Արեւելքից Արեւմուտք։

Մի անգամ որոշելով գնալ Work and Travel ծրագրի համար ուսանողների հավաքագրման կոնֆերանսի՝ ես նույն օրը հասկացա, որ այս ուղեւորությունը արմատապես կփոխի իմ կյանքը եւ ինձ՝ նույնպես։ Գիտե՞ք, հենց այդպես էլ ստացվեց։

Կյանքումս առաջին անգամ ես հատեցի Ատլանտյան օվկիանոսը։ Ընդ որում, հիշում եմ Գրենլանդիայի մոտակայքում գտնվող տուրբուլենտության գոտին... Ուուուու, ինչքան էի քրտնում այդ րոպեներին)

Երկու անգամ ես մնացի մենակ պերոնին եւ մտածում էի. «Գուցե գնա՞մ, ուր աչքս կտրի»։ Եվ այդ պահին ինչ-որ պատճառով անընդհատ հիշում էի հորս խոսքերը, ով ասել էր, որ եթե ես մնամ, ինքը կգա իմ հետեւից եւ միեւնույն է՝ կտանի... Հմմ, երեւի հենց դրա համար էլ չմնացի)

Երեք անգամ եղել եմ Նյու Յորքում, եւ հա՜, այս քաղաքը ոչ մի անգամ ինձ անտարբեր չթողեց։

Չորս անգամ թռել եմ ինքնաթիռով, ընդ որում՝ երկու անգամ հատելով նահանգները Արեւելքից Արեւմուտք եւ հակառակը։

Հինգ անգամ Լաս Վեգասում վերջին փողերով քիչ էր մնում ռուլետկա խաղայի)

Վեց անգամ ամբողջ ամառվա ընթացքում լողացել եմ օվկիանոսում, երեւի հիմար եմ, որ այդքան քիչ։

Յոթ անգամ ընկել եմ հեծանիվից, մինչեւ սովորեցի առանց ձեռքերի վարել։

Ութ անգամ ամբողջ ամառվա ընթացքում լուսադեմին վերադարձել եմ տուն երեկույթից, բայց արթնանալիս չէի հիշում՝ ինչպես։

Ինը։ Այդքան մղոն ես անցել եմ ոտքով անմարդաբնակ ճանապարհներով GPS-ի օգնությամբ։ Հարցրեք՝ ինչո՞ւ։ Փնտրում էի նավահանգիստը, որտեղից մեկնում է Նյու Ջերսի տանող նավը։

Եվ վերջապես, տասը նահանգում եմ եղել ամբողջ ամառվա ընթացքում, եւ անկեղծ ասած՝ մարդու համար, ով առաջին անգամ էր ԱՄՆ-ում, ես սա հաջողություն եմ համարում։

Սկսեմ, թերեւս, նրանից, թե ինչպես ժամանեցի Նյու Յորք՝ Աստանայից Մոսկվայի միջոցով 16-ժամյա թռիչքից հետո։ Ֆիլմերի պես ցուցանակներով մարդկանց հանդիպելիս ինքնաթիռի աստիճաններից իջնելու զգացողությունը հնարավոր չէ նկարագրել մի քանի նախադասությամբ։ Էմոցիաներով այնքան էի լցված, որ անգամ անգլերենը բոլորովին մոռացա...

Իմ լավագույն էմոցիաների մեջ տասնհինգ րոպե գտնվելուց հետո ես նույնիսկ մոռացա, որ արդեն գրեթե 26 ժամ չէի քնել այն պահից, երբ նստեցի մեքենան եւ ծնողներիս հետ հարազատ Էկիբաստուզից մեկնեցի Աստանա՝ լի հույսերով եւ պլաններով, հատկապես ակնկալելով տեսնել այն, ինչի մասին ընդամենը մեկ տարի առաջ կարող էի միայն երազել՝ ծրագրին մասնակցելու վերաբերյալ հերթական կոնֆերանսի ժամանակ նստած։ Շարունակելով զննել անուններով ցուցանակները՝ հասկացա, որ իմ անունը չեմ տեսնում, ինչպես չեմ տեսնում նաեւ այն կազմակերպության անունը, որը պետք է դիմավորեր ինձ եւ հասցներ այն քաղաք, որտեղ պետք է սկսեի աշխատել՝ Օուշեն Սիթի, Մերիլենդ նահանգ։

