ դեռ չէր ստացվում:

Մեր աշխատանքային օրվա ավարտից հետո մենք փաստաթղթերը ներկայացրեցինք մեր բոսին եւ նկատեցինք նրա դժգոհ դեմքը, երբ նա նայում էր դրանց: Բայց ինչպես բոլոր տիպիկ ամերիկացիները, նա լռեց եւ լայն ժպտաց՝ ստիպելով մեզ հավատալ, որ ամեն ինչ մեր մոտ լավ է: Հյուրասիրվելով անվճար սուրճով եւ wi-fi-ով՝ մենք վերադարձանք տուն: Եվ ի դեպ, մեր բոսը մեզ տվեց 2 օր հանգստյան օր, քանի որ դեռ սեզոնը չէր եւ մոթելում հյուրերը քիչ էին: Ուրախանալով այս առիթով՝ մենք ուսումնասիրում էինք մեր քաղաքը, գնացինք լողափ, փորձեցինք ներթափանցել «Palace Playland» զվարճանքների այգի, անցանք քաղաքի բոլոր խանութներով՝ հույս ունենալով անմիջապես գտնել երկրորդ աշխատանք: Բայց ինչպես ասաց Ջոնը, հիմա սեզոնը չէր, եւ դրա ապացույցն էին փակ ռեստորանները, կիսադատարկ եւ դատարկ խանութները եւ փակ Palace Playland զվարճանքների այգին: Մենք, ինչպես պարզվեց, շատ շուտ էինք ժամանել: Թեեւ բակում արդեն հունիսի 6-ն էր:

Մեր days off - հանգստյան օրերից հետո մենք եկանք աշխատանքի: Բայց մինչ աշխատանքի անցնելը, մեր գործատուն մեզ կանչեց իր մոտ: Ես զգացի, որ ինչ-որ բան այն չէ, բայց արագ վանեցի այդ մտքերը: Ինչպես պարզվեց՝ իզուր, մեր գործատուն վերջնականապես եւ անշրջելիորեն որոշեց մեզ ազատել աշխատանքից: Կարծես թե ինչի՞ համար: Նրան դուր չեկան մեր անձնագրերում մեր վիզաների վրա դրված ամսաթվերը: Իմ մոտ դրված էր սեպտեմբերի 1-ը, Այգերայի մոտ՝ օգոստոսի 28-ը: Բայց ո՞րն է բուն խնդիրը: Այն, որ նրան պետք են աշխատողներ, որոնք կլինեն մինչեւ սեպտեմբերի վերջ, իսկ մենք դա անել չենք կարող: Մենք փորձում էինք ամեն կերպ համոզել նրան՝ ասելով, որ մենք ունենք ամբողջ սեպտեմբերը եւ մենք կկարողանանք աշխատել նրա մոտ նրա նշանակած ժամկետում: (իրականում դա անհնար էր, քանի որ մենք պետք է վերադառնայինք ուսումնական տարվա սկզբին եւ նաեւ ճանապարհորդություն էինք պլանավորել), բայց այդ պահին մենք պետք է բոլոր միջոցներով ստիպեինք նրան հավատալ դրան, որպեսզի աշխատանքից չթռնենք: Բայց մեր համոզումները անհաջող եղան, եւ ի հավելումն նա մեզ անվանեց ստախոսներ, որոնք ստորագրել են պայմանագիր պայմանավորվածությամբ, որը ի վիճակի չեն կատարել: Դե, մենք չգիտեինք, որ այս ամենը կշրջվի հենց այսպես, եւ քույրն էլ ասում էր, որ իր հետ էլ նույնը եղել է, սակայն նա չի մնացել նրա մոտ մինչեւ սեպտեմբերի վերջ, այլ մեկնել է ավելի շուտ, ընդ որում նա նույնիսկ վճարել է նրան այսպես կոչված բոնուս 250$ չափով: Երեւի մեզ հետ նա անդրդվելի էր: Վերջնական արդյունքում մենք մնացինք առանց աշխատանքի: Մեր վերքի վրա աղ լցրեց այն լուրը, որ մի քանի օրից մենք ստիպված կլինենք ազատել նաեւ բնակարանը, որը տրվել էր մեզ միայն մեկ շաբաթով:

Իհարկե, մենք հուսահատվեցինք: Անկասկած, մենք ամեն օր դուրս էինք գալիս աշխատանք փնտրելու՝ հույս ունենալով գտնել այն, գոնե ինչ-որ մեկը: Բայց աշխատանքը ամեն դեպքում չկար: Ինչպես ասում են՝ սեզոնը չէ:

Մենք նույնիսկ ուզում էինք մեկնել այլ նահանգ՝ ենթադրելով, որ այնտեղ անպայման կգտնենք եւ՛ բնակարան, եւ՛ աշխատանք, եւ ամեն ինչ մեզ մոտ այնտեղ կստացվի: Մենք զանգահարում էինք մեր ընկերներ Նուրկենին եւ Շաքարիմին՝ հուսալով, որ նրանք մեզ կօգնեն: Բայց բոլորն ունեին իրենց խնդիրները, եւ նրանք համոզեցին մեզ, որ բոլոր նահանգներում նույն բանն է կատարվում:

Ինքներս մեզ ձեռքը վերցնելով՝ մենք շարունակում էինք աշխատանք եւ բնակարան փնտրել: Ի դեպ, OOB ժամանելու մեր առաջին օրը մենք ծանոթացանք պարզապես հիանալի մարդու հետ: Նրա անունը Չիկո էր: Դե, համենայն դեպս այդպես էին անվանում: Նա 50-ից անց էր, նա ներկայացնում էր ֆիլիպինցի ազգությունը եւ նա այստեղ տեղացի էր.. Նա մեզ ցույց տվեց դեպի սուպերմարկետ տանող ճանապարհը, օգնեց գնել մթերքներ մեր մյուս նոր ընկեր Բոբի հետ միասին, իրականում նրա անունը Բոբուր էր, նա ուզբեկ էր եւ նույնպես, ինչպես մենք, եկել էր Work and Travel ծրագրով: Ավելի ուշ մենք ծանոթացանք մեր ղազախների հետ, որոնք էլ օգնեցին մեզ բնակարանի եւ աշխատանքի հարցում: Նրանք 4-ն էին՝ Բանու, Ազամատ, Կուատ եւ Երկեբուլան: Նրանք էլ ծանոթացրին մեզ այն կին-փրկչի հետ, որը մեզ տրամադրեց բնակարան, իսկ ավելի ուշ տեղավորեց աշխատանքի իր ծանոթների մոտ: Նրա անունը Պամելլա էր՝ նա տիրապետում էր մի քանի տների եւ վարձով էր տալիս դրանք մեզ պես ուսանողներին: Դուք կիմանայիք, թե մենք որքան երջանիկ էինք այդ պահին: Կարծես վիճակախաղում շահած լինեինք: Հիմա մենք գիտեինք, որ մենք ունենք գլխավերեւում տանիք եւ ամենակարեւորը՝ աշխատանք:

Փոքրիկ բնակարանից երկրորդ հարկի մեծ եւ ընդարձակ տուն տեղափոխվելով՝ մեր երջանկությունը սահման չուներ: Այն շատ հարմարավետ եւ տաք էր: Շքեղություն կլիներ այնտեղ ապրել միայն երկուսով: Շատ շուտով Պեմը խոստացավ մեզ գտնել 4 հարեւանուհի, որոնք անպայման պետք է լինեին այլ երկրներից: Դա նրա կանոններից մեկն էր՝ մշակութային փոխանակում եւ շփում միայն անգլերենով նրա տանը: Դա շատ ճիշտ էր նրա կողմից, չէ՞ որ մենք եկել էինք բարելավելու մեր անգլերենը եւ իմանալու ոչ միայն ամերիկյան, այլեւ այլ երկրների այլ մշակույթներ:

Հաջորդ օրը մենք Պեմի հետ գնացինք մեր նոր աշխատավայր: Մեր նոր գործատուները պարզապես հրաշալի էին: Ինչպես Ջոնը, նրանք էլ տեղացի ամերիկացիներ էին, որոնք տիրապետում էին իրենց փոքրիկ բիզնեսին՝ «The Gull motel» անունով, որը ներառում էր ոչ միայն մոթել, այլեւ apartments, cottages եւ Inn: Նրանց անունները Բարբարա եւ Զան էին: Այնուամենայնիվ, Սեկե եւ Բակե համակարգը նույնպես գոյություն ուներ Ամերիկայում, եւ մեր Պեմի երաշխավորություններով նրանք անմիջապես մեզ վերցրին իրենց մոտ: Այս վայրը շատ ավելի լավն էր, քան նախորդը: Թեեւ սենյակները ընդամենը 20-ն էին եւ մոթելը շատ ավելի հին էր, փոխարենը մեր նոր բոսերը շատ ավելի լավն էին: Եվ գործընկերներն էլ մեզ հանդիպեցին պարզապես հիանալի: Ռոքսանան կամ պարզապես Ռոքսին եւ՛ supervisor էր, եւ՛ housekeeper, ինչպես մենք: Այնպես որ մենք նրա հետ ոչ մի անհարմարություն չէինք զգում եւ շատ արագ ընկերացանք: Էմիլիան նույնպես շատ սիրուն էր եւ մի քիչ գիտեր ռուսերեն, քանի որ Բուլղարիայից էր: Նիկը նույնպես շատ զվարճալի եւ լավ տղա էր, որը կատարում էր լողավազանի մաքրողի պարտականությունները: Եվ վերջապես Մադալինան, որի պարտականությունների մեջ մտնում էր բոլոր սրբիչների եւ անկողնային սպիտակեղենի լվացքը: Ամեն ինչ ընթանում էր լավագույնս: Բայց ինչպես ինքներդ եք հասկանում, ոչ առանց դժվարությունների: Մենք հանգստյան օրեր չունեինք: Մենք աշխատում էինք շաբաթը 7 օր՝ առավոտյան 9:00-ից մինչեւ ճաշ: Դա շատ դժվար էր, հատկապես երբ քո ընկերները երեկույթ են կազմակերպում եւ դու գալիս ես դրանից առավոտյան: Ի դեպ, ընկերների մասին, շուտով մեր փոքրիկ քաղաք ժամանեց մեծ թվով ուսանողներ, որոնք եկել էին նույն ծրագրով, ինչպես մենք: Մենք մեզ անվանում էինք J1-ներ՝ ի պատիվ մեր J1 վիզայի: Անհավանական քանակությամբ ուսանողներ ժամանեցին Թուրքիայից, Բուլղարիայից, Ռումինիայից, Ճամայկայից, Չինաստանից եւ նույնիսկ Ռուսաստանից: Կային նաեւ բելառուսներ, ուզբեկներ եւ թաթարներ: Ղազախստանից մեր չորս ընկերներն էին, մենք եւ մեր կարագանդացիներ Դանան եւ Աննան: Երկու հարազատ քույրեր՝ խառնածին: Ամեն ինչ ընթանում էր լավագույնս: Բայց երկրորդ աշխատանքի հետ կապված դեռ լռություն էր:

Մեզ մոտ տեղավորվեցին մեր զվարճալի թուրք աղջիկները եւ մեկ ռումինուհի: Նրանց անուններն էին Իրեմ, Բետուլ, Գամզե եւ Բիանկա:

Մոթելում աշխատելուց հետո ես եւ Այգերիմը լրացուցիչ աշխատում էինք տարբեր վայրերում՝ ավտոկայանատեղիում, հուշանվերների կրպակում, պիցցերիայում, փոքրիկ խանութներում: Բայց դա մեզ համար լիովին բավարար չէր: Չէ՞ որ մենք պլանավորել էինք ճանապարհորդություն, նվերների, իրերի գնում եւ շատ էինք ուզում գումարը վերադարձնել ծնողներին:

Բայց երկրորդ աշխատանքի որոնումը շատ ձգձգվեց: Եթե մինչ այդ սեզոնը չէր, ապա այս սեզոնը արդեն եկել էր անգործ ուսանողների կույտի ժամանման հետ միասին: Եվ մենք կրկին ընկանք դեպրեսիայի մեջ: Այն հարցին, թե ինչու ենք մենք մինչեւ հիմա նստած առանց երկրորդ աշխատանքի, երբ շատերի մոտ այն արդեն կա, պատասխանեց մեր supervisor-ը: Նա ասաց մեզ.

