Նյու Յորք

Այս անգամ ես պատրաստվում էի ավելի մոտիկից ծանոթանալ Նյու Յորքին։ Բայց ո՞ւր մնաց։ Ես, երեւի, պարզապես այն մարդկանցից չեմ, որոնց բախտը բերում է, եթե նրանք հստակ պլաններ չեն կազմում։ Հերթական անգամ համոզվում եմ՝ ինձ մոտ ամեն ինչ պետք է վերահսկողության տակ լինի։ Հակառակ դեպքում ստիպված ես լինում մի քանի ժամ անցկացնել ռուսական թաղամասում՝ հսկայական ճամպրուկներով վազվզելով ճիշտ փողոցը փնտրելիս, արգելափակված SIM քարտերով, չիմանալով բնակարանի տիրոջ ճշգրիտ հասցեն եւ ոչ մի գաղափար չունենալով, թե ուր գնալ հետո։ Նույնիսկ տաքսի կանչելը մեծ փորձություն դարձավ։ Անկեղծ ասած, ես չէի ցանկանա նորից հայտնվել Բրայթոն Բիչի մոտակայքում, թեկուզ այն պատճառով, որ հիմա այդ վայրը ինձ մոտ ասոցացվում է բացառապես ճամպրուկների, շտապողականության, ավտոբուսների եւ տարեց էմիգրանտ կանանց հետ։

Այլընտրանք չունենալով՝ մենք գնացինք այն մոթելը, որտեղ կանգ էինք առել անցյալ անգամ՝ նախապես Subway-ում «սաբ» ուտելով։ Մենք ուտում էինք գրեթե լուռ՝ մինչեւ վերջ չգիտակցելով, որ վերջապես կարող ենք թողնել ճամպրուկները եւ, հնարավոր է, տեսնել իրական Նյու Յորքը։

Իրականում, հենց այդ օրը մեզ հաջողվեց հիանալի զբոսնել, մտնել Guitar Center, դիտել փողոցային կախարդական շոու եւ հասնել Empire State Building-ի 86-րդ հարկ։ Եվ հիմա մենք բարձունքից նայում էինք բոլորովին այլ, կախարդական Նյու Յորքին։ Երկնաքերեր, առեւտրի կենտրոններ, մեծ պողոտաներ եւ փոքրիկ փողոցներ՝ ամեն ինչ կրակի մեջ էր։ Այս Նյու Յորքը եռում էր կյանքով։ Շունչը կտրվում է։ Կարծում եմ՝ հասկանում եք, որ ես լիովին մոռացել էի օրվա ոչ այնքան հաջող սկզբի մասին։

Եթե հիշում եք, Ամերիկայում անցկացրած վերջին հինգ օրվա ընթացքում մենք գրեթե չէինք կարողանում քնել։ Այդ պատճառով հաջորդ առավոտ արթնանալն իսկապես դժվար էր։ Բայց դա ԱՄՆ-ում մեր վերջին օրն էր, ուստի, ամբողջ կամքը բռունցքի մեջ հավաքելով, մենք ճանապարհ ընկանք։ Մենք պետք է լուծեինք ճամպրուկների հարցը, եւ ոչինչ ավելի լավ չգտնվեց, քան դրանք թողնել Greyhound ավտոկայանի պահեստախցիկում՝ յուրաքանչյուր պայուսակի/ճամպրուկի համար վճարելով 10$, որից հետո մենք պատրաստվում էինք հասնել Ազատության արձան։ Բայց, ավա՜ղ, այն հաջողվեց տեսնել միայն հեռվից։ Արձան տանող նավի հերթերը հսկայական էին, դրսում անտանելի շոգ էր, եւ դրա փոխարեն մենք որոշեցինք «լողանալ» շատրվանի մեջ՝ Ազատության արձանի տեսարանով։ Իմ կարծիքով՝ շատ էլ վատ տարբերակ չէ։

Հետո մենք մի փոքր զբոսնեցինք Կենտրոնական այգում, մտանք ամենահայտնի Apple Store եւ, վերջապես, վազեցինք հուշանվերներ փնտրելու։ Եվ հանկարծ Նյու Յորքում հորդառատ անձրեւ սկսվեց։ Անկեղծ ասած, հսկայական ամպեր, մոխրագույն փողոցներ եւ իսկական հորդառատ անձրեւ Times Square-ում։ Մարդկանց բազմություն, մինչեւ ոսկորները թրջված հագուստ, տասնյակ թաղամասերով արձանիկների հետեւից վազվզոց՝ դրանում քիչ հաճելի բան կար։ Եվ երբ հասկացանք, որ ինքնաթիռին շատ քիչ ժամանակ է մնացել, մենք վազեցինք ավտոկայան՝ հասցնելու վերցնել իրերը եւ չուշանալ ինքնաթիռից։ Ես չեմ կարող փոխանցել զգացմունքներս, երբ մենք վազում էինք գլխապատառ՝ չիմանալով՝ արդյոք ճիշտ ուղղությամբ ենք վազում, երբ նստեցինք մետրոյի այն գիծը, որը կտրուկ փոխեց ուղղությունը եւ մեզ չտարավ դեպի Air Train, կամ երբ չէինք կարողանում տաքսի բռնել եւ մտածում էինք, որ կուշանանք ինքնաթիռից։

Բայց պատմությունը լավ է ավարտվում, ինչպես միշտ։ Առաջին անգամ չէ, որ փողոցի սովորական մարդիկ, ովքեր տեսնում էին, թե ինչպես ենք մենք խուճապահար տաքսի փնտրում, օգնեցին մեզ գտնել այն, բեռնել մեր ճամպրուկները եւ ուղարկել մեզ ճիշտ ուղղությամբ։ Եվ արդյունքում մենք օդանավակայան հասանք նստեցումը սկսվելուց մեկ ժամ առաջ եւ նույնիսկ հասցրինք թեթեւ նախաճաշել թռիչքից առաջ։

Instagram: 1. Time Warner Center: 2. Նյու Յորքում անձրեւ է գալիս: 3. Empire State Building-ի 86-րդ հարկից բացվող կախարդական տեսարան: 4. The Washington Monument-ի հիմքը շրջապատող 50 դրոշները, որը, իհարկե, Նյու Յորքում չէ, այլ Վաշինգտոնում: Բայց նկարահանման պահին ինձ թվաց, որ այս լուսանկարը կլինի իմ ամերիկյան օրագրի յուրօրինակ հանգուցալուծումը:

Ես չգիտեմ, թե ինչպես լավագույնս ամփոփել այս ուղեւորության մասին իմ պատմությունը։ Սա զարմանալի փորձ էր՝ նոր ծանոթություններ, միանգամից երկու երազանքի ամառային աշխատանք, անգլախոս միջավայրում ընկղմում, ինքնուրույնության փորձություն եւ անդադար արկածներ։

Ես այնքան շատ տպավորություններ ունեմ, հույզերը պատում են ինձ, բայց ես չեմ կարող բառերով փոխանցել այն, ինչ զգացել եմ այս ամբողջ ամռան ընթացքում։ Օրինակ՝ որքան հիանալի էր 126 մետր ապշեցուցիչ բարձրությունից ներքեւ ընկնելը, Dunkin' Donuts-ում կրեմով բլիթներով կշտանալը, մայրամուտին օվկիանոսի ալիքները որսալը, լույսերով փայլող Նյու Յորքին նայելը, հսկայական առեւտրի կենտրոնում սկուտերով քշելը, չքնելը, ուրախանալը եւ չդադարել զարմանալը։

Ամբողջ աշխարհը քոնն է, եւ անհնարին ոչինչ չկա։ Ինչ էլ որ լինի, ամենաանհավանական արկածները դեռ առջեւում են։

xo,

METALLIC CANDY

USA Diary

06/25 - 08/31