Captain Cook Inn-ում մեր գտնվելու երրորդ օրն է։ Վերոնիկան մի փոքր ավելի լավ է, իսկ ես որոշեցի գնալ Անքորիջի կենտրոն, այնուամենայնիվ հետաքրքիր է։ Վերոնիկան գլխով է անում՝ ի նշան հավանության, ես վերցնում եմ պայուսակս եւ իջնում ներքեւ։ Փորձեցի համացանցում որեւէ տեղեկություն գտնել Անքորիջի հասարակական տրանսպորտի մասին՝ դատարկություն։ Ընդհանրապես զրո։ Ձեռքս թափ տվեցի, մտածելով՝ ինչ-որ մեկը կհուշի, ինչ կա որ։
Մեր հյուրանոցի հոլ-խոհանոցում երկու կին է նստած։ Ես հարցնում եմ նրանց, թե ինչպես հասնել Անքորիջի կենտրոն։ Այնպիսի զգացողություն է, որ ոչ ոք չգիտի։ Կանանցից մեկը հանում է քարտեզը, ցույց է տալիս, թե որտեղ ենք մենք, եւ որտեղ է կենտրոնը։ Այնքան էլ հեռու չէ։ Այդ նույն մենեջերն ասում է, որ ինքը կենտրոն է գնում հեծանիվով։ Ոտքով կտեւի րոպե 40, ասում է նա։ Բայց փողոցում բավականին զով է, այնպես որ ես այնուամենայնիվ հույս ունեի ավտոբուսի վրա։ Անելիք չկա, ես ուղղվում եմ դեպի կանգառ, որը մեր հյուրանոցի մոտ է։ Րոպե 10 նշաններին նայելուց հետո որոշվեց, թե որ ավտոբուս նստել։ Ես մտածեցի՝ «Ինչ լինի՝ լինի, եթե ինչ-որ բան լինի, կխոսեմ վարորդի կամ այլ ուղեւորների հետ, կպարզեմ, թե ինչ ու ինչպես»։ Իմ ենթադրությունը, սակայն, ճիշտ էր, եւ ես դուրս եկա Անքորիջի կենտրոնում։
Առաջին տպավորությունն այն էր, որ քաղաքը պարզապես մնացել է 70-ականներում։ Շատ ցածրահարկ շենքեր, մի փոքր հնաոճ ցուցանակներ։ Այնուամենայնիվ, բավականին գրավիչ է թվում։
Երկրորդ զարմանքս կենտրոնական պուրակում ոչ ֆորմալ երիտասարդների հսկայական քանակն էր։ Բոլորը վառ, հետաքրքիր, ծիծաղում են, սքեյթներով քշում։ Հետաքրքիր էր նրանց մի փոքր դիտելը։
Անսպասելիորեն հայտնաբերեցի ինձ RadioShack-ի առջեւ կանգնած։ Որոշեցի մտնել եւ ինձ համար գնել ամենաէժան prepaid-հեռախոսը, ինչպես անում էի Փիթսբուրգում։ Մտա, գնեցի ինձ համար սլայդեր-Motorola, որոնք չէի տեսել շրջանառության մեջ տարի 7։ Գնումից գոհ մնացի։
Փողոցում ցրտեց, այնպես որ հատկապես հաճելի չէր զբոսնելը։ Դրան գումարած՝ Memorial Day էր, ավտոբուսները ավարտում էին աշխատանքը ավելի շուտ, քան սովորաբար։ Գնացի կանգառ, նայեցի չվացուցակը։ Հիանալի է, հենց հասցնում եմ վերջին ավտոբուսին։ Մինչեւ այն մնացել էր ինչ-որ 20 րոպե, որոնք ես որոշեցի անցկացնել հենց այնտեղ՝ կանգառում։ Բոլոր նստարանները զբաղված էին, այնպես որ ես պարզապես կանգնեցի պատի մոտ։ Ոչինչ, կկանգնեմ։ Մոտակայքում պատի մոտ կանգնում է մի տղամարդ՝ ոչ շատ կոկիկ տեսքով։ Ես հատուկ ուշադրություն չդարձրեցի, քանի դեռ նրան չսկսեցին մոտենալ մարդիկ՝ հինգ-տասը րոպե ընդմիջումով։ Ես աչքերս թեքեցի նրա կողմը եւ պարզապես ապշեցի՝ տղամարդու ձեռքին կար հացի նկանակի չափով խոտի փաթեթ։ Եվ նա կանգնած էր հենց տեսահսկման տեսախցիկի տակ եւ առանց հատուկ թաքնվելու վաճառում էր խոտ։ Նրա, այսպես ասած, հաճախորդները նույնպես այնքան էլ կոկիկ չէին երեւում եւ վստահություն չէին ներշնչում։ Ոմանց հետին գրպաններից երեւում էին դանակներ։ Մեջքս պատվեց սառը քրտինքով, ես հեռացա կանգառի մյուս ծայրը։ Ավտոբուսը սարսափելի ուշանում էր, այդ պահին արդեն անցել էր րոպե 40, ինչ ես եկել էի կանգառ։ Ես սկսեցի մրսել, եւ գլխումս անցավ մի միտք՝ ստիպված կլինեմ ոտքով գնալ։ Բայց այնուամենայնիվ որոշեցի սպասել եւս րոպե 10։ Բարեբախտաբար, անկյունից դուրս եկավ ինձ անհրաժեշտ ավտոբուսը, ես ցատկեցի դրա մեջ եւ գնացի Captain Cook։ Մտնելով սենյակ՝ ես ընկա մահճակալին եւ մռնչացի՝ «Դե հերիք է այս Անքորիջի կենտրոնը»։
SOME TIPS!
Մի մնացեք առանց կապի եւ, այնուամենայնիվ, հնարավորության դեպքում պետք չէ հայտնվել նկարագրվածին նման իրավիճակներում, երբ անհասկանալի է, թե ինչ անել, երբ ամեն ինչ կլուծվի եւ ինչ կլինի։ Այնուամենայնիվ, անծանոթ քաղաքներում ավելի լավ է զբոսնել ինչ-որ մեկի հետ, հատկապես հիասքանչ թույլ աղջիկների համար :)
Պարտադիր ստուգեք եղանակը եւ ձեզ հետ վերցրեք հագուստ, որը համապատասխանում է տարածքին, սեզոնին եւ այլնին։ Ես ծուլացա Denali-ի հետ, նույնիսկ բաճկոն չվերցրեցի ինձ հետ։ Այն ժամանակ լավ մրսեցի, հատկապես սեզոնի վերջում, երբ առավոտյան ջերմաստիճանը իջնում էր մինչեւ -2-3։
