Ողջույններ) Անունս Էլնարա Կայնազարովա է, Work and Travel 2014 ծրագրի մասնակից, պատրաստվում եմ գնալ 2015 եւ 2016 թվականներին։ Ձեզ կպատմեմ իմ «փոքրիկ» պատմությունը, գուցե Work and Travel ծրագրին մասնակցած տիպիկ մարդու պատմություն, կամ գուցե ձեզ մի փոքր հետաքրքրի։ Սկսենք սկզբից, ծրագրին գրանցվեցի ընկերուհուս շնորհիվ, հիշում եմ, թե ինչպես ասաց՝ «կարող ես գնալ ցանկացած ընկերության միջոցով, բայց IEC.Exchange-ը այս ոլորտում առաջատար է»։ Կոորդինատորին զանգահարելով՝ հանդիպում պայմանավորվեցի։ Եվ ահա, բոլոր փաստաթղթերը հանձնելուց հետո պետք էր աշխատանք փնտրել, դա ինձ այնքան էլ բարդ չթվաց, տեսնում եք, ես այնպիսի մարդ եմ, որ սիրում եմ գործի մեջ գլխով ընկղմվել։ Բայց ԱՄՆ-ի մասին մտածելը, որպես մի երկիր, որտեղ հնարավոր է մի քանի ամսից կլինեմ, ինչ-որ պատրանք էր թվում, ծնողներս, վճարելով ամբողջ ծրագրի համար, այդպես էլ չէին հավատում, որ ես իսկապես կարող եմ գնալ հայտնի Ամերիկա։ Վերջապես մայիսին ստացա երկար սպասված J-1 Visa-ն։ Զարմանալի է, որ երբ անընդհատ զբաղված ես աշխատանք, բնակարան գտնելով, տոմսեր գնելով, մոռանում ես ամենակարեւորի մասին, չէ՞ որ դու իսկապես գնում ես Նահանգներ, սա գյուղում տատիկի մոտ գնալը չէ, սա մի երկիր է, որի մասին մեր տատիկներն ու պապիկները նույնիսկ չէին երազել։ Մեր ճանապարհորդությունը սկսվեց Ամերիկա ժամանելուց շատ առաջ, տեսնում եք, ես Ակտոբեից Մոսկվա էի գնում գնացքով։ Հենց հասանք Մոսկվա, մթնոլորտը միանգամից փոխվեց, 2.5 ժամում մենք պետք է Կիեւյան կայարանից հասնեինք Շերեմետեւո օդանավակայան, դա հեշտ է թվում, բայց օտար երկիր ընկած տասնութամյա նորեկի համար, գուցե ոչ այնքան հեռու, բայց դա այնքան էլ հեշտ չէր՝ 2 մետրոյի երթեւեկություն, 2 կմ ոտքով՝ ուղեբեռով, Aeroexpress եւ ամենուրեք շտապող տարբեր ազգության մոսկվացիներ, այստեղ ոչ ոք չէր ուզում օգնել։ Քաղցր ժպտացող տատիկը սկսեց հետեւիցս գոռալ, թե մենք «զավթիչներ» ենք, իսկ մեծամասնությունը «ինչպես հասնել մետրոյի այսինչ գիծ» հարցին շրջվում էին կամ քաղցր ժպիտով պատասխանում՝ «չգիտեմ»։ Որոշ կերպ հասնելով օդանավակայան՝ մենք անմիջապես թռանք, 10 ժամ թռիչք, մենք այդ պահին լիովին մոռացել էինք այն էյֆորիան, որով սկսել էինք, ավելին՝ մենք նույնիսկ մոռացել էինք, թե ուր ենք թռչում։ Բայց դա իմ խնդիրն էր, տեսնում եք, ես Արեւմուտքից եմ եւ այնքան էլ չէի ուզում թռչել Աստանա կամ Ալմաթի եւ այնտեղից արդեն թռչել, այնպես որ ավելի խելացի եղեք, Ղազախստանից թռչելն ավելի լավ է, ավելի հեշտ, իսկ գնով նույնն է ստացվում։ Ուղեկիցներս գնում էին այլ քաղաք, ես մնացի եւս մեկ շաբաթ Նյու Յորքում, այսպես ասած՝ տեսնելու այն քաղաքը, որի համար, սկզբունքորեն, այս ամենը արվել էր։ Նյու Յորքը զարմանալի քաղաք է, տարբեր ազգության բազմաթիվ ժպտացող մարդիկ։ Քաղաք, որտեղ վաղը դու արդեն չես հանդիպի այսօրվա զբոսաշրջիկներին, նոր մարդիկ, նոր դեմքեր։ Իհարկե, սա քաղաք է, որը չի քնում, զբոսաշրջիկների քաղաք է։ Բայց Նյու Յորքի մասին ավելի ուշ կպատմեմ։ Ընդհանուր առմամբ, այնտեղ մի քանի օր գոյատեւելուց հետո ես մեկնեցի իմ փոքրիկ Օուշեն Սիթի, այն մեկը, որ Մերիլենդ նահանգում է։ Եվ հավատացեք, դա լավագույն որոշումն էր։ Այնպես որ, երբ քաղաք ընտրեք, ընտրեք գուցե փոքր, բայց հարմարավետ, որպեսզի տունը այդքան էլ չկարոտեք։ Այդ օրը կարելի էր արժանապատվորեն համարել իմ ամառվա առաջին օրը։ Առաջին ամիսը սովորական աշխատանք-տուն-աշխատանք էր, մենք սովորում էինք նոր կյանքին, կյանքի նոր ռիթմին։ Նահանգների տարածքում առաջին տոնը հուլիսի 4-ն էր՝ Անկախության օրը։ Միշտ ցանկացել եմ լինել ինչ-որ անսովոր բանի մի մասը, ահա մենք կարմիր-սպիտակ-կապույտ գույներով հագնված դուրս եկանք աշխատանքի, իսկ հետո գործատուի հետ փոքրիկ երեկույթ կազմակերպեցինք։ Աշխատանքի իմ թիմը բաղկացած էր երեք ղազախից եւ մոտ 10 ամերիկացուց։ Ես նրանց համարում եմ ոչ միայն գործընկերներ, այլեւ իմ ընկերները, 4 ամսվա ընթացքում նրանք դարձան իմ ընտանիքը։ Հաճելի է առավոտյան արթնանալ եւ գնալ սիրելի աշխատանքի, տեսնել ընկերների դեմքերը։ Ամերիկացիները զարմանքով նկատեցին, որ մենք, պարզվում է, գիտենք, թե ինչ է հրավառությունը։ Մենք նրանց սովորեցնում էինք ռուսերեն եւ ղազախերեն, եւ ոչ թե վատ բառեր, այլ նորմալ, երբեմն նույնիսկ գրական։ Մենք նրանց հետ վիճում էինք, թե ով է ավելի մեծ՝ Պուշկինը, թե՞ Լերմոնտովը, ում վեպերն են ավելի ուսանելի՝ Տոլստոյի, թե՞ Դոստոեւսկու։

Մի քանի անգամ մենք լողափին արշալույսը դիմավորեցինք։

Հուլիսի 7-ին ես գնացի Բալթիմորում Բեյոնսեի համերգին։ Բալթիմորը մեծ քաղաք չէ, հարմարավետ է, այն հայտնի է Ազգային ակվարիումով, ի դեպ, վագրային շնաձկան պատկերով մագնիսներից մեկը կախված է իմ պատին։ Ակվարիումը հսկայական էր՝ 4 բաժանմունքով՝ դելֆիններ, շնաձկներ, ֆլորա, մեդուզաներ։ Անպայման նշեք, դա արժե այդ 40$-ը։ Բայց Բեյոնսեի հետ երեկոն ոչնչի հետ չէր կարելի փոխանակել, այն ժամանակ ես հասկացա, թե ինչ է նշանակում «համաշխարհային աստղ»։ Նրանից էներգիա էր ճառագում, ես կանգնած էի բեմից 10 մետր հեռավորության վրա եւ նրան կենդանի տեսնում էի։ Իհարկե, դրա համար պետք էր ջանք թափել եւ ավելի մոտիկ տոմսեր գտնել։ Այնտեղ ես ծանոթացա երեք աֆրոամերիկուհիների հետ, որոնց հետ պլանավորում եմ հանդիպել հաջորդ տարի։ Հիշում եմ, թե ինչպես հաջորդ օրը զանգահարեցի մայրիկիս եւ պատմեցի վերջին իրադարձությունների մասին, նա երջանկությունից ճչում էր, որովհետեւ Բեյոնսեն նրա սիրելի երգչուհին է, թեեւ նա անգլերեն չի հասկանում։