Երազանքները վերածնվում են դեռ մանկուց։ Նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչի հետ է դա կապված, բայց իմ մեծագույն երազանքներից մեկը դարձավ Ամերիկա այցելելը։ Երբ ինձ խնդրում են պատմել իմ ամերիկյան փորձի մասին, ես չեմ հոգնում պատմել իմ երկար, բայց միեւնույն ժամանակ ինձ համար ուսանելի պատմության մասին։

Երբ դեռ 6-րդ դասարանի աշակերտուհի էի, քաղաքում տեսա IEC.Exchange-ի պաստառը։ Փողոցից այն պոկելով՝ տանը փակցրեցի ծրագրի նախկին մասնակիցների լուսանկարները, որոնք մեկնել էին ծրագրով։ Նայելով այդ պաստառին՝ ես միշտ վիզուալիզացնում էի։ Ամերիկա այցելելու երազանքս օրեցօր աճում էր։ Մի քանի տարի անց այդ ծրագրով մեկնեց իմ զարմուհին։ Իսկ ես սպասում էի եւ չէի կարողանում համբերել, թե երբ կդառնամ ուսանողուհի։ Ես միայն մեկ ճանապարհ էի տեսնում՝ Work and Travel։ Այլ տարբերակներ ես նույնիսկ չէի դիտարկում։

2011 թվական, սեպտեմբեր... Ահա եւ եկավ այդ երջանիկ պահը։ Ես ընդունվեցի Եվրասիական ազգային համալսարանի դրամաշնորհային ծրագրով։ Սեպտեմբերի 2-ին համալսարան ժամանելիս ուշադրությունս գրավեց կանգառի դիմաց գտնվող գրասենյակը։ Պայուսակիս մեջ ունեի այդ պաստառը, բացելով այն՝ շատ ուրախացա, որ դա հենց այն գրասենյակն էր։ Գրասենյակ, որը երազանքները վերածում է իրականության։ Նույն օրը դասերից հետո մտա նրանց մոտ, հիշում եմ՝ այնտեղ նստած էր կանաչաչյա մի տղա։ Ես պատրաստ էի գրանցվելու, այդ ամիս ես դարձա 17 տարեկան։ Ծրագրի պայմաններով՝ հունիսին դու պետք է լինես չափահաս։ Ես չէի ուզում հավատալ դրան, խնդրում էի ճշտել, բայց դա ոչինչ չփոխեց։ Նա հրաժեշտ տվեց ինձ եւ ավելացրեց, որ կսպասի հաջորդ տարի։

2012 թվական, հոկտեմբեր... Ես ունեի մի ընկեր (ոչ տղա), որը նույնպես ցանկանում էր մեկնել այս ծրագրով։ Միավորվելով՝ մենք հայտ ներկայացրինք։ Անհրաժեշտ էր գտնել միայն «Job offer» (աշխատանք), որն այդ պահին շատ հեշտ էր թվում։ Ընկերս ոչինչ չէր ձեռնարկում, խնդրում էր անմիջապես 2 պայմանագիր անել, եթե աշխատանք գտնեմ։ Ստիպված էի մտածել երկուսիս փոխարեն։ Ես սկսեցի երեւի թե բավական ուշ, ինչը չեմ խորհուրդ տալիս ապագա մասնակիցներին։ Առաջին աշխատանքը գտա ինտերնետում մի տղայի մոտ, բայց նրա job offer-ը չհաստատեցին այն պատճառով, որ գործատուն ղազախ էր։ Հիմնավորեցին նրանով, որ ոչ մի մշակութային փոխանակում չի լինի։

Արդեն փետրվար-մարտ ամիսներն էին։ Նույնպես ինտերնետում գտա աղջիկների Կարագանդայից։ Նրանք ասացին փոխանցել ամբողջ գումարը, եւ որ միայն դրանից հետո կսկսեն փնտրել։ Ելք չկար, ժամանակը սեղմում էր։ Նրանց գտած առաջին offer-ը չհաստատեցին, իսկ հետո մեկը մյուսի հետեւից բոլորը չէին հաստատվում։ Մայիսի 30-ին նա զանգահարեց ինձ եւ ասաց, որ այլեւս ոչինչ չունի եւ ոչ մեկը չի հաստատվում։ Այդ 3 ամիսների ընթացքում նա հանգստացնում էր ինձ իր «Վաղը հաստատ կհաստատվի» խոսքերով։ Այդ նույն «ընկերը» հրաժարվեց շարունակել, հրաժարական գրեց եւ մեկնեց տուն։ Ես որոշեցի չհանձնվել եւ գնալ մինչեւ վերջ։ Ես պատրաստ էի վճարել նույնիսկ 1000$ offer-ի համար, միայն թե հաստատեն 1 օրում։ Գտա մեկ այլ աշխատանք, եւ այն հաստատվեց հունիսի 20-ին։ Ես սպասում էի հարցազրույցիս օրվան։ Դա տանջալից էր։ Բոլորը մեկնել էին, ես մնացել էի միայնակ Աստանայում, առավոտից երեկո սպասում էի դեսպանատնից գոնե որեւէ տեղեկատվության։

