Հուլիս

...ամենաշոգ ժամանակը, անկասկած։

Beyonce, Jay Z. Ինձ համար այս զույգը հարաբերությունների էտալոն է եւ հրաշալի երաժիշտներ։ Հուլիսի 7-ին ինձ բախտ վիճակվեց ներկա գտնվել նրանց համերգին Բալթիմոր քաղաքում, բայց ամեն ինչ հերթով։

Ծննդյան օրվանից հետո, որն անցավ «ուրա»-ով, ես մեկ շաբաթ չգիտեի, թե ինչով զբաղվել եւ ուր գնալ ընկերներիս հետ, եւ հանկարծ ինտերնետում տեսա, որ նրանք ԱՄՆ-ում շրջագայություն են կազմակերպում «On the run» անվանումով։ Մի քիչ էլ ինֆորմացիա փնտրելով՝ մենք երկար չմտածեցինք, գնացինք ուսանողական կենտրոն, որը զբաղվում էր նման ուղեւորությունների կազմակերպմամբ, եւ «Ալելուիա», մի քանի օր անց մենք նստած էինք Beyonce-ի եւ Jay Z-ի համերգին MTBankStadium-ում, որը տեղավորում է ավելի քան 70 000 հանդիսատես, եւ այն լեփ-լեցուն էր, նման իրարանցում ես կյանքումս չէի տեսել։ Սա պարզապես անիրական էր՝ շոուն, երկրպագուները, որոնք պարում էին բոլոր երգերի տակ երկուսուկես ժամվա ընթացքում։ Այնպիսի զգացողություն էր, որ ես գտնվում եմ իմ կյանքի ամենամեծ երեկույթին, ուղղաթիռները երբեմն շեղում էին ուշադրությունս, մթնշաղն արդեն փոխարինվել էր գիշերով, իսկ համերգը միայն թափ էր հավաքում։ Ես պարզապես երջանիկ էի այդ օրը, չնայած ամեն ինչին, այդ ժամերին ինձ համար գոյություն ուներ միայն մեկ բան՝ միայն այս համերգը։ Ինչքան չէի ուզում, որ այն ավարտվեր։

Արթնանալով առավոտյան 6-ին՝ ես նորից զարթուցիչը տեղափոխեցի 5 րոպե ուշ, 5 րոպե անց նորից, հետո նորից ու նորից։ 7-ին ես ցատկեցի եւ գոռալով հասկացա, որ գրեթե ուշացել եմ Վաշինգտոն ուղեւորության եւ Մանչեսթեր Յունայթեդի (ՄՅՈւ) եւ Ինտերի միջեւ ֆուտբոլային խաղի ավտոբուսից։ Բջջային հեռախոսի վրա ցույց է տալիս հուլիսի 23-ը, եւ ես մտածեցի, որ Նահանգներում արդեն ուղիղ 2 ամիս եմ, իսկ տեսել եմ դեռ շատ քիչ բան։ Բայց մի քանի վայրկյան անց այդ միտքը ինչ-որ տեղ թռավ, եւ առողջ բանականությունը հաղթեց, ամեն ինչ ճիշտ է, ես գնացի ատամներս լվանալու եւ արագ հավաքվելու ավտոբուսի համար։ Վերցնելով հեծանիվս՝ ես քշեցի ինչ ուժ ունեի, եւ միայն այդ ժամանակ ես իսկապես արթնացա։ Շրջանցելով հերթական փոսը՝ հասկանում եմ, որ արդեն հանգիստ կարող եմ քշել առանց ձեռքերի օգնության։ Թեեւ մեկուկես ամիս առաջ, միջադեպից հետո, ես մտածում էի հեծանիվս ինչ-որ մեկին տալ եւ ոտքով քայլել։ Ես հասցրեցի ժամանակին, զբաղեցրեցի տեղս, ողջունեցի իմ հերթական ծանոթներին, այդ պահին ես արդեն ծանոթ էի Եվրոպայի գրեթե բոլոր երկրների ուսանողների հետ (դե եթե հարցնես յուրաքանչյուրին, թե ով որտեղից է), որոնք նույնպես գնում էին հիմնականում ՄՅՈւ-Ինտեր խաղին, քան Վաշինգտոնի շրջագայությանը։ 3 ժամ քնած ռեժիմով քշելուց հետո մենք արդեն քայլում էինք թանգարաններով, որոնք ձգվում էին Վաշինգտոնի գլխավոր ծառուղու երկայնքով։ «Շատ գեղեցիկ եւ հետաքրքիր քաղաք իր ճարտարապետությամբ», - բռնացնում էի ինձ այդ մտքի վրա արդեն քանիերորդ անգամ՝ մտնելով Լինքոլնի հուշահամալիր, լինելով Հուշարձանի բարձունքում, որից, ի դեպ, երեւում է եւ՛ Սպիտակ տունը իր ողջ փառքով, եւ՛ Պենտագոնը, դե ուղիղ ինչպես ֆիլմերում, հեռվում ես նույնիսկ նկատեցի Ջորջթաունը, կամ ինձ այդպես թվաց։ Ամեն դեպքում, այս քաղաքը ցույց է տալիս Ամերիկյան ժողովրդի ճարտարապետական եւ մշակութային հարստության լիությունը։ Հարստանալով եւ դրական էներգիայով լիցքավորվելով ամբողջ օրվա համար՝ երեկոյան 6-ին մոտ մեր ավտոբուսը շարժվեց դեպի «FedExField stadium» կոչվող մարզադաշտ։

Ռունի, Նանի, Դե Խեա, Չիչարիտո եւ նույնիսկ Վիդիչ, որն այդ պահին արդեն ՄՅՈւ-ից տեղափոխվել էր Ինտեր, այս բոլոր ֆուտբոլիստներին ես տեսել էի բացառապես հեռուստացույցով, իսկ հիմա ես նստած եմ մարզադաշտում 61 736 ինձ պես ֆուտբոլի երկրպագուների հետ, եւ պարզապես ուրախանում եմ եւ վայելում խաղը։ Քանի որ սա յուրօրինակ ոչ վճռորոշ խաղ էր, թիմերը հատուկ չէին գնում գրոհի, ավելի շուտ ավելի շատ պաշտպանվում էին, միայն Մանչեսթերի հակագրոհներն էին ստիպում հանդիսատեսին ոտքի կանգնել։ Խաղը մոտեցավ ավարտին, եւ ես կարծում էի, որ 0-0 հաշիվը խաղի վերջն է, բայց վերջնական սուլիչից հետո մարդիկ չէին ցրվում տներով, նրանք մնացին նստած իրենց տեղում։ Այստեղ արդեն ես մտածեցի, որ միայն ես կանգնեցի եւ անմիջապես նստեցի տեղս եւ սկսեցի սպասել ինչ-որ բանի, չհասկանալով, թե ինչ է լինելու հետո։ Իսկ հետո ամեն ինչ պարզ է, Guinnes cup-ի կանոններով, եթե հաշիվը մնում է ոչ-ոքի, թիմերը սկսում են 11-մետրանոցների շարքը։ Սա ես արդեն հասկացա, երբ միայն տեսա։ Մանչեսթերը հաղթեց այդ շարքը 2 գնդակի առավելությամբ՝ 5-3։ Ես չէի կարող չգնել հուշանվեր շարֆ այդ խաղից, ուստի հերթում 20 րոպե կանգնելուց հետո ես այնուամենայնիվ համալրեցի իմ հավաքածուն։

