Ժամը առավոտյան 7-ն է իմ ժամացույցին։ Պառկած անկողնում՝ տեսնում եմ, թե ինչպես է արեւը ծագում։ Նրա ճառագայթները թափանցում են պատուհանիցս եւ սկսում արթնացնել ինձ՝ ասելով, որ ժամանակն է, ժամանակն է պատրաստվել ճանապարհի։ Իսկ ես, իմ հերթին, հասկանում եմ, որ վաղը ես կհանդիպեմ նույն արեւին, բայց բոլորովին այլ վայրում։

Օրն անցավ մշուշի մեջ, հիմա գրեթե չեմ էլ հիշում այն։ Որովհետեւ այդ օրը գլխումս ոչինչ չկար, բացի մեկ մտքից՝ այն մտքից, որ հինգ տարվա վաղեմության երազանքս հենց այսօր կիրականանա...

Ահա մենք ընտանիքով մեքենայով գնում ենք Կարագանդա-Աստանա ուղղությամբ։ Երաժշտություն ենք լսում եւ զվարճանում։ Բայց ոչ, ոչ մի ակնարկ այն մասին, որ 5 ժամից մենք բաժանվելու ենք ամբողջ 3 ամսով։ Հոգու խորքում, իհարկե, մենք բոլորս հասկանում ենք, որ շատ ենք կարոտելու միմյանց։ Մայրիկիս արցունքները, եղբորս խրատական խոսքերը եւ քրոջս ժպիտը թռիչքից առաջ ես երբեք չեմ մոռանա։ Եվ ամենածիծաղելին այն է, որ օդանավակայանում եղբայրս ասաց, որ եթե ինչ-որ բան պատահի, անմիջապես զանգիր ինձ։ Ես ամեն ինչ կկարգավորեմ։ Միշտ զարմացել եմ նրա ընկերների շրջապատի վրա։ Այնպիսի զգացողություն էր, որ նրանք ամենուր են։ Եվ միշտ հետեւում են ինձ։ Դե լավ, ի՞նչ զարմանալու բան կա, մենք չէ՞ որ ղազախներ ենք։

Ամբողջ հսկողությունը եւ տոմսերի ստուգումը անցած է, մայրիկիս խորհուրդները լսված են։ Իսկ այդ հանգիստ կանացի ձայնը հայտարարում է, որ ինքնաթիռս ժամանել է եւ պատրաստ է ինձ տանելու իմ լավագույն ամառվան։ Ուժեղ գրկում եմ բոլորին՝ ասելով, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Հեռանում եմ՝ իմ ոճային, կաշվե ճամպրուկը տանելով greenline-ի ուղղությամբ։

Երբեք չէի մտածի, որ կարող եմ խելագարվել թռիչքներից։ Այդ 9 ժամվա ընթացքում ամպերին հետեւելով՝ շատ բաների մասին ես մտածում, իհարկե, ոչ թե կյանքի իմաստի, այլ, օրինակ, թե ինչո՞ւ չի կարելի օգտվել հեռախոսներից ինքնաթիռում։ Իսկ Wi-Fi-ից կարելի է։ Միգուցե այն պատճառո՞վ, որ այն վճարովի է։ Ինչո՞ւ են ցույց տալիս նույն ֆիլմը։

Խեղդող է։ Ես, ծանոթների եւ ընկերների ընկերակցությամբ, կանգնած եմ NYC-ի փողոցում, օդանավակայանի դիմաց, փողոցում աղբ է թռչում եւ ընկած է, ինձ համար սա լավագույն տպավորությունը չէ։ Մի բան հաստատ գիտեմ՝ չկա ավելի գեղեցիկ բան, քան այն զգացողությունը, երբ դու Ամերիկայում ես, ադրենալինը աչքերիցդ ցայտում է, եւ չի լքում այն զգացողությունը, որ այս աշխարհը ՔՈՆՆ է։ Եվ ոչ մի աղբ չի խանգարի քեզ այսօր երջանիկ լինել։ Այսպիսով, չփակված սեսիան, դեսպանատան հարցազրույցի մասին անհանգստությունները եւ 5-րդ հարկի տանիքին հանգիստ նստելը եւ մտերիմ ընկերների հետ քո մեկնելու պատվին տորթով պատվելու ծեսը արդեն հետեւում են։

Ինչ-որ կերպ մենք կարողացանք դուրս գալ JFK օդանավակայանի տարածքից։ Ես հասկացա մեկ բան, որ մեր սիրելի մայրաքաղաք Աստանայի օդանավակայանը շատ մանրանկարչական է՝ Նյու Յորքի համեմատ։ Եթե դուք այնուամենայնիվ չկարողացաք դա անել, ապա նարնջագույն ժիլետներով մարդիկ մեծ հաճույքով կօգնեն ձեզ։ Մետրոյով մեկ ժամվա ընթացքում ես տեսա ամենաարտասովոր եւ համարձակ մարդկանց՝ իրենց արտաքին տեսքի առումով։ Ինչ-որ տեղ կարդացել էի, որ Նյու Յորքը ազատության մայրաքաղաքն է։ Բայց չէի մտածում, որ ամեն ինչում։ Ցուրտ էր։ Օդորակիչները աշխատում էին 100%-ով։ Բայց դա չխանգարեց մեզ հետեւել վագոնում փողոցային պարողների զվարճալի շարժումներին, որոնք, կարծում եմ, մեզ ավելի երջանիկ դարձրին եւ հասկացրին, որ սա Նյու Յորքն է, փոքրիկս։

Հաղթահարելով հիսուն կամ ավելի աստիճաններ դեպի վեր՝ մենք դուրս եկանք ինչ-որ շենքի մեծ սրահ։ Լսվում էին մեծ մեգապոլիսի ձայները, որից մարմնիս վրայով սարսուռ անցավ։ Հիշում եմ, թե ինչպես իմ ընկերը, ում բախտ էր վիճակվել ավելի վաղ լինել նահանգներում, ասաց ինձ. «Պատրա՞ստ ես տեսնել սա», իսկ ես, ինչպես Սպունգ Բոբ մուլտֆիլմից, պատասխանեցի նրան. «Պատրաստ եմ, կապիտան»։ Եվ ահա, դռները բացվում են, եւ ես տեսնում եմ, թե ինչպես են նույն արեւի ճառագայթները ընկնում դեմքիս։ Ես քայլ եմ անում եւ բաց բերանով կանգնում եմ սյան պես։ Բայց մեկ ակնթարթում այս մեգապոլիսը կարողացավ ամբողջությամբ գրավել ինձ եւ սիրահարվել իրեն։ Այսքան լեզուների բազմազանությունը ականջներս շոկի ենթարկեց։ Իսկ ազգերի բազմազանությունը՝ աչքերս։ Նրանք բոլորը ինչ-որ տեղ շտապում էին եւ ուշանում։ Այնպիսի զգացողություն էր, կարծես նրանք աշխատում էին օրական 24 ժամ, քանի որ փողոցներում մարդկանց այս ալիքը երբեք չէր դադարում։ Ահա թե ինչ է կոչվում քաղաք, որը երբեք չի քնում։

Ամբողջ հինգ ժամ մեր տրամադրության տակ, քանի որ Greyhound-ի տոմսերը գնված էին ինտերնետով նախապես (խորհուրդ չեմ տալիս, որովհետեւ դուք միշտ կարող եք դրանք գնել հենց այնտեղ՝ վաճառողի խցիկում, երկու անգամ ավելի էժան)։ Հավանաբար, մեզ՝ ղազախներիս համար, սա վայրենություն է, բայց այնտեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ, ինքնաթիռները շատ ավելի էժան են, քան ավտոբուսները։ Մտածեք այդ մասին։

Հավանաբար, ժամանակը երբեք այսքան արագ չի անցել։ Ամբողջ հինգ ժամ։ Սա ամբողջ 300 րոպե է։ Մենք ուզում էինք տեսնել ամեն ինչ։ Ոմանք ուզում էին Ազատության արձան, ոմանք՝ Բրուքլինի կամուրջ։ Իսկ ես ուզում էի պարզապես զբոսնել, Starbucks-ից 5 դոլարով սուրճ գնել եւ դառնալ ամերիկյան կյանքի մի մասը։ Մենք, ի դեպ, հենց այդպես էլ արեցինք։ Ավելի ուշ, Մանհեթենից եւ նրա պատուհաններից աչքերս կտրել ես այդպես էլ չկարողացա, բանն այն է, որ երկնաքերերի փայլը ավելի շատ էր, քան աստղային երկնքից։ Այնուհետեւ Googlemap-ի օգնությամբ մենք վերադարձանք Greyhound (Port Authority), որը գտնվում է 8-րդ պողոտայի եւ 42-րդ փողոցի խաչմերուկում։

• Օ՜, Աստված իմ, մարդիկ, այստեղ կա Wi-Fi եւ վարդակ։ Այո, հենց սրանք էին իմ առաջին խոսքերը հսկայական ավտոբուսում գտնվելիս։ Ի դեպ, ավտոբուսս ուղեւորվում էր Հարավային Կարոլինա նահանգ՝ Մյորթլ Բիչ քաղաք։ Որը հագեցած էր ոչ միայն Wi-Fi-ով եւ վարդակով, այլեւ տիպիկ ավտոբուսի վարորդով։ Ինչպիսի՞ն է այս տիպիկը, կհարցնեք դուք, պատասխանում եմ՝ տիպիկ ամերիկացի վարորդը սովորաբար կին է, տարեց «սպիտակամորթ» կամ ցանկացած տարիքի «սեւամորթ» տղամարդ, ովքեր մաստակ են ծամում եւ ժպտում են մարդկանց հետ հանդիպելիս։ Ուղեւորության ընթացքում, մինչ դրա սկսվելը, վարորդը բացատրում է ավտոբուսում պահվածքի կանոնները, եթե այն ժամանակ ես արդեն կարողանայի հասկանալ «սեւամորթներին», ես հավանաբար նույնպես կծիծաղեի։ Քուն գրեթե չկար։ Որովհետեւ 12 ժամվա ընթացքում մենք փոխեցինք մոտ 6 ավտոբուս։ Եվ այն ժամանակ ես սկսեցի անիծել ինձ այն բանի համար, որ չգնեցի տոմս հարմարավետ ինքնաթիռի համար, որը ինձ կհասցներ ոչ թե 12 ժամում, այլ ընդամենը 4-ում։ Առավոտյան, երբ մեզ խոստացան, որ սա կլինի վերջին փոխանցումը, կողքիս նստեց, մեղմ ասած, «փարթամ» մի կին, ով իրոք նման էր «Մեծ մայրիկը» կատակերգական ֆիլմի հերոսուհուն։ Այսպիսով, նա ամբողջ ճանապարհին աղոթում էր Աստծուն եւ ինչ-որ բան մրմնջում անհասկանալի անգլերենով։ Քնեցի։ Աչքերս բացում եմ եւ հասկանում, որ գլուխս կախված է նրա ուսին կամ... ոչ, ուսին, հաստատ ուսին, հուսով եմ։ Իսկ իմ այդ նույն ընկերը ավտոբուսի առջեւի նստատեղին ծիծաղից մահանում է։ Նա իր հերթին քաղցր ժպտաց եւ ասաց. «Բարի լույս, արեւիկ»։ Անհարմար էր։

Ավտոբուսի դռները բացվեցին, եւ հանկարծ տաք օդը հարվածեց դեմքիս։ Եվ հագուստս թրջվեց ու կպչուն դարձավ։ Դրան ես շատ երկար էի սովորում։ Քաղաքս Ատլանտյան օվկիանոսին շատ մոտ էր, եւ խոնավությունը իրենն էր անում։ Իհարկե, խոնավ օդը չկարողացավ փչացնել քաղաքի մասին իմ առաջին տպավորությունները։ Քաղաքը շատ զվարճալի եւ երիտասարդական էր։ Ամենահետաքրքիրն այն է, որ Ղազախստանից ուսանողները այնտեղ ավելի շատ էին, քան քաղաքի բնակիչները։ Նույնիսկ սոցիալական ցանցերում, ինչպիսին է Վկոնտակտեն, քաղաքի էջ կար, եւ այնտեղ ես մի քանի անգամ նկատեցի, որ ուսանողները կարող են օգնել ղազախերեն սովորելու հարցում։ Հուսահատությո՞ւն էր, թե՞ պարզապես կատակ, ես այդպես էլ չիմացա։

Բնակարանը մենք զարմանալիորեն արագ գտանք՝ քաղաքային ուսանողական կենտրոնի հայտարարությունների միջոցով։ Ուսանողական կենտրոնի մասին։ Մեզ համար՝ որպես այս քաղաքում նորեկներ, ուսանողական կենտրոնը խնդիրներից ապաստարան էր եւ մի վայր, որտեղ կարելի էր տալ բոլոր հարցերը, որոնց անպայման կստանայիր պատասխաններ։ Մի վայր, որտեղ կարող ես գնել ամեն անհրաժեշտը՝ SIM քարտից մինչեւ հեծանիվ։ Մի վայր, որտեղ կան համակարգիչներ եւ ինտերնետ (ի դեպ, շատ հարմար է ընտանիքի հետ կապ պահելու համար)։ Բնակարանի մասին։ Կարծում եմ՝ բոլոր տիպիկ ուսանողական կենտրոններում կա հայտարարությունների տախտակ, որում բոլոր ցանկացողները կարող են գտնել այն ամենը, ինչ իրենց հետաքրքրում է։ Աշխատանք, տուն, երեկույթի հրավեր, նոր հեծանիվ, լուսանկարիչ, ցեղական կատու եւ այլն։

Մեր տրամադրության տակ կար մի ամբողջ հարմարավետ տուն՝ բարի ռուս տանտիրուհիով եւ նրա հավերժ չար կատվով։ Թաղամասը, որտեղ մենք ապրում էինք, հայտնի ամերիկյան ֆիլմերից էր։ Կանաչ մարգագետին, ցեղական շուն եւ սպիտակ դարպաս։ Ամենալավ բանը, որ ինձ դուր էր գալիս այս տան մեջ երեք ամիսների ընթացքում, այն էր, որ այն նման էր իմ հարազատ տանը։ Չկա ավելի գեղեցիկ բան, քան այն զգացողությունը, երբ ծանր օրվանից հետո տուն ես մտնում եւ զգում երկար սպասված հարմարավետությունն ու ջերմությունը։

Մյորթլ Բիչը հարուստ է լողափնյա խանութների եւ ընտանեկան ռեստորանների բազմազանությամբ։ Այդպիսի հաճելի ռեստորաններից մեկում, որը կրում էր «Տատիկի խոհանոց» անունը, ես աշխատեցի բոլոր երեք ամիսները՝ որպես գլխավոր խոհարար, եւ ամենեւին չեմ զղջում դրա համար, թեեւ թերությունները շատ էին։ Կարծում եք՝ ինչպե՞ս ես միանգամից դարձա գլխավոր խոհարար։ Այսպիսով, սկզբում ես պարզապես խոհարարի օգնական էի։ Նրա անունը Թոնի էր (չգիտեմ ինչու, բայց բոլոր նրանց, ում հանդիպել էի այնտեղ, անունը Թոնի էր կամ նույն անունով ընկերներ ունեին)։ Նա աֆրոամերիկացի էր եւ շատ համեղ, իսկ ամենակարեւորը՝ հոգով էր պատրաստում։ Մեզանից բացի խոհանոցում կար նաեւ նրա ընկերը՝ աման լվացողը։ Իմ կարիերայի աստիճաններով արագ վերելքին նա յուրովի նպաստեց։ Ամեն օր՝ առավոտյան հինգից մինչեւ ցերեկվա երկուսը, նրանք հավերժ վիճում էին ինչ-որ բանի մասին։ Եվ ահա մի հիանալի օր ես ունեի dayoff (հանգստյան օր)։ Ես աշխատանքի վայրում չէի ընդամենը 24 ժամ, իսկ ռեստորան վերադառնալիս իմ բոսսն ասաց ինձ, որ ես այժմ աշխատելու եմ մենակ՝ առանց Թոնիի։ Երբ նա սկսեց ասել պատճառը, խոհանոց հանկարծակի մտավ մեր աման լվացողը, եւ ես կորցրեցի խոսելու կարողությունը եւ հասկացա, թե ինչու Թոնին չի աշխատելու։ Աչքերը ծեծված էին, իսկ դեմքը՝ ամբողջությամբ կապտուկներով եւ քերծվածքներով, շուրթերի մասին էլ չեմ խոսում։ Պարզվեց, որ նրանց ընկերությունը այդքան էլ ամուր չէր։ Երկու շաբաթ չանցած՝ այդ նույն աման լվացողը իր ընկերուհի մատուցողուհուն փակեց սառնարանում։ Եվ գուշակեք, թե որտեղ էի ես։ Այո-այո, ես ունեի dayoff։ Այնտեղ երեք ամիս աշխատելուց հետո ինձ արդեն դժվար էր ինչ-որ բանով զարմացնել։ Ժամանակը եկավ, եւ ես հասկացա, որ չեմ կարող հավերժ աշխատել միայն մեկ աշխատանքում։ Եվ սկսվեցին որոնումները։ Երկար չմտածելով՝ ընտրությունս կանգ առավ «Family Kingdom» ատրակցիոնների այգու վրա, որը քաղաքում լավ ժողովրդականություն ուներ։ Այս վայրը ինձ ավելի հոգեհարազատ էր, քանի որ այնտեղ աշխատողները շատ էին, այդ թվում՝ Ղազախստանից։ Այնտեղ ես գտա հանգստություն եւ լռություն, ինչպես նաեւ տարբեր երկրներից շատ հավատարիմ ընկերներ։ Աշխատում էի որպես ատրակցիոնի օպերատոր։ Ամեն օր հանդիպում էի իմ կյանքի ամենազվարճալի, լկտի, չար, քաղցր, գեր, նիհար, հաճելի մարդկանց։ Ժողովո՛ւրդ, եթե ուզում եք ունենալ երկու աշխատանք եւ վաստակել, ապա դուք պետք է սկսեք որոնումները քաղաք ժամանելուց մի քանի շաբաթ անց։ Բացատրեմ ինչու, որովհետեւ ամեն շաբաթ տարբեր երկրներից ուսանողների ալիք է գալիս այնտեղ նույն նպատակով։ Եվ գործատուների մոտ մեծ ընտրություն կլինի։ Այնպես որ ամեն ինչ ձեր ձեռքերում է։

Կարճ ասած աշխատանքի մասին՝ ես ստացա այն փորձը, որով հպարտանում եմ։ Ես շատ ուրախ եմ, որ ռիսկի դիմեցի եւ թռա օվկիանոսից այն կողմ։

Անցնում էին երկար դրական օրեր եւ անքուն գիշերներ, լինում էր այնպես, որ գալիս ես երեկույթից, լոգանք ես ընդունում եւ գնում աշխատանքի հիանալի տրամադրությամբ։ Եվ դու այնքան ես սովորում դրան, որ այն դառնում է քո իրականությունը։ Բայց միայն վերջում ես հասկանում, որ շուտով դու թռչելու ես, եւ դժվար թե վերադառնաս այս՝ քեզ համար թանկ եզերքները։ Դրանից հոգուդ մեջ շատ ցավոտ եւ ցուրտ է դառնում։ Շատ չեմ գրի, մեզանից յուրաքանչյուրը յուրովի է ընկալում նույն պատկերները եւ տարբեր կերպ է դրանք փոխանցում։

Սեպտեմբերի 1։ Գիտելիքի օր։ Բոլորը գնում են դպրոցներ եւ համալսարաններ։ Աշունը սկսվեց։ Ամառը պաշտոնապես ավարտվեց։ Իսկ մենք արցունքներով մեկնում ենք ճանապարհորդության։ Աստանայի տոմսը գնված էր սեպտեմբերի 10-ի համար։ Եվ մեր տրամադրության տակ կա ամբողջ 10 օր, իսկ դա 240 ժամ ամառ է։ Ճամպրուկները հավաքված են, նվերները գնված են։ Մենք պատրաստ ենք։ Քաղաքներով շրջագայությունը գնված էր նախապես՝ նույն ուսանողական կենտրոնում մեր ծանոթների միջոցով։ Երկրի անհավանական, ժողովրդավարական մայրաքաղաքը՝ Վաշինգտոնը, Նիագարայի ջրվեժը եւ վառ Նյու Յորքը մեզ սպասում էին տեսնելու մեր սեփական աչքերով։

Օր առաջին։ Ընկերների հետ հարմարավետ ավտոբուսում 9 ժամվա ճանապարհը ինձ տեղափոխեց ամերիկյան երիտասարդական ֆիլմ, որտեղ հենց ես էի գլխավոր հերոսը։ Ոտքերս եւ պարանոցս ծանրացել էին, բայց դա արժեր։ Հսկայական, միագույն շենքերը լցնում էին գրեթե ամբողջ քաղաքը։ Եվ զբոսնելով դրանով՝ հասկանում ես, թե որքան զուսպ քաղաք է սա, որը կրում է ԱՄՆ մայրաքաղաքի տիտղոսը։ Գնելով ինձ համար մի քանի հոթ-դոգ եւ կոլա՝ մենք անմիջապես շարժվեցինք դեպի Վաշինգտոնի հուշարձան։ ԱՄՆ առաջին նախագահի պատվին հուշարձանը վերջին մի քանի տարիներին մոլորակի ամենաբարձր կառույցն էր՝ մինչեւ փարիզյան Էյֆելյան աշտարակը։ Եվ դա զգացվում է։ Նայում եմ վերեւ, եւ գլուխս պտտվում է։ Իսկ հուշարձանի ստվերը ընկնում է քաղաքի հեռավոր շենքերի վրա, որոնք դեռ չեն արթնացել։ Պատշաճ քանակությամբ լուսանկարներ անելուց հետո մենք գնացինք հերթական սելֆիի՝ ԱՄՆ հերթական նախագահ Լինքոլնի մոտ՝ նրա հուշահամալիր։ Նա նստած էր իր գահին՝ առանց նվազագույն շարժման։ Միակ բանը, որ լավ հիշում եմ, դա շատ մարդիկ են։ Չինացիներ, անգլիացիներ, սեւամորթներ, կարմրահերներ, շիկահերներ, ով ասես որ չկար։ Բոլորը ուզում էին դիպչել նրան, լուսանկարվել նրա հետ եւ նույնիսկ մի կտոր վերցնել իրենց հետ։ Վաշինգտոնը մեզ նվիրեց հիանալի, հագեցած, արեւոտ եւ անձրեւոտ օր։ Բայց գլխավորը՝ նա մեզ նվիրեց այն, ինչը հնարավոր չէ գնել՝ հիշողություններ եւ տպավորություններ։

Եթե դուք սիրում եք թանգարան, եւ ունեք այն այցելելու խելահեղ ցանկություն, ապա մտեք այն վստահ եւ մի վախեցեք, որ դրանք ձեր գրպանին հարմար չեն, որովհետեւ դրանց գրեթե բոլորը անվճար են։ Նույնիսկ տիեզերագնացության թանգարանը, որտեղ նկարահանվել է «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմի երկրորդ մասը, ձեզանից ոչ մի ցենտ չի վերցնի։ Մայրաքաղաքում օրը ավարտվեց նրանով, որ ես, կանգնած 10-րդ հարկի պատշգամբում, նայում եմ մայրամուտին եւ հասկանում, որ այս ամենը իրական է։

Օր երկրորդ։ Երազ եմ տեսնում։ Ինչպես ջրի ցողերը ընկնում են դեմքիս եւ ինձ ավելի երջանիկ դարձնում, իսկ տեսարանը պարզապես սպանում է տեղում։ Աչքերս բացում եմ եւ հասկանում, որ դա երազ չէր։ Նիագարան ինչպես «գուգլի» նկարներում։ Հազարավոր տոննա ջուր ընկնում է անդունդը՝ հարվածելով մեծ քարերին՝ ստեղծելով ինչ-որ անհավանական, ինչ-որ ձգող բան։ Ճիշտ են ասում, որ ջրին կարելի է նայել հավերժ։ Ջուրը կենդանի է։ Գնելով խելահեղ թանկ հուշանվերներ եւ սառնարանի մագնիսներ հարազատների համար՝ մենք շարժվեցինք առաջ։ Ա՜, գրեթե մոռացա պատմել, որ հեքիաթային անտառը, որը ջրվեժը բաժանում է խանութներից եւ ռեստորաններից, կարող է մարդկանց ներքաշել իր մեջ։ Այո-այո, բայց ոչ մոգությամբ եւ նմանատիպ բաներով, այլ նրանով, որ դրանում տեղադրված է free Wi-Fi։ Դեպք եղավ, երբ մենք կորցրեցինք մի աղջկա հենց այդ անտառում, բայց բարեբախտաբար, մենք գտանք նրան կենդանի, անվնաս, իսկ գլխավորը՝ նոր լուսանկարներով, որոնք լցրեցին ամբողջ ժապավենը ինստագրամում։ Ժամը 9-ին, ինչպես միշտ, սկսվեց լազերային շոուն զբոսաշրջիկների համար։ Հիանալի էր։ Լազերների այնպիսի քանակություն, որոնք անընդհատ ծակում էին ալիքները եւ դարձնում դրանք կենդանի եւ պարող, ինձ երկար ժամանակ տպավորեց։

Օր երրորդ։ Սպասում ենք ինչպես երբեք։ Գլխումս հնչում է Ֆրենկ Սինատրայի երաժշտությունը՝ Նյու Յորք։ Մնացել է ընդամենը մի քանի ժամ մինչեւ միլիոնների երազանքի քաղաք ժամանումը եւ, իհարկե, իմ։ Տեսնում եմ «Welcome to NY» ցուցանակը։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ն էր։ Ամբողջ յոթ օր, իսկ դա 168 ժամ էր մնացել մեր հաշվիչում։ Պատկերացրեք, 20 միլիոն մարդ եւ միայն մեկ քաղաքում։ Կարծում եմ, որ թվերի այսպիսի քանակը ինքնին խոսում է։ 20 միլիոն մարդ ոչ թե պարզապես որոշեցին ապրել հենց այստեղ, նրանցից շատերը փախստականներ եւ ուսանողներ են տարբեր երկրներից, ովքեր աշխատում են հանուն իրենց երազանքի՝ ամբողջությամբ նվիրվելով դրան։

Մեր ծանոթները, ումից մենք գնել էինք տուրը, խորհուրդ տվեցին մեզ իրենց ընկերոջ հիանալի հոսթելը, նույնպիսի երազողի, ով ժամանակին եկել էր իր նպատակով մեծ խնձոր։ Նույնիսկ խոստացան մեզ փոքրիկ զեղչ։ Իհարկե, մենք չկարողացանք հրաժարվել նման բանից։ Օրական 35$ մեզ հարմար էր, քանի որ մենք գիտեինք, որ այս քաղաքում կյանքը մեզ կնստի կլորիկ գումար։ Բացելով սենյակի կոդային դուռը, որը գրեթե գիտեր հոսթելի ամբողջ բնակչությունը, մենք հասկացանք, որ «նեղվածքի մեջ, բայց ոչ նեղացած» ասացվածքը ունի իր սահմանները։ 12 մարդ աշխարհի տարբեր ծայրերից, եւ մենք չորսս Կենտրոնական Ասիայից, ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել։ Ընդունելով սառը լոգանք եւ բաշխելով ճամպրուկները՝ մենք գնացինք ծանոթանալու քաղաքի հետ։ Առաջին օրը, բնականաբար, դժվար էր, բայց զվարճալի։ Մենք չէ՞ որ նորեկներ ենք։ Գիտեի՞ք, որ Նյու Յորքում աշխարհի ամենամեծ մետրոն է։ Այն բաղկացած է 468 կայարանից եւ օրական տեղափոխում է մոտ 8 միլիոն մարդ։ Դրանում մենք մոլորվեցինք, երեք անգամ։ Մեկ ուղղությամբ ուղեւորությունը արժե մոտ 2,5 դոլար, եթե դուք պլանավորում եք մնալ Նյու Յորքում, առնվազն մեկ շաբաթ, ապա խորհուրդ եմ տալիս ձեզ գնել միանգամից անսահմանափակ քարտ 7 օրվա համար 30 դոլարով, շատ շահավետ է։ Որովհետեւ ամեն օր դուք ստիպված կլինեք օգտվել մետրոյից։ Իսկ այդ հինգհարկանի խանութները, որոնցում կարելի է սպանել ամբողջ շաբաթը, բայց կատարել ձեր երազանքի շոփինգը։ Calvin Klein, Chanel, Michael Kors ամեն ինչ ձեզ համար կլորիկ գումարի դիմաց։ Բայց գլխավորը, որ այս ամենը made in the USA է։ Իսկ ի՞նչ կասեք լավագույն թանգարանների եւ այգիների մասին։ Ոչ, սա ես չէի կարող բաց թողնել։ Եթե դուք նույնիսկ չեք սիրում խոտ եւ արեւ, բայց չհանգստանալ եւ չպառկել կենտրոնական այգու մարգագետնում՝ սա մեղք է։ Իմ եւս մեկ երազանք, բացի բուն Ամերիկայից, իրականացավ։ Ես այցելեցի հայտնի Մադամ Տյուսոյի մոմե արձանների թանգարան եւ բնագիտության թանգարան, որտեղ աշխատանքի էր անցել որպես պահակ «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմի գլխավոր հերոսը։

Այս յոթ օրվա ընթացքում մենք տեսանք մեծ խնձորի գրեթե բոլոր տեսարժան վայրերը։ Սկսած Ազատության արձանից եւ ավարտած չինական թաղամասով։ Այնքան էինք կարոտել կոտլետները, որ նույնիսկ գնացինք փոքրիկ Ռուսաստան՝ Բրայթոն Բիչ։ Զբոսնելով հավերժ կենդանի Մանհեթենով՝ ես սկսեցի մտածել։ Լինում է այնպիսի պահ, երբ լուսանկարչական ապարատի կադրը, որը արված է քո կողմից, իր մեջ ոչինչ չի կրում, ավելի լավ է ամեն ինչ տեսնել սեփական աչքերով, հիշել եւ թողնել քեզանից մի մասնիկ այնտեղ։ Ամեն ապրած օր, րոպե դրանում մենք բացահայտում էինք մեզ համար ինչ-որ նոր, ինչ-որ օտար։ Իմացանք, որ չինական թաղամասում չինացիները կարող են ապրել առանց անգլերեն իմանալու, իմացանք, որ բոլոր ավտոբուսները հագեցած են հաշմանդամների սայլակների համար վերելակներով։ Նույնիսկ որոշ մետրոյի կայարաններ հագեցած են հաշմանդամների համար վերելակներով, իմացանք, որ Նյու Յորքցիները ուշադրություն չեն դարձնում հագուստին։ Եթե դուք հագնված եք մաքուր եւ ձեզանից հոտ չի գալիս, ապա բոլորին բացարձակապես միեւնույնն է, թե ինչ ֆիրմայի է ձեր բաճկոնը, տաբատը կամ կոշիկները, իմացանք, որ Նյու Յորքցիները հանգիստ անցնում են ճանապարհը կարմիր լույսի տակ եւ ոչ ոքի դա չի հուզում։

Շաբաթը անցավ արագ եւ անցողիկ։ Վերջին գիշերը քաղաքում։ Բոլորը զվարճանում են եւ փոխանակվում կոնտակտներով Facebook-ում։ Սովորում են նոր, իրենց համար, բառեր։ Պատմում են անհեթեթ իրավիճակներ, որոնք պատահել են իրենց հետ, իսկ մենք, մեր հերթին, պարզապես նստած ենք եւ ոչինչ չենք մտածում՝ ոչ վաղվա օրվա մասին, եւ ոչ այն մասին, թե ինչ կլինի մեկ շաբաթից, մենք ապրում ենք միայն այսօրվա օրով։ Եվ դա ինձ դուր է գալիս։ Սա այնքան ամերիկյան է։

Անցնելով Queens եւ Brooklyn փողոցներով վերջին անգամ՝ ես տեսա քաղաքի բուն էությունը եւ մեգապոլիսի բնակիչների կյանքը։ Ամսագրի այդ նկարները եւ ֆիլմերի պահերը միայն զբոսաշրջիկների համար են։ Իսկ բուն կյանքը, դժվար կյանքը, հոսում է հենց այստեղ։

Ինքնաթիռը փափուկ եւ սահուն հպվում է հողին։ Օդաչուն հայտարարում է, որ վայրէջքը անցել է հիանալի, եւ ես վերջապես տանն եմ։ Ուրախության սահման չկա։ Գտնելով ճամպրուկներս՝ ես գնում եմ օդանավակայանի ելքի ուղղությամբ։ Ընդամենը մեկ ապակե պատ է ինձ բաժանում իմ հարազատներից եւ ընկերներից։ Տեսնում եմ մայրիկիս երջանկության արցունքները, ընկերներիս ժպիտները եւ ամբողջությամբ լուծվում եմ նրանց մեջ։ Ես նահանգներում շատ բան ձեռք բերեցի՝ եւ՛ ընկերներ, եւ՛ նոր Iphone, բայց ամենակարեւորը այն է, որ ոչ ոք ինձանից չի խլի՝ իմ հիշողությունները։