Հուլիսի 1, 2013 թվական... Մենք 6 հոգի էինք։ Առաջինը դեսպանի մոտ մտա ես։ Եվ ի՞նչ եք կարծում։ Ես մերժում ստացա։ Հետո պարզվեց, որ ոչ միայն ես, այլեւ մյուս 5-ը։ Ամառվա իմ բոլոր պլանները կապված էին Ամերիկայի հետ, եւ հանկարծ երազանքդ մեկ օրում փլուզվում է...

2012 թվական, ամառ... Ես վերադարձա հարազատ քաղաքս, այն ժամանակ իմ ծանոթների մեծ մասը գտնվում էր Նահանգներում, եւ նույնիսկ մի ծանոթ, որի համար ես էի offer գտել, տարօրինակ կերպով նա միայնակ էր, ուստի ես առաջարկեցի իմ գտածը։ Նայում էի ծանոթ աղջիկների լուսանկարներին, չէ՞ որ նրանք առաջարկում էին մեկնել նրանց հետ, չէի ուզում փոխել որոշումս, քանի որ ընկերոջս հետ միասին էինք որոշել գնալ։ Այս պատմության մեջ շատ տխուր եւ ցավալի մանրուքներ կան, բայց ես չեմ ուզում ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնել դրանց վրա, եւ ինքս էլ չեմ ուզում հիշել։ Գլխավորն այն է, որ ես ոչ ոքի չէի մեղադրում եւ ընդունեցի դա որպես ճակատագրի փորձություն։

Շատ մտածելուց հետո, ամռան վերջին Աստանա մեկնելիս ծնողներիս ասացի, որ ուզում եմ եւս մեկ անգամ փորձել՝ հասկացնելով նրանց, որ սա իմ վերջին հնարավորությունն է։ «Թույլերը կասեն՝ «Ճակատագիր չէր»։ Ուժեղները կասեն՝ «Ես եւս մեկ անգամ կփորձեմ»։ Իսկ ամենաուժեղները կասեն՝ «Ես կփորձեմ այնքան ժամանակ, մինչեւ ամեն ինչ լինի այնպես, ինչպես ես եմ ուզում» արտահայտությունը մոտիվացնում էր ինձ։ Նրանք տատանվում էին կորցրած գումարների պատճառով, բայց այնուամենայնիվ համաձայնեցին՝ նույնիսկ չհարցնելով, թե ուր են գնացել անցյալ անգամվա բոլոր գումարները job offers-ի, ծրագրի համար, ինչի համար ես նրանց անչափ շնորհակալ եմ։

2013 թվական, սեպտեմբեր... Ոչ մեկ անգամ մտքեր էին առաջանում ընտրել այլ ընկերություն։ Ներքին ձայնս եւ ինտուիցիաս հուշում էին վերադառնալ IEC.Exchange։ Եվ ես կրկին գրասենյակում եմ։ Հիշում եմ՝ Ժուլդիզը հարցնում էր. «Դինարա, վստա՞հ եք»։ Այն ժամանակ ինձ համար միեւնույն էր՝ կմեկնեմ միայնակ, թե՞ ինչ-որ մեկի հետ...