-«Սիրելի աղջիկներ, շատ դժվար է գտնել երկրորդ աշխատանք ուսանողների նման հոսքով: Շատերը նույնիսկ առաջինը չունեն, էլ չեմ խոսում երկրորդի մասին: Երբ ես առաջին անգամ եկա Ամերիկա, ես ամբողջ ամառ նստեցի առանց երկրորդ աշխատանքի: Բայց ոչինչ, ես գտա իրավիճակից դուրս գալու ելքը: Ես վայելում էի կեսօրյա հանգիստը՝ պառկելով լողափին, գնալով այլ մոտակա քաղաքներ եւ պարզապես հաշտվեցի այն մտքի հետ, որ այլեւս աշխատանք չեմ գտնի եւ փոխարինեցի այն պարզ հանգստով»:

Եվ այստեղ մեզ լուսավորեց: Չէ՞ որ եթե մենք շարունակենք դեպրեսիայի մեջ ընկնել եւ ճնշել մեզ այս մտքով, դրանից ոչ ոքի լավ չի լինի: Եվ նոր աշխատանք դրանից չի հայտնվի: Այնպես որ, լսելով մեր պետի եւ ընկերուհու խելամիտ խորհուրդը՝ մենք որոշեցինք հետեւել դրան: Այն է՝ հանգստանալ եւ դրանից իսկական հաճույք ստանալ!!! Այս ժամանակահատվածում մենք մի քանի անգամ գնացինք Պորտլենդ, այցելեցինք Սկարբորո, արեւայրուք ընդունեցինք եւ լողացինք օվկիանոսում, կերանք հայտնի լոբստերներ, ելակ հավաքեցինք մասնագիտացված դաշտում, գնացինք mall եւ այնտեղից իրեր գնեցինք: Մենք հանգստանում էինք ինչպես հարկն է՝ լիարժեք: Նաեւ ծանոթացանք երկու ղազախների հետ, որոնք ապրում էին այլ քաղաքում, բայց մեր նահանգում: Գնում էինք նրանց հյուր, նրանք մեզ մոտ էին գալիս: Նրանց համար պատրաստում էինք բեշբարմակ եւ պարզապես հիանալի ժամանակ անցկացնում:

Եվ այստեղ նոր աշխատանքի առաջարկը ինքն իրեն լողաց եկավ մեր ձեռքը՝ ինձ Աննայից, որը պետք է արդեն մեկներ եւ նրան պետք էր փոխարինել, եւ Այգերիմին՝ մեր ընկեր Չիկոյից, որը ուներ ծանոթ եւ նա ուներ հարմար աշխատանք:

...Ես երբեք չեմ մոռանա այն պահը, երբ մենք հայտնվեցինք Բոստոնում, Մասաչուսեթս նահանգում, հենց Ջասթին Թիմբերլեյքի համերգին.. Դա պարզապես ռումբ էր: Մենք պարում էինք, երգում, գոռում եւ ստացանք առավելագույնը այս մեգա-շոուից: Դա պարզապես անմոռանալի էր: Հաշվի առնելով նաեւ այն գործոնը, որ նա իմ սիրելի կատարողն է, ես ստացա ամբողջ հաճույքը, թեեւ մենք նստած էինք պատշգամբում:

Իմ բլոգի ավարտին մեր փոքրիկ եւ հարմարավետ լողափնյա քաղաք OOB-ի մասին կցանկանայի ավելացնել, որ այս վայրը եւ մարդիկ ինձ շատ են դուր եկել: Եվ նրանց հետ բաժանվելը շատ դժվար էր: Մեր բոլոր միջազգային ընկերները եկան մեզ հետ հրաժեշտ տալու, որոնց հետ մենք հիմա էլ կապ ենք պահպանում: Նրանք մեզ համար մեր փոքրիկ միջազգային ընտանիքի պես էին, որին ես այնքան ուժեղ կապվեցի:

Բայց ամեն ինչ ավարտ ունի, եւ առջեւում մեզ սպասում էր East Coast-ով հետաքրքրաշարժ ճանապարհորդություն, որը բերեց ոչ պակաս հուզիչ հույզեր, քան OOB-ում կանգառը: