Հուլիսի վերջին մենք գնացինք Վաշինգտոն, եղանք NASA-ի թանգարանում եւ Ազգային թանգարանում՝ հենց այն վայրերում, որտեղ նկարահանվել է «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմը։ Վաշինգտոնը հանգիստ քաղաք է, եթե Բալթիմորում շատ էին աֆրոամերիկացիները, ապա այստեղ հիմնականում եվրոպեոիդ եւ ասիական ռասայի մարդիկ էին։ Իհարկե, ցանկանում էի տեսնել հին քաղաքը եւ կենդանաբանական այգին, բայց բախտներս չբերեց, եւ մենք վերադարձանք մեր քաղաք՝ թերի հիշողություններով։ Բայց ես չեմ տխրում, քանի որ պլանավորում եմ այս տարի եւս այցելել Վաշինգտոն, եւ հավատացեք ինձ՝ ես կփորձեմ մտնել Սպիտակ տուն, այլ ոչ թե կանգնել մոտակայքում գտնվող այգում, կփորձեմ այցելել Կապիտոլիում, այլ ոչ թե լուսանկարվել առջեւի ճակատի հետ։ Վաշինգտոնում ինձ դուր եկավ Լինքոլնի հուշահամալիր տանող ծառուղին։ Ես հաջողության համար եւ նորից վերադառնալու նպատակով մետաղադրամ նետեցի մուտքի մոտ գտնվող շատրվանի մեջ։ Մենք նաեւ կատամարաններով զբոսնեցինք Ջեֆերսոնի թանգարանի մոտ եւ ծանոթացանք տաղանդավոր բանաստեղծի հետ Մարտին Լյութեր Քինգի հուշահամալիրի մոտ։

Օգոստոսին մենք հիմնականում աշխատանքից անմիջապես հետո վազում էինք գործատուի տարբեր երեկույթներին (Barbecue party, Birthday party), ինչպես նաեւ մեր հայրենակիցների հրաժեշտի երեկույթներին։ Օգոստոսի սկզբին մենք պետք է գնայինք Էմինեմի համերգին, բայց չհասցրինք տոմսեր գնել, այնպես որ անպայման գնեք նման միջոցառումների տոմսերը մեկ ամիս առաջ, դրանք եւ՛ ավելի էժան են, եւ՛ տեղերը՝ ավելի լավ։ Բայց օգոստոսի 12-ին մենք ընկերներով գնացինք մի վայր, որտեղ պետք է լինի իրեն հարգող յուրաքանչյուր զբոսաշրջիկ, ով եղել է Նահանգներում՝ Նիագարայի ջրվեժ։ Դա անմոռանալի է եւ աննկարագրելի, մեզ բախտ վիճակվեց այնքան մոտենալ, որ փաստացի ցնցուղ ընդունեցինք) Նիագարան բնության գեղեցկության ապացույցն է։ Հիմա նաեւ ցանկություն է առաջացել գնալ Կանադա՝ Նիագարան մյուս ափից տեսնելու (նրանց համար, ովքեր չգիտեն, Նիագարայի ջրվեժը գտնվում է ԱՄՆ-ի եւ Կանադայի սահմանին)։ Այնտեղ կա երեք մակարդակ՝ ափին, դիտահարթակում եւ կամրջի վրա։ Անպայման այցելեք բոլոր մակարդակները։

Հաշված օրեր էին մնացել իմ հոգում տպավորված Օուշեն Սիթի քաղաքից հրաժեշտ տալուն։ Լինում էին եւ՛ արցունքներ, եւ՛ նորից վերադառնալու խոստումներ, բայց ինչ էլ որ լիներ, մենք սեպտեմբերի 10-ին դուրս եկանք Օուշեն Սիթիից եւ գնացինք Ֆիլադելֆիա։

Ֆիլադելֆիան Նյու Յորքի պես աղմկոտ չէ, բայց այնուամենայնիվ գունեղ եւ հմայիչ քաղաք է։ Այնտեղ կա մի փողոց՝ բոլոր պետությունների դրոշներով, որտեղ դուք կարող եք գտնել ձեր երկրի դրոշը։ Քաղաքի կենտրոնում գտնվող Արվեստի թանգարանը իսկապես մեծ է։ Ես այնտեղ եղել եմ ընդամենը մեկ օր, ուստի չհասցրի զգալ այդ քաղաքը։