2014 թվական, ապրիլ... Առավոտյան ժամը 10-ին հարցազրույց է դեսպանատանը։ Ես շատ անհանգստացած էի, որ մինչ այդ մերժում էի ստացել։ Ինձ ձեռքս առնելով՝ չթողեցի, որ ոգիս ընկնի, եւ մտա դեսպանի խցիկ։ Ի դեպ, այն ժամանակ ես անգլերենս էլ էի բարելավել, IELTS էի հանձնել, ավելի լավ էր, քան այն ժամանակ։ Ես հստակ հասկանում էի բոլոր հարցերը եւ պատասխանում էի կոնկրետ ու կարճ։ Իհարկե, նա հարցրեց ինձ, թե ինչ է պատահել անցյալ տարի։ Բացատրեցի ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա, աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ կային, եւ հարցազրույցը շատ ուշ կայացավ։ Եվ գիտե՞ք ինչ։ ԵՍ ՎԻԶԱ ՍՏԱՑԱ!!! Երբ դեսպանն ասաց. «Ok, your visa is approved», ես երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էի։ Փողոցում արդեն երջանկությունից արցունքներ էին հոսում։ Այս անգամ ոչ ոք չգիտեր, որ ես հերթական անգամ հայտ եմ ներկայացրել, բացի ընտանիքիցս։ Անմիջապես զանգահարեցի հայրիկիս, կիսվեցի ուրախությամբ եւ նրանով, որ այս անգամ հաստատ մեկնում եմ ԱՄՆ։

Մայիսի 29... 06:25-ին թռիչքն է։ Ամռանը ես պետք է անցնեի ամբողջ ամառային արտադրական պրակտիկան Աստանայում՝ իմ մասնագիտությամբ։ Իմ բախտից ամեն ինչ հաջող դասավորվեց, եւ ես մեկնեցի իմ երազանքի հետեւից...

ԱՄՆ օդանավակայանում մաքսային հսկողության ժամանակ, նախքան վիզայի վրա կնիք դնելը, դու անցնում ես նույնպիսի հարցազրույց, ինչպես դեսպանատանը, դրա մասին էլ էի անհանգստանում, ամբողջ թռիչքի ընթացքում դրա մասին էի մտածում։ Լսել էի պատմություններ, որ որոշ ուսանողների հենց այնտեղից հետ էին ուղարկում իրենց երկիր։ Միայն անձնագրային հսկողությունն անցնելուց հետո ես գիտակցեցի՝ ԱՅԺՄ ԵՍ ԱՄԵՐԻԿԱՅՈՒՄ ԵՄ!!!

Ես “Couchsurfing” կայքի օգտատեր եմ։ Մեկնելուց մեկ օր առաջ ես մարդկանց էի փնտրում Sandwich քաղաքում, որտեղ, ըստ էության, իմ աշխատանքն էր։ Ես գտա մի պապիկի եւ գրեցի նրան։ Ես չէի էլ կարող պատկերացնել, որ նա կպատասխանի ինձ։ Նյու Յորք ժամանելուն պես ես նրանից հաղորդագրություն ստացա։ Նա եւ նրա կինը պատրաստ էին ժամանակավորապես ապաստան տալ մեզ։ Թռիչքը բավական երկար էր՝ Աստանա – Մոսկվա – Նյու Յորք։ Հետս կար նաեւ Մալիկա անունով մի աղջիկ ԵԱԳԻ-ից։ Օդանավակայանից սկսեցինք ամեն ինչ ինքնուրույն անել, վերցրինք airbus, հետո մետրո մինչեւ GREYHOND (ԱՄՆ կայարան)։ Ժամանակն արդեն 14:35 էր։ Մենք որոշեցինք մնալ մինչեւ երեկո, տոմս գնեցինք մինչեւ Բոստոն ամենաուշ չվերթի համար եւ գնացինք մինչեւ 10-ը զբոսնելու Նյու Յորքով։ Ես անհամբեր էի դուրս գալ եւ վերջապես իմ աչքերով տեսնել երազանքների այս քաղաքը, այդ դեղին տաքսիները, այդ բարձր շենքերը, խելահեղ ռիթմը, զբոսաշրջիկների բազմությունը։ Դա աննկարագրելի զգացողություն էր։ Չքնած, հոգնած թափառում էինք քաղաքում wi-fi փնտրելով, ի դեպ, այնտեղ wi-fi-ի հետ խնդիրներ կան։ Գնացինք Times Square, քայլելիս քնում էինք։ Միայն ազգային գրադարան հասնելով՝ կարողացա կապ հաստատել այդ պապիկի հետ, գրեցի մեր ամբողջ թռիչքի մասին, եւ որ երեկոյան մեկնում ենք Բոստոն, երբ նա գրեց, որ մենք երեւի շատ հոգնած ենք, քաղցած, եւ առաջարկեց Բոստոնից վերցնել մինչեւ Sagamore կանգառը, եւ այնտեղ նա մեզ կդիմավորի, ես հաճելիորեն զարմացա։ Եվ տհաճ մտքեր, իհարկե, այցելում էին, որ անծանոթ մարդն այդքան բարի է ինձ հետ եւ այդքան անհանգստանում է։ Ինչպես ասում են՝ ով չի ռիսկի դիմում, նա շամպայն չի խմում։ Այդ սկզբունքով էլ ես վարվեցի։ Կայարանի աշխատակիցներն իրենք չգիտեին Sandwich քաղաքի մասին, նրանք զարմանում եւ ծիծաղում էին. «Իսկ որտե՞ղ է դա», «Իսկ քաղաքն այդպե՞ս է կոչվում»։ Քարտեզի վրա պարզելով՝ մենք ճանապարհ ընկանք։ Սկսվեցին արկածները, տոմսերի կորուստը, իսկ ավտոբուսն արդեն շարժվում է։ Եվ սա արդեն Ղազախստանը չէ, որ վարորդին խնդրես սպասել։ Մեկնեցինք առավոտյան 5-ին, ես գրեցի նրան, որ մենք գնում ենք եւ այնտեղ կլինենք մոտավորապես 7-ին։ Հաղորդագրությունն ուղարկեցի շատ ուշ եւ վաղ՝ առավոտյան 4-ին, մտածում էի, որ նա կարող է եւ չկարդալ։ Առավոտյան 7-ին մեզ իջեցրին անհասկանալի մի տեղ։ Ոչ մի շենք, շուրջը ոչ ոք, եւ միայն մոտակայքում երեւում էր “McDonal’ds”-ը։ Զով էր։ Մենք արդեն չգիտեինք՝ ինչ անել, ոչ ինտերնետ, ոչ համար։ Հենց պատրաստվում էինք շարժվել դեպի “McDonal’ds”, եւ հանկարծ մեքենա է մոտենում։ Դա նա էր՝ Բիլը։ Նա մեզ տարավ իրենց տուն։ Տունը շքեղ էր, ամեն ինչ ինչպես ֆիլմերում, ծանոթացրեց կնոջ՝ Տրիշայի հետ։ Վերջապես թարմանալուց հետո մենք գնացինք Dunkin Donuts։ Մեր մենեջերը խորհուրդ տվեց գնալ հարեւան Հայանիս քաղաք։ Իսկ այս Dunkin-ը փոքր է, եւ նրանք ժամանակ չունեն մեզ սովորեցնելու։ Սկզբում ես դեմ էի։ Բայց երբ Բիլը եւ Տրիշան ինձ տարան այնտեղ, տեսնելով քաղաքը՝ ես համաձայնեցի տեղափոխվել։ Բիլը եւ Տրիշան տանում էին իրենց մեքենայով, ցույց էին տալիս քաղաքը, մենք միասին բարբեքյու, լազանյա էինք պատրաստում։ Նրանք շատ բարի էին։ Եվ շուտով դարձան իմ ամերիկյան ծնողները։ Ես սկսեցի նրանց անվանել daddy and mommy։

Հունիսի 4... Ես արդեն անցել էի աշխատանքի։ Սկզբում դժվար էր հարմարվել նոր միջավայրին, աշխատանքին։ Հայանիսում առաջին շաբաթը մենք ապրում էինք իսպանացիների հետ, որոնց գտել էր մի ծանոթ մարդ։ Տունը շատ հեռու էր աշխատանքից, եւ պայմանները այնքան էլ չէին գոհացնում։ Մինչեւ ժամկետի ավարտը մենք պլանավորում էինք տեղափոխվել, եւ հաջորդ շաբաթ պետք է գար երրորդ աղջիկը։ Եվ մի օր ես Մալիկային առաջարկեցի փնտրել, թակել եւ անցնել աշխատանքի մոտ գտնվող բոլոր տները։ Խնդրեցինք մեր տանտիրուհուն՝ իսպանուհուն, մեզ իջեցնել Dunkin Donuts-ի մոտ։ Սկսեցինք թակել բոլոր տների դռները, հարցնել՝ արդյոք տեղեր ունե՞ն, թե՞ գիտեն որեւէ մեկին, ով սենյակներ է վարձակալում։ Դա զվարճալի էր։ Ամերիկացիները նորմալ էին ընդունում ամեն ինչ, ոմանք ներողություն էին խնդրում եւ առաջարկում ներս մտնել թեյ խմելու, եթե որեւէ տանը շունը սկսում էր հաչել, մենք անմիջապես փախչում էինք, եւ ընդհանրապես չէինք պլանավորում ապրել ընտանի կենդանիների հետ։ Ես վախենում եմ նրանցից։ Ոչինչ չգտանք։ Նստեցինք շունչ քաշելու ավտոտեխսպասարկման կայանի մոտ, հանկարծ մի սեւամորթ տղամարդ սկսեց մեզ կանչել իր մոտ։ «Hey, listen me come here, come here» եւ սկսեց բացատրել, որ ինքը բնակարան ունի, հետեւում՝ անվճար լողավազան, playstation, լվացքատուն, վազքուղի, ինտերնետ, եւ նա, ըստ էության, չի զբաղվում սենյակների վարձակալությամբ, բայց պետք է խորհրդակցի իր ընկերուհու հետ։ Մենք փոխանակվեցինք համարներով, մի քանի ժամ անց նա վերցրեց մեզ եւ ցույց տվեց տունը։ Ամեն ինչ դուր եկավ։ Հաջորդ շաբաթ մենք տեղափոխվեցինք նրա մոտ եւ սկսեցինք ապրել յամայկացիների հետ։ Վարձը այնքան էլ բարձր չէր՝ համեմատած եւ հաշվի առնելով մեր պայմանները։

Աստիճանաբար սկսեցի սովորել ամեն ինչին, եւ արդեն ցանկություն առաջացավ գտնել երկրորդ աշխատանք։ Dunkin-ում ես աշխատում էի առավոտյան 5-ից մինչեւ ցերեկվա 3-ը, եւ մնացած ժամանակը ազատ էր։ Dunkin Donuts-ը ընկերություն է, որը վաճառում է դոնաթներ, սուրճ, սենդվիչներ, շեյքեր, պաղպաղակ եւ այլն։ Հիմնականում կանգնում էի դրամարկղի մոտ։ Գումարած՝ թեյավճարներ էին լինում։

Հունիսի 12... Ես day off (հանգստյան օր) ունեի, իմացա, որ հարեւան Harwich Port քաղաքում երեկոյան J1 կամավորները ընթրիք են կազմակերպում ի պատիվ բոլոր միջազգային ուսանողների։ Գալիս էին բոլոր երկրների J1 ուսանողները, ծանոթանում էին, խաղեր խաղում, նվերներ էին խաղարկվում, համեղ ուտելիք կար, պատմում էին ճանապարհին անվտանգության կանոնների մասին։ Շատ զվարճալի էր։ Հունիսին նրանք երկու այդպիսի մեծ ընթրիք կազմակերպեցին։ Երկրորդ անգամը հունիսի 24-ին էր, իմ բախտից այդ օրն էլ էի հանգստանում։ Ամերիկացիները շատ բարյացակամ, ժպտերես եւ բարի ժողովուրդ են։ Ես չէի հավատում իմ երջանկությանը եւ նրան, որ այս ամենը կատարվում է ինձ հետ։ Ընթրիքին ծանոթացա Catherine-ի եւ Matt-ի հետ, նրանք օգնում էին բոլոր ուսանողներին, երբ օգնության կարիք էր լինում, ժամանակ էին անցկացնում նրանց հետ, զբոսնում։ Նրանք շատ մտերիմ դարձան ինձ եւ անվանում էին իրենց դուստր՝ «Our beautiful daughter»։ Մենք միասին գնացինք Wrentham village (դրախտ՝ շոփինգամոլների համար)։ Երկրորդ ընթրիքին ես գնում էի նրանց հետ՝ օգնելու ձեւավորման, ուտելիքի հարցում, եւ ֆուրգոնում ծանոթացա Ակտոբեից երկու աղջիկների՝ Sam-ի եւ June-ի հետ։ Դրանք նրանց ամերիկյան անուններն են։ Պարզվեց՝ նրանք ապրում էին ինձնից ոչ հեռու՝ միստր Ռիչարդի մոտ, որն ուներ մեկ մեծ եւ մեկ փոքր շուն, եւ հսկայական կատու։ Ես նրանց հետ մտերմացա, եւ նրանք սկսեցին ինձ հյուր կանչել։ Բեշբարմակ, բորշչ էինք պատրաստում։ Երբ ես գալիս էի, բոլոր երեք կենդանիներին փակում էին լոգարանում։ Շուտով միստր Ռիչարդի հետ մենք շատ լավ ընկերներ դարձանք։ Ամռան վերջին միասին գնացինք բացօթյա կինոթատրոն, դա կախարդական էր։ Մենք մինչ օրս ամեն օր շփվում ենք Skype-ով, վերջերս նա ինձ ծանրոց է ուղարկել։

Իսկ ընթրիքին մենք ծանոթացանք Jeff-ի եւ Denise-ի հետ։ Եվ նրանք մեզ հրավիրեցին իրենց մոտ