Օգոստոս

...ավելին

ավելի արեւմուտք։

Նիագարայի ջրվեժ։ Օգոստոսի 3-ին։ Մենք ճանապարհին էինք առնվազն 8 ժամ ավտոբուսով։ Կրկին տուրիստական խումբ, միայն այս անգամ՝ Դոմինիկյան-Ղազախական-Ռուսական։ Երբ մեզ տեղավորեցին «Sun days Hotel»-ում, ես աննկարագրելիորեն քնած էի։ Բանն այն է, որ իմ հաշվարկներով՝ ես արդեն մոտ 32 ժամ չէի քնել այդ օրվանից։ Ես պարզապես չեմ կարողանում քնել ճանապարհին, իսկ մենք մեկնեցինք աշխատանքս ավարտելուց գրեթե անմիջապես հետո։ Ես մոտ 30-40 րոպե նիրհեցի եւ իջա ներքեւ, որպեսզի բաց չթողնեմ տուրի հավաքը, որտեղ մեր ուղեկցորդները պետք է պատմեին եւ ցույց տային, թե ինչ եւ ինչպես է այստեղ։ Տասը րոպեանոց բացատրությունից հետո մենք ուղեւորվեցինք դեպի մի փոքրիկ շենք, որտեղ ձեռք բերեցինք կոմբո տոմս, որի օգնությամբ կարելի է այցելել Նիագարայի բոլոր տեսարժան վայրերը։ Ինչպիսի՜ բնական գեղեցկություն եւ ներդաշնակություն կա այնտեղ՝ երկու ջրվեժների հզորության ներկայությամբ։ Ես մեկուկես օր ժամանակ ունեի եւ դանդաղ շարժվեցի դիտահարթակում շրջելու։ Մինչ ես կանգնած էի եւ բարձունքից նայում էի այդ ջրվեժներին, ես ավելի արագ էի ուզում իջնել զբոսանավի մոտ, որը հավաքում է հատուկ անձրեւանոցներ հագած զբոսաշրջիկների ամբոխներ, ընդ որում՝ բոլորը միանման, եւ մենք բոլորս կապույտ հագած լողում էինք ուղիղ դեպի ջրվեժը։ Այդ ամբողջ հզորությունը, ուժը, տոննաներով թափվող ջրի ձայնը՝ ամեն ինչ կարելի է զգալ միայն այդ ջրվեժների մոտակայքում լողալով։ Ջրվեժների մոտակայքում այս կես ժամանոց զբոսանքն այնքան հուզական էր, որ ափ դուրս գալուց հետո ես դեռ 10 րոպե ուշքի էի գալիս եւ հանում էի ցողերից թրջված անձրեւանոցը։ Նիագարայի ջրվեժի մոտ ես մի շարք լուսանկարներ արեցի, նույնիսկ հեռախոսիս հիշողությունը մի պահ չբավականացրեց, ստիպված էի ջնջել հին լուսանկարներն ու տեսանյութերը, իսկ ես շարունակում էի այցելել Նիագարայի տեսարժան վայրերը։ Երեկոն ինձ հիշվեց շատ զով եւ հմայիչ հրավառությամբ։

Հաջորդ օրը ես քնեցի նախաճաշս) Բարեբախտաբար, ուսապարկումս դեռ ուտելիք կար։ Հենց որ ավարտեցի բանաններից եւ նարնջի հյութով սենդվիչներից բաղկացած իմ ինքնաշեն նախաճաշը, ես շարունակեցի իմ արշավը դեպի տեսարժան վայրեր։ Օվկիանարիում, որտեղ ես տեսա շատ տարբեր ձկներ եւ մի քանի հետաքրքիր ներկայացումներ, Նիագարայի զարգացման պատմության մասին հատուկ սարքավորված կինոթատրոն, անհարմար փայտե նստատեղերով պատմական տրոլեյբուս եւ, իհարկե, իմ արշավի վերջում հաճելի անձրեւը նշան էր, որ ժամանակն է վերադառնալ հյուրանոց, որտեղից մենք կրկին ութժամյա ճանապարհ կանցնենք դեպի Օուշեն-սիթի, իսկ այնտեղից տուն հասնելու համար հեծանիվով եւս 15 րոպե է։ «Կհաղթահարենք», - մտածեցի ես։