Եվ այստեղ ես կամաց-կամաց սկսում եմ վերադառնալ իրականություն եւ հասկանալ, որ ժամը արդեն 3:30 pm է, իսկ վաղը 12:00-ին պետք է աշխատանքի լինեմ։ Եվ ավտոբուսով ճանապարհը առնվազն 7 ժամ է։ Եվ հենց այստեղ ինձ մոտ սկսվեց խուճապը։ Դրա հետ մեկտեղ փորձում էի հիշել խելամիտ անգլերեն նախադասություններ՝ տեղեկատու բյուրոյում բացատրելու համար, որ ինձ հրատապ զանգի համար հեռախոս է անհրաժեշտ, ինչին կապույտ-սպիտակ կոստյումով հաճելի մի կին ոչ մեկ անգամ պատասխանեց ֆրանսիական ակցենտով. «Դու պատահաբար ֆրանսերեն չգիտե՞ս, տղա»։

Հասկանալով, որ այսպես ես հաստատ չեմ հասնի Օուշեն Սիթի, սկսեցի հարցնել մարդկանց, ովքեր նստած էին եւ հնարավոր է՝ սպասում էին իրենց չվերթին։ Ես իրականում շատ տպավորված էի ամերիկացիների բարությամբ, յուրաքանչյուր մարդ, ումից ինչ-որ բան էի հարցնում, այս կամ այն կերպ օգնում էր ինձ։ Ինձ դիմավորելու պարտավորություն ունեցող կազմակերպությանը տարբեր համարներից բազմաթիվ զանգերից հետո ես, այնուամենայնիվ, ելք գտա։ Ավելի կոնկրետ՝ նրանք ինձ ուղղորդեցին մեկ այլ տերմինալ՝ այլ մարդկանց մոտ, ովքեր նույնպես ինձ պես տարբեր երկրներից էին ժամանել եւ սպասում էին ցուցումների ու միկրոավտոբուսի։ Իմ նոր «սպասման ընկերների» հետ կես ժամ սպասելուց հետո եկավ Դեմիան անունով մի մարդ։ Ես նույնիսկ մտածեցի. «Տարօրինակ անուն է ամերիկացու համար»։ Իսկ նա պարզվեց՝ ռումինացի էր։ Նա մեզ ուղղորդեց դեպի միկրոավտոբուս, եւ իմ նոր ընկերները Թուրքիայից, Ռումինիայից, Մոլդովայից, Հունգարիայից եւ, կարծես թե, Սերբիայից, որոնց հետ մենք մի քանի նախադասություն փոխանակեցինք, արդեն նստած էին եւ քնում էին միկրոավտոբուսում՝ ակնկալելով, որ շուտով կլինենք տեղում՝ նոր տանը եւ նոր մարդկանց հետ...

7 ժամ անց արթնանալով՝ հասկացա, որ հասել ենք տեղ, բայց Դեմիանը բացատրեց, որ այստեղ իջնում եմ միայն ես, քանի որ նա գաղափար չունի, թե որտեղ է այն հասցեն, որը ես Քենեդի օդանավակայանից մեկնելուց առաջ մի քանի անգամ կրկնել էի նրան։ Մեր առջեւ կանգնած էր մինիվեն, որտեղ Դեմիանը ուղղորդեց ինձ եւ ասաց, որ նրանք կօգնեն ինձ, որ դրանք իր ծանոթներն են, ովքեր քաղաքը գիտեն իրենց հինգ մատի պես։ Հոգնած եւ չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում՝ ես բեռնախցիկից վերցրեցի իմ հսկայական ճամպրուկը, դրեցի մինիվենի բեռնախցիկը եւ նստեցի ներս։

«Բարեւ, անունս Զառա է», - ասաց կոտրտված անգլերենով մի կին, ով նստած էր առջեւի նստատեղին։ Եվ այստեղ, չգիտեմ ինչու, բայց հասկացա, որ նա ռուսերեն է խոսում, երեւի։ Արդեն ռուսերեն հարցնելով նրան. «Իսկ դուք պատահաբար ռուսերեն չգիտե՞ք», նա պատասխանեց մաքուր ռուսերենով. «Այո, իհարկե»։ Սա վրացական ընտանիք էր, որն աշխատում էր այդ կազմակերպության համար։ Նրանք ամեն ամառ օգնում են ժամանող ուսանողների տեղավորմանը։ Այդպիսով մեր զրույցը սկսվեց։ Մի քանի րոպե անց մեքենա նստեց վարորդը՝ նրա ամուսին Գեորգը, նա այդպես ներկայացավ։ Իրականում՝ Գեորգի։ Բանն այն է, որ ամերիկացիները սիրում են կրճատել անունները, օրինակ՝ Ջեսիկա-Ջես, Քիմբերլի-Քիմ, դե, իսկ ինձ իմ գործատուները անվանեցին strongman։ Իսկապես սուպերհերոսի պես է հնչում, չէ՞։ Այդ պատճառով ես թողեցի իմ մականունը՝ որպես նրանց համար կարճ անուն))

Մենք եւս 20 րոպե գնացինք դեպի Օուշեն Սիթի, եւ այստեղ ինձ հասավ, որ զրույցի ընթացքում նրանք հիշատակել էին Ռեհոբոթ Բիչ քաղաքը, ըստ էության, մենք հենց այնտեղից էինք գալիս։ «Ստացվում է՝ ինձ մեկ այլ մեքենայից տեղափոխեցին մեկ այլ մեքենա, ընդ որում՝ մեկ այլ քաղաքում», - մտածեցի ես եւ սկսեցի երազել, թե երբ կավարտվի այս օրը...

Քաղաք մտնելուց առաջ նրանք ինձ պատմում էին ամառային սեզոնի, քաղաքի առանձնահատկությունների մասին, մինչեւ որ լսեցինք ոստիկանական մեքենայի շչակի ձայնը։ Ես շրջվեցի, եւ ինձ համար դա ֆիլմի պես մի բան էր, երբ ոստիկանները կանգնեցնում են մարդկանց, երբ մեքենայում անօրինական բան կա։ Բայց իմ բախտից եւ չափազանց բուռն երեւակայության շնորհիվ՝ մեքենայի հետ կապված այս կամ այն փաստաթղթերի առկայության մասին 10 րոպեանոց զրույցից հետո սպա Ջոնսոնը մեզ բաց թողեց՝ բարի ճանապարհ մաղթելով եւ «մի անգամ էլ ստուգեք ձեր ձախ առջեւի լուսարձակը»։ Մենք շարունակեցինք ուղեւորությունը եւ սկսեցինք փնտրել այն հասցեն, որը ես թելադրել էի նրանց։ Մենք իրականում երկար թափառեցինք։ Եվ ահա ես բարձրանում եմ երկրորդ հարկ։ Ինչպես գրված է իմ թղթի վրա՝ կանգնած եմ դռան առջեւ եւ պարզապես ուրախանում եմ նրանով, որ վերջապես հասել եմ տեղ եւ վաղը չեմ ուշանա աշխատանքից։ Հիմա էլ հիշում եմ. դուռը թակելուց առաջ ես նայեցի ժամացույցին՝ հասկանալու համար, թե որքան ուշ եմ զանգում եւ ինչպես կընդունեն ինձ բնակարանի հարեւանները։ 23:32... Ես նույնիսկ ուշադրություն չդարձրեցի, բայց մինչ ես կանգնած էի, դուռը սկսեց ինքնուրույն բացվել, եւ դռան մեջ հայտնվեց մի բարձրահասակ մարդ, արտաքինից ամերիկացի, ինչպես ինձ թվաց, սպիտակ մորուքով, 45-ից 55 տարեկան, եւ հառաչանքով նայում էր ինձ։ «Seeeergeeeeyyy?», - հարցրեց նա դռան մեջ՝ տիպիկ անգլերեն ակցենտով, «ր»-ն հստակ չարտասանելով։ Նրա անունը Սթիվ էր, եւ նա իմ տանտերն է։ Բազմոցին հարմար տեղավորվելով՝ ես սկսեցի պատմել, թե ինչ արկածներ եմ ունեցել վերջին 48 ժամվա ընթացքում։ Իմ պատմության ընթացքում նա երեք անգամ ինձ թեյ լցրեց եւ ավելացրեց. «Գիտեմ, որ դուք Ղազախստանում սիրում եք թեյ խմել»։ Անկեղծ ասած՝ ես հաճելիորեն զարմացած էի եւ հիացած գլխով հաստատեցի դա։

Հաջորդ շաբաթվա ընթացքում ես դժվարությամբ հաղթահարեցի արագ ամերիկյան սլենգի ըմբռնումը եւ հավանաբար ավելի շատ շփման փորձ ձեռք բերեցի, քան անգլերենի պարապմունքների խմբերում շփման վերջին մի քանի տարիների ընթացքում։ Բայց ամենամեծ փորձը ես ձեռք բերեցի հենց Նյու Յորքում...