«Ֆիլադելֆիայում միշտ արեւոտ է» - ամերիկյան սերիալի անվանումը։ Հուլիսի 23-ին ինձ բախտ վիճակվեց համոզվել դրանում։ Again 6 o'clock and again new page of my own travel history. Այս անգամ ես նախապես պատրաստվել էի Ֆիլա ուղեւորությանը, ուղիղ 2 շաբաթ առաջ արդեն գնել էի տոմսը եւ սպասում էի այս չորեքշաբթիին եւ իմ վաստակած հանգստյան օրվան, որպեսզի օգտագործեմ այս օրը լիարժեք։ Ուսապարկ, մի քանի բանան եւ նարնջի հյութ դրա մեջ՝ այս համադրությունը դարձավ իմ ճամփորդական սնունդը, ուստի Ֆիլա ճանապարհին ես հեծանիվ չհորինեցի եւ վերցրեցի իմ սովորական "travel food"-ը։ Ես ժամանեցի ուղիղ 10 am-ին, ձեռք բերեցի քաղաքի քարտեզը մոտակա հուշանվերների խանութում եւ սկսեցի արկածներ փնտրել։ Քանի որ ես ժամանակ ունեի մինչեւ 6 pm, բնականաբար ես ուզում էի շրջել ամեն ինչ, ինչ կհասցնեի այդ 8 ժամվա ընթացքում։ Շուրջս նայելով՝ ինձ թվաց մի պահ, որ ես գտնվում եմ Նյու Յորքում, շատ էին այդ բարձրահարկ շենքերի տեսարանները եւ ոչ այնքան լայն փողոցները ինձ հիշեցնում էին NY-ը։ Սկսեցի Liberty bell (Ազատության զանգ) մշակութային ժառանգության հերթից։ «Ամերիկյան անկախության համար պայքարի գլխավոր խորհրդանիշներից մեկը՝ նրա զանգը կանչեց քաղաքի բնակիչներին 1776 թվականի հուլիսի 8-ին Երկրորդ մայրցամաքային կոնգրեսի կողմից Անկախության հռչակագրի հրապարակմանը»։ Հետո ես այցելեցի Guest centre, որովհետեւ լսել էի հերթում կանգնած մարդկանցից, որ հենց այնտեղ ես կկարողանամ ձեռք բերել անվճար տոմս Independence hall (Անկախության դահլիճ) այցելելու համար։ Ի դեպ, Ֆիլադելֆիայի թանգարանների եւ պատմական վայրերի մեծ մասը բացարձակապես անվճար են այցելության համար, պետք է ընդամենը գալ Guest centre եւ հայտնել այս կամ այն մշակութային ժառանգությանը այցելելու ցանկության մասին, իսկ այդպիսիք շատ են այս արեւոտ քաղաքում։ Օրն իսկապես շատ արեւոտ եւ շոգ ստացվեց։ Ամռանը շատ զբոսաշրջիկներ են ցանկանում այցելել այս քաղաքը, որը ինչ-որ բանով նման է NY-ին, այդպիսի կարծիք ես կազմեցի, մինչ քայլում էի դեպի Independence hall։ Նորից հերթ, նորից սպասում մուտքի առջեւ։ Սպասումը փոխարինվեց զբոսավարի հետաքրքիր պատմություններով եւ այն սենյակների ցուցադրությամբ, որտեղ երկու հարյուր տարուց ավելի առաջ անցկացվում էին քաղաքական գործիչների ժողովները։ Դուրս գալով այս անկախության շենքից՝ ես սկսեցի զբոսնել քաղաքով, պարզապես ուզում էի մոլորվել եւ բացահայտել նոր վայրեր, բացի պատմական կառույցներից։ Ամենայն հավանականությամբ հերթերը հոգնեցրին ինձ։ Երկու ժամվա ընթացքում ես թափառում էի քաղաքով, ձեռք բերելով տարբեր հուշանվերներ եւ ուշադրություն դարձնելով այս պատմականորեն հարուստ քաղաքի գեղեցկություններին։ Հիշեցի, հենց այստեղ էին նկարահանում Ռոքին։ Եվ ֆիլմի երգը հնչեց իմ գլխում, դրա հետ եկավ նաեւ ցանկությունը գտնել այդ աստիճանները, որոնցով Ստալոնեն բարձրանում եւ իջնում էր ոչ մեկ անգամ։ Այն վայրից, որտեղից ես սկսեցի իմ ճանապարհը Ռոքիի հետ, մոտավորապես մեկ ժամվա ճանապարհ էր ոտքով, եթե հավատանք քարտեզին։ «Ոչինչ, արժե զբոսնել»,- մտածեցի ես։ Մեկ ժամ անց, նորից հերթ, միայն հիմա մարդիկ կանգնած էին քաոսային կարգով եւ լուսանկարվում էին կամ սելֆի անում Ռոքիի արձանի հետ միասին։ Իմ երեւակայությունը օգնեց ինձ ընկղմվել ֆիլմի մեջ, եւ հիմա ես վազքով բարձրանում եմ աստիճաններով, իսկ գլխումս ֆիլմի նույն մարտական երգն է...