Հունիս։
....ամիս, որն օգնեց վերաիմաստավորել սեփական կյանքի արժեքը։
Մայիսի 22-ին ժամանեցի եւ արդեն հունիսի 1-ին, իմ առաջին հանգստյան օրերին, որոնք ինձ տրամադրել էին իմ գործատուներ Ջոնը եւ Սինդին, այցելեցի այդ պահին ինձ համար ամենավառ եւ ամենացանկալի քաղաքը՝ Նյու Յորք։ Այս քաղաքը եւ այդ մթնոլորտը պարզապես հնարավոր չէ բառերով նկարագրել, դա պետք է զգալ եւ լսել։ Այլ կերպ ասած՝ վայելել այն պահը, որը հիմա տեղի է ունենում։ Երկօրյա այցելության ընթացքում հասցրեցի այցելել Կենտրոնական այգի եւ այնտեղ անձրեւի տակ ընկնել, բազմիցս երթեւեկել մետրոյով, ժամանակի զգացողությունը կորցնել հայտնի Time Square-ում, առաջին անգամ համտեսել սուշի, իսկ հետո այցելել Ֆորեսթ Գամփի պատվին կառուցված, գրեթե նույնանուն «Bubba Gump» բարը, ներկա գտնվել մայրամուտին Empire State-ի 102-րդ հարկում, կուշտ ուտել McDonalds-ում, մոլորվել Manhattan bridge եւ Brooklyn bridge կամուրջների շրջանում, եւ, իհարկե, երթեւեկել երկհարկանի էքսկուրսիոն ավտոբուսով +30 աստիճան շոգին։ Ընդհանուր առմամբ, 48 ժամվա ընթացքում ես խելահեղ հետապնդում էի ժամանակի եւ էմոցիաների հետեւից։ Իսկ ինչ վերաբերում է Ազատության արձանին, ես չէի կարող չթռչել Ամերիկա եւ չայցելել այն։ Եվ ես այցելեցի, բայց արդեն օգոստոսի 28-ին, մեկնումից մեկ օր առաջ։
Հունիսի 10։ Պառկած եմ ասֆալտին եւ լսում եմ միայն սրտիս բաբախյունը, իսկ շուրջս աղմուկ է, եւ այդ աղմուկի միջով լսվում են մեքենաների ազդանշանները եւ ասֆալտի վրա անվադողերի ձայնը... (այս պահը ինձ հիշեցրեց ինչ-որ ֆիլմ, որտեղ հերոսը անընդհատ փորձանքների մեջ էր ընկնում)։ Ինձ մեքենա հարվածեց... բայց ամեն ինչ այնքան արագ ստացվեց, որ հիշում եմ միայն, թե ինչպես առջեւից մեքենան բախվում է ինձ, եւ ես արդեն թռչում եմ իմ հեծանիվից, իմ սիրելի հեծանիվից, եւ այդ պահին մտածեցի. «Պետք էր վաղը գնալ եւ նայել այդ կինոթատրոնը»։ Այնուհետեւ ընկնելը ասֆալտին՝ դեմքով առաջ, արդյունքում հայտնվեցի ձախ կողքիս վրա, եւ այդ պահը, երբ հասկացա, որ ամեն ինչ, այնուամենայնիվ, հարթ անցավ։ Բայց քիթս ջարդված էր...
