Սկզբում մտածում էի՝ ինչ գրեմ... հիմա ուզում եմ շատ բան գրել))

Օքեյ, ինչպես արդեն ասել էի, հյուրանոցը փոքր էր, ուստի աշխատանքն էլ շատ չէր։ Ես աշխատում էի housekeeping, աշխատանքի համար բոլոր պայմանները ապահովված էին։ Ընտանիքումս 3 եղբայր ունեմ, այնպես որ մաքրությունը ինձ համար դժվար աշխատանք չէ, մանավանդ երբ դոլարով են վճարում))) Ես այս ծրագրով գնացել էի ոչ միայն աշխատելու, այլեւ երկիրը ճանաչելու։ Դրա համար էլ չէի շտապում երկրորդ աշխատանք գտնել։ Առավոտյան էի աշխատում, ճաշից հետո գործատուի հետ գնում-գալիս էի։ Ջիմը լավ պատմող է, հետաքրքիր էր լսելը, ու մեքենան էլ հիանալի էր))) Նա ինձ ծանոթացրեց հարեւանների, այլ ուսանողների հետ (բայց առաջին ռուսախոս ուսանողներին հանդիպեցի մեկ ամիս անց)։ Գնում էինք այլ նահանգներ, օվկիանոսի ափ, փորձեցի լոբստեր (ինձ դուր եկավ, ինչ-որ տեղ հավի մսի է նման), առաջին այցը Walmart սուպերմարկետ, հեծանիվով զբոսանքներ մոտակա վայրեր, շոփինգ, արեւածագի, մայրամուտի դիմավորում, գիշերային նստուկներ, ամերիկյան երեկույթ, կարճ ասած՝ վայելում էի արտասահմանյան իմ առաջին փորձը։ Ամեն ինչ ինձ համար նոր էր ու հետաքրքիր։

Նաեւ լուսանկար Ջիմի եւ Լիզայի հետ։

Ես տեղափոխվեցի հարեւանուհուս մոտ, նա աշխատում էր հարեւան մոթելում, Անդրեն Սլովենիայից էր։ Նա ինձանից մեծ է, մենք նրա հետ քննարկեցինք ամեն ինչ՝ մինչեւ կյանքի իմաստը (նա ռուսերեն չգիտի, ես ընդհանրապես ռուսախոս հարեւաններ չունեի)։ Ես նաեւ հասկացա, որ բոլորը, ում հետ խոսել եմ, դժգոհ են իրենց երկրների քաղաքականությունից։ =( դա տխուր է։ Ավելի ուշ եկան աղջիկներ Չինաստանից, Սլովակիայից։ Նրա գործատուների հետ էլ էինք ուսումնասիրում շրջակայքը։ Փորձում էինք իրար կերակուրները, հետաքրքիր նստուկներ հորինում, մի անգամ լիտվացի աղջիկները արջի կոստյումներ հագան ու եկան գիշերը ժամը 3-ին վախեցնելու։ Ամեն ինչ տեսագրում էինք, մեր արձագանքը՝ մենք չվախեցանք, ծիծաղում էինք, իսկ ահա չինուհին, որը միայնակ էր ապրում, վախից 2-3 օր զանգահարում էր հորեղբորը)։ Ավելի ուշ սկսեցինք փնտրել 2-րդ աշխատանքը, ավելի ճիշտ՝ մեզ տրամադրում էին, մոտակայքում կար եւս մեկը, միայն թե հսկայական հյուրանոց։ Այնտեղ աշխատում էր 200-300 բանվոր։ Երկրորդ աշխատանքը սկսեցի ժամանումից 3-4 շաբաթ անց։ Աշխատանքը կայանում էր հյուրանոցի ստորին հարկերում (լոբբի) մաքրությունը պահպանելու մեջ։ (Փոշեկուլ, փոշի, լողավազաններում սրբիչների փոխարինում։) Անցանք զրույցի եւ ընտրեցինք մեզ աշխատանք։ Մոթելում հյուրերը շատացան եւ աշխատանքը՝ համապատասխանաբար, եւ ես խնդրեցի իմ ընկերուհուն՝ Մոլդիրին, այլ նահանգից գալ ինձ մոտ (մենք նրա հետ ծանոթացել էինք օդանավակայանում եւ նամակագրվում էինք, նա էլ էր մենակ)։ Երկրորդ աշխատանքում՝ հյուրանոցում, ես Lobby Crew էի, նա՝ Busser։ Ավելի զվարճալի դարձավ))) ծանոթացանք շատ աշխատողների հետ, հատկապես ճաշարանում)))։ Մենք սովորեցնում էինք «Բարեւ», «Ինչպե՞ս ես», «Շնորհակալություն»... այդ տեսակի արտահայտություններ բոլոր այն լեզուներով, որոնց հետ բախտ վիճակվեց հանդիպել։ Բոլորին հաճելի էր հետաքրքրությունը իրենց լեզվի եւ մշակույթի նկատմամբ։ Ամենադժվարը չինարենն է։ «Ամեն անգամ աշխատանքից հետո մինչեւ ժամը մեկը պառկում ու պատմում էինք օրվա տպավորությունները։ Կարծես ամեն օր նույն աշխատանքն էինք անում, ինչ-որ հետաքրքիր իրադարձություններ էին պատահում կամ քննարկում էինք հետաքրքիր հյուրերի։ Այնքան տարբեր անհատականությունների ես հանդիպում ամեն օր, եւ յուրաքանչյուրն ունի իր կյանքի պատմությունը։ (մի անգամ տեսա մերկ տղամարդու լողավազանի մոտ, ամենազվարճալի պատմություններս կապված են լողավազանի տարածքի հետ))) Շատ հետաքրքիր պատմություն է, թե ինչպես հանդիպեցի ռուսախոսների։ Հյուրանոցում աշխատում էի միայն երեկոյան, մի անգամ նստած եմ հոլում եւ լսում եմ ռուսական հայհոյանքներ։ Մտածեցի՝ թվացել է, բայց ականջ դնելով, համոզվելով՝ հանդիպեցի Մոլդովայից աղջիկների։ Նրանք ցերեկը աշխատում էին որպես housekeeper, դրա համար էլ չէի տեսել նրանց ավելի վաղ։ Մենք արագ ընկերացանք))։ Ջիմը փորձում էր ամեն շաբաթ ինձ եւ Մոլդիրին տանել ազգային պարկեր, շոփինգ, նահանգի հետաքրքիր վայրեր (նրանք 10 տարի բիզնես ունեն, նա գիտի նահանգի ամեն անկյունը, ճանապարհորդությունների մասին), այնպես որ մենք չէինք ձանձրանում աշխատանքից։

Աշխատել... մեկ ամիս երկու աշխատանքում հոգնում էինք, բայց հնարավոր է ճիշտ մոտեցմամբ շատ չհոգնել։ (Ելք միշտ կա!) Երկրորդ տարին ես գրեթե նույն աշխատանքն էի կատարում, բայց զգալիորեն ավելի հեշտ էր։ Ոչ միայն արդեն հավաքված փորձի պատճառով։ Պարզապես իմ աշխատանքը չէր պահանջում ծանր ֆիզիկական աշխատանք։ Ես կարողացա ճիշտ բաշխել ժամանակս։ Հարմարվել եւ հարմարեցնել նրանց։ Ես կարող էի իմ աշխատանքը կատարել արագ եւ մնացած ժամանակը ծախսել ինձ վրա, այլ զբոսաշրջիկների կամ աշխատողների հետ շփման վրա։ Երկրորդ աշխատանքում հատուկ վերահսկողություն չկար։ Մանավանդ որ աշխատանքը երեկոյան էր։ Ոչ ոք չէր հետեւում ինձ եւ չէր մատնանշում սխալները։ Խղճի վրա, կարելի է այդպես ասել։ Այնպես որ ստիպված կլինեք քրտնել, ամեն ինչ ուսումնասիրեք, հարցրեք աշխատողներին եւ գտեք ձեր աշխատանքի դրական կողմերը, ավելի ուշ կվարժվեք եւ ավելի հեշտ կդառնա։ Բոլոր ընկերները վարժվում էին, եւ դուք էլ կկարողանաք։ Այնպես որ մի ընկճվեք եւ կատարեք այնպես, ինչպես ստացվում է։ Այնուամենայնիվ, ավելի հեշտ է աշխատել ձերինների, այսինքն՝ ռուսախոսների հետ, բայց մեր կյանքում տեղի ունեցող ամեն ինչ լավ կյանքի փորձ է։ Ես սկզբում տխրում էի եւ փնտրում էի ռուսախոսների։ Փոխարենը անգլախոսների մեջ աշխատելով՝ լավացրեցի լսողությունս եւ բարելավեցի լեզուն։ Աշխատանքի թերությունները... Հանդիպում էին ծույլ եւ լկտի մարդիկ, որոնք չէին կատարում իրենց պարտականությունները, ոչ ոքի չէին հեռացնում, սկզբում բարկանում էի նրանց վրա, հետո ինչ-որ կերպ վարժվեցի։ Ընկերացա նրանց հետ, եւ նրանք ինձ անվճար տուն էին տանում։ Ես կարծում եմ՝ վատ մարդիկ չկան, մենք յուրաքանչյուրս ունենք բնավորության բոլոր գծերը, բոլորս կարող ենք լինել եւ՛ չար, եւ՛ բարի։ Գլխավորը վերաբերմունքն է, ես ոչ ոքի հետ չեմ վիճել եւ չեմ մտել կոնֆլիկտային հարաբերությունների մեջ։ Փոխարենը բոլորն էլ ինձ սիրեցին եւ յուրաքանչյուրն օգնում էր ինչով կարող էր։ Մի քիչ հոգեբանություն)) Աշխատանքի ընթացքում շատ զվարճալի իրավիճակներ են եղել, այնպես որ գլխավորը մոտեցումն ու տրամադրվածությունն է։ Դուք կկարողանաք, մի վախեցեք) Ամեն տարի ձեզանից առաջ այնքան ուսանողներ են գնում եւ կատարում նույն աշխատանքը, այնպես որ դուք էլ կկարողանաք։ =) Հաջողություն!