Օգոստոսը շատ հարուստ ստացվեց իրադարձություններով եւ արկածներով։ Այն պահին, երբ ավարտեցի աշխատանքս, ես սովորել էի սերֆինգի վրա կանգնել եւ շատ գեղեցիկ ընկնել, փրկել խեղդվող մարդուն, կենդանի տեսնել բեյսբոլ եւ բջջային հեռախոսի GPS-ի օգնությամբ ոտքով քայլել անմարդաբնակ ճանապարհներով։ Բայց, թերեւս, այս մասին ես հիմա կպատմեմ։

Եվ կրկին զարթուցիչը առավոտյան 6-ին եւ կրկին ճանապարհ։ Օգոստոսի 18-ին։ Դեռ երեկ ինձ աշխատանքի վայրում ճանապարհում էին հաճելի տորթով, որի վրա գրված էր, որ ինձ կարոտելու են, իսկ այսօր ես կրկին ճանապարհ եմ ընկնում՝ շարունակելու արկածներ փնտրել։ Ավտոբուս, ոտքով, զբոսանավ, կրկին ավտոբուս։ Այդպիսի փշոտ ճանապարհ ես պետք է հաղթահարեմ՝ ինձ մոտ եւ թանկ մարդուն այցելելու համար։ Այդ մարդը ապրում եւ աշխատում է Նյու Ջերսի նահանգում՝ Wildwood անունով քաղաքում։ Այդ քաղաք հասնելու համար ես պետք է հատեմ ծովածոցը հարեւան Դելավեր նահանգի Lewes քաղաքից։ Բայց ամեն ինչ հերթով։ Վերցնելով ուսապարկս՝ մի քանի բանանով եւ նարնջի հյութով, առավոտյան ժամը 7-ին ես գնացի ավտոբուսի, որը ինձ կհասցնի իմ Օուշեն-սիթիից դեպի Դելավեր նահանգի Rehoboth beach քաղաքը։ Ժամը 9-ին ես հասա քաղաք, այնտեղ այցելեցի հայտնի Tanger outlets-ը։ Սա մի վայրում հավաքված բրենդային խանութների կույտ է։ Converse-ի մի զույգ կեդ գնելուց հետո ես ոտքով ուղեւորվեցի դեպի հարեւան Lewes քաղաք, որտեղից մեկնում է Ferry-ն դեպի Նյու Ջերսի նահանգ։ Ես պետք է 9 մղոն անցնեի անմարդաբնակ մայրուղիներով, եւ քարտեզի վրա դա նախնական հայացքից այդքան էլ հեռու չէր թվում, բայց որքան էի ես սխալվում։ Եթե դուք մանկության տարիներին դիտել եք «Սմոլվիլի գաղտնիքները», ապա կհասկանաք, թե ինչպիսի տեսք ունեն Ամերիկայի ընդարձակ ֆերմերային տնտեսությունները։ Հենց այդպիսի տեսարան էր ուղեկցում ինձ դեպի լաստանավի մեկնման վայր իմ 3-4 ժամյա ոտքով ճանապարհի ընթացքում։ Այդ ընթացքում ես հասցրեցի ատել ինքս ինձ այն բանի համար, որ այդքան հեռու ոտքով եմ գնացել այդպիսի շոգին, խմել իմ նարնջի հյութի բոլոր պաշարները, կանգ առնել տեղում եւ հետ շրջվել, բայց ամեն անգամ ինձ կանգնեցնում էր այն միտքը, որ հենց հիմա ես ինձ համար ստեղծում եմ հիշողություն, որի մասին դեռ երկար կպատմեմ։ Թեեւ, ամենայն հավանականությամբ, ես վերջապես ուզում էի հասնել լաստանավին... Այո, ես դա ավելի շատ էի ուզում) Հասնելով տերմինալ, որտեղից 20 րոպե հետո պետք է լողայի, ես ինձ բռնացրի այն մտքի վրա. «Չէ՞ որ ես երբեք չեմ լողացել լաստանավով», - բայց նայելով, թե որքան հսկայական էր այն ինձ համեմատ, ես հավատացի նրան։ Այս լաստանավը հագեցած էր ամեն ինչով, ինչ կարելի է պատկերացնել, հատկապես ինձ դուր եկան պառկելաթոռները, որոնք տեղակայված էին ինչպես լաստանավի ներսում, այնպես էլ դրսում։ Դրանցից մեկի վրա հարմար տեղավորվելով՝ ես քնեցի։ Մեկուկես ժամ անց ես արթնացա խողովակի ձայնից, որը հզոր ազդարարող գոռոց էր արձակում այն մասին, որ մենք հասել ենք։ Նահանգներում զբոսաշրջիկների կազմակերպման եւ տեղափոխման համակարգը շատ զարգացած է, որպեսզի ոչ մի բանի մասին չանհանգստանաք, մարդիկ ամեն ինչ կանեն ձեր փոխարեն։ Այս սկզբունքով ես շարժվեցի ամբոխի հետեւից եւ ականջ դրեցի առջեւի զրույցներին, որտեղ ակնթարթորեն լսեցի ավտոբուսի մասին, որը հենց հիմա բոլորին կտանի Cape cod քաղաք, երեւի նրանից, որ ես նոր էի արթնացել, ես որոշ ժամանակ անց հասկացա. «Հիմա ես Նյու Ջերսիում եմ, պետք է եւս մեկ նշան դնել»։ Ավտոբուսը մեզ բերեց Bus station, իսկ եթե մեր ձեւով՝ սովորական ավտոկայան։ Ընդունարանում ես վերցրեցի քաղաքի քարտեզը եւ ավտոբուսների չվացուցակը, որպեսզի վաղը հանգիստ մեկնեմ։ Իմ հաճելի զարմանքին՝ Wildwood ավտոբուսը մեկնում էր չվացուցակը դիտելուց 10 րոպե անց։ Ահա այսպես ես հայտնվեցի իմ փոքրիկ արկածի եզրափակիչ փուլում։

Wildwood-ը փոքր զբոսաշրջային քաղաք է՝ նեղ փողոցներով եւ տիպիկ ամերիկյան ցածրահարկ տներով։ Այնտեղ գտնվելուս ողջ ընթացքում Նաստյան ինձ ցույց տվեց քաղաքի միայն մի մասը՝ Wildwood Crest-ը։ Քայլելով այդ փողոցներով՝ ես ինձ զգում էի ինչ-որ փոքր մեքսիկական քաղաքում, գուցե այն պատճառով, որ ճանապարհին հանդիպում էին մեքսիկական սննդի կետեր, իսկ փողոցներում մարդիկ շատ քիչ էին։ Մենք մտանք այդպիսի սննդի կետերից մեկը՝ Tacos եւ եւս ինչ-որ հետաքրքիր բան փորձելու համար։ Մենք քայլում եւ քննարկում էինք, թե ինչպես ենք մենք փոխվել ամռան ընթացքում, ոմանք այտեր էին գցել, ոմանք արդեն շրջել էին գրեթե ամբողջ արեւելյան ափը, իսկ ոմանք պարզապես հավանում են իրենց հանգիստ, խաղաղ քաղաքը։

Լուսաբացին մենք մտանք սրճարան, որտեղ պատրաստում են հիանալի նախաճաշեր՝ Նաստյայի խոսքերով։ Եվ իսկապես, ես կշտացա. «Pancake with tasty syrup, bacon, eggs and cup of coffee» - այսպիսի տեսք ուներ իմ առավոտյան պատվերը։ Ժամը 9-ին նա արդեն պետք է լիներ աշխատանքի, եւ քանի որ ժամանակը արդեն 8:30 էր, մենք նրա հետ հրաժեշտ տվեցինք եւ խոստացանք տեսնվել Ղազախստան ժամանելուն պես։ Մի փոքր առաջ անցնեմ. նա այնուամենայնիվ մնաց Նահանգներում եւ հիմա գրեթե ամեն օր վայելում է առավոտյան նախաճաշերը)

Օուշեն-սիթի վերադառնալուն պես ես ավարտեցի որոշ գործեր եւ կրկին այցելեցի աշխատանքի վայր՝ հրաժեշտ տալու իմ «ամերիկացի ծնողներին»։ Սինդին եւ Ջոնը ինձ համար շատ բան են արել այս ամբողջ ամռան ընթացքում, որ ես ԱՄՆ-ում էի, նրանք ուղղորդում էին ինձ, քաջալերում, նրանց սերը ստիպեց ինձ մտածել շատ բաների մասին, հատկապես այն մասին, որ 50-60 տարեկանում դեռ կարելի է սիրել այնպես, կարծես դու դեռ 20 տարեկան ես։ Այս ամենի համար ես նրանց շատ շնորհակալ եմ, ինձ համար նրանք դարձան Ամերիկայում քիչ թվով մտերիմ մարդկանցից մեկը...