Մինչեւ հունիսի 26-ը ես միայն աշխատում էի, ծանոթանում նոր մարդկանց հետ եւ զբաղվում իմ աշխատանքի եւ J-1 Visa կարգավիճակի հետ կապված փաստաթղթերով։ Ախ, այո, գրեթե մոռացել էի, ես աշխատում էի որպես ատրակցիոնի օպերատոր, եւ իմ ատրակցիոնը կոչվում էր «Սատանայի անիվ», եթե մեր ձեւով ասենք, իսկ այդ անիվի իրական անունը «GiantWheel» էր։ Շատ հետաքրքիր աշխատանք էր, որտեղ ես կարող էի շատ ժամանակ անգլերեն խոսել, դրանով իսկ բարձրացնելով իմ մակարդակը, եւ նստել ստվերում՝ օդորակիչով, 35 աստիճան շոգին։ Դրսում աշխատելու համար սա պարզապես սուպեր է։
Ինչո՞ւ ընտրեցի հենց հունիսի 26-ը։ Որովհետեւ դա իմ ծննդյան օրն է, եւ ես սպասում էի դրան ԱՄՆ ժամանելու պահից։ Այդ օրը ինձ համար սկսվեց ծնողներիս Skype-ի զանգով։ Ես շատ ուրախ էի դրանով, եւ միեւնույն ժամանակ, լսելով տնից շնորհավորանքները, սկսեցի շատ կարոտել Ղազախստանը, ընկերներիս, որոնք չէին կարող ներկա լինել կողքիս։ Բայց հատկապես այդ օրը ինձ պակասում էր իմ տունը։ Եթե հնարավորություն լիներ մեկ օրով թռչել, նշել բոլոր հարազատներիս հետ եւ հետո առավոտյան վերադառնալ Նահանգներ։ Ժամը 12:16 am էր, երբ ավարտեցինք խոսակցությունը ծնողներիս հետ, եւ ես, ինչպես միշտ, ցատկեցի մահճակալիցս եւ գնացի լվացվելու։ Վերեւ բարձրանալով՝ արդեն ոչ ոք չկար, իմ բոլոր տասը հարեւանները աշխատանքի էին եւ քրտնաջան աշխատում էին։ Ես միկրոալիքային վառարանում ինձ համար նրբերշիկ տապակեցի եւ ձվածեղ պատրաստեցի։ Սա, ըստ էության, իմ սովորական միայնակ նախաճաշն է առավոտյան՝ Այկայի դեմքով իմ փրկչի բացակայության դեպքում։ Երեւի, սա միակ մարդն է, որը անհանգստանում էր իմ սոված ստամոքսի համար, երբեմն նույնիսկ ավելի հաճախ, քան ես ինքս։
Մինչեւ ժամը մեկը ես արդեն իմ սովորական աշխատավայրում էի եւ մտածում էի, թե ինչո՞ւ այսօր ինձ ոչ ոք հատուկ չի շնորհավորում։ Միգուցե ինչ-որ բանի են սպասում, ականջակալներիս մեջ ռեփը ավելի բարձր միացրի եւ սպասում էի հաճախորդներիս։ 6 pm-ին ես միշտ ընդմիջում ունեի, եւ այդ օրը բացառություն չէր, բայց ինչ-որ բան պետք է տեղի ունենար։ Տեղեկացնելով Սինդիին եւ Ջոնին (իմ գործատուներին), որ ես, երեւի, գնամ «McDonalds»-ում մի բան ուտեմ, նրանք ասացին, որ ինձ պետք չէ ոչ մի տեղ գնալ, եւ ուտելիքը արդեն պատրաստ է։ Այդ պահին ես վերջապես հասկացա, որ նրանք սպասում էին ժամը վեցին՝ ինձ շնորհավորելու համար։ Այդպես էլ ստացվեց. չհասցրած հասնել մեր զվարճանքների այգու հետեւի մասում գտնվող կայանատեղի, ես արդեն տեսնում էի, թե ինչպես է Սինդին բերում վառ կանաչ տորթ, որի վրա կրեմով հենց կենտրոնում գրված էր իմ անունը։ Եվ ի՞նչ եք կարծում, էլ ի՞նչ հնարեցին նրանք։ Նրանք վերցրին եւ հատուկ ինձ համար միկրոալիքային վառարանում նրբերշիկ տապակեցին։ Պարզապես նրանք զարմացած էին, որ ես սիրում եմ նրբերշիկ տապակել միկրոալիքային վառարանում, եւ չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչպես կարող եմ դա ուտել։ Բայց նրանք գիտեին, թե ինչ եմ սիրում, եւ, իհարկե, ուրախացրին ինձ իրենց ուշադրությամբ։ Ես նրանց շատ երախտապարտ էի, քանի որ Ամերիկայում գտնվելու կարճ ժամանակահատվածում ես շատ մտերմացել էի նրանց հետ, նրանք ինձ համար ամերիկացի ծնողների պես էին։ Աշխատանքը 11 pm-ին ավարտելով՝ ես եկա տուն եւ պառկեցի քնելու...
Դուք լո՞ւրջ հավատացիք։ Այն ժամանակ, երբ աշխատանքս ավարտվում էր, հեռախոսս արդեն պայթում էր ծանոթներիս զանգերից, որոնք ինձ հրավիրում էին երեկույթի, ինչով էլ ես զբաղվեցի տուն գալուց եւ լվացվելուց հետո։ Ես գնացի երեկույթի, եւ դա օրվա իդեալական ավարտն էր։ «Project X»-ը, իհարկե, չստացվեց, բայց երեկույթը անցավ բարձր մակարդակով, եւ 4:27 am-ին իմ տուն գալը դա ապացուցում է։
