Երկար ճանապարհ... Մենք քնեցինք:) Պատրաստ էինք մեր վերջին կայարանին)

Կրկին գտանք մոտակա զուգարանը՝ կարգի բերվելու համար։ Երրորդ օրը գործի դրվեց չոր շամպունը :D

Եվ ահա, թարմացած, մենք շարունակեցինք մեր ճանապարհը)

Սկզբում մենք զբոսնում էինք քաղաքով, այցելեցինք քաղաքի հին մասը եւ պարզապես շնչեցինք այս քաղաքով)

Հետո մենք ուղղվեցինք դեպի այն վայրը, որին հաստատ այցելում է յուրաքանչյուրը՝ Հարվարդ)) Շատ հետաքրքիր էր այն տեսնել սեփական աչքերով, մտնել այդ համալսարանի խանութը եւ պարզապես տեսնել էլիտար համալսարանի կյանքը։ Այս բուհի ուսանողները հիմնականում ասիացիներ են, քանի որ նրանք շատ ջանասեր են եւ խելացի: Այնտեղ ընդունվելն իսկապես շատ դժվար է։ Առաջին կուրսեցիները ապրում են համալսարանի տարածքում, իսկ ավագ կուրսեցիները՝ բնակարաններում)

Մեզ այնտեղ շատ դուր եկավ, երկար ժամանակ լավ լուսանկար էինք անում ֆոնին))

Հարվարդից հետո մենք վայելում էինք փողոցային եռուզեռը։ Փողոցում մարդիկ նկարներ էին նկարում, պարում, երգում։ Քաղաքը շատ կենդանի է եւ դինամիկ։

Սուրճ խմեցինք Starbucks-ում՝ այս գեղեցկության տեսարանով։

Այնուհետեւ մենք ուղղվեցինք դեպի շատ գեղեցիկ այգի (Boston Common): Հիանալի վայր! Մենք այնտեղ շատ ժամանակ անցկացրինք։ Կերակրում էինք բադերին, վազում սկյուռիկների հետեւից, նայում լճին, անցորդներին։ Տեսանք 6 երեխայով մանկասայլակ)) դա մի բան էր)) Անպայման, երբ լինեք Բոստոնում, գնացեք այնտեղ։ Ընդհանրապես Բոստոնը շատ կանաչ քաղաք է, շատ գեղեցիկ։

Հետո մենք զբոսնում էինք «Ազատության արահետով» (Freedom Trail): Վերջում հոգնեցինք։ Մենք շատ էինք քայլել։ Դրա համար էլ ուրիշ ոչ մի տեղ չգնացինք, պարզապես զբոսնում էինք։

Բոստոնը գրավեց ինձ, ինչպես ոչ մի այլ քաղաք։ Ես այնտեղ ինձ այնքան լավ, այնքան հարմարավետ, այնքան հոգեհարազատ էի զգում։ Ես կարծես միաձուլվել էի այս քաղաքի հետ։ Ինձ համար այն կախարդական էր... Բոստոն՝ դու ինձ համար ինչպես փափուկ խաղալիք ես, որին ուզում էիր գրկել եւ բաց չթողնել... Դու ձգում ես... Դու այնքան հարազատ ես թվում... Շնորհակալություն քեզ....

Հետո մենք վազում էինք դեպի ավտոբուսը, քանի որ ուշանում էինք։ Դա մի վազք էր, որը ես մինչ օրս հիշում եմ... Մենք վազում էինք ամբողջ ուժով։ Սկզբում փնտրում էինք կայարանը, հետո այն վայրը, որտեղից մեկնում է ավտոբուսը։ Արդյունքում հասցրինք։

Գիշերը ժամը 2-ի սահմաններում Hyannis-ում էինք։ Տանը ժամը 3-ի կողմերն էինք։ Գրեթե անմիջապես քնեցինք, ուժ չէր մնացել։ Մեզ համար միակ սարսափն այն էր, որ վաղը աշխատանքի պետք է գնալ։ Բայց... տա-դա-դա... առավոտյան անձրեւ եկավ!!! Մենք ամենաերջանիկն էինք եւ քնեցինք մինչեւ երեկո, իսկ հետո դուրս սողացինք մեր բներից՝ մեր ընկերների հետ տպավորություններով կիսվելու համար։ Մարդիկ, որոնց հետ մենք աշխատում էինք, դարձան մեզ համար իսկական ընկերներ)

Ահա մենք վերադարձանք մեր աշխատանքային մթնոլորտ... Բայց ինչպիսին էր այն ինձ համար... իմ աշխատանքը... Նախքան ձեզ պատմեմ խելահեղ Մայամիի մասին, ուզում եմ մի փոքր կիսվել իմ ապրումներով, հույզերով, զգացողություններով հարազատ West Yarmouth վայրից...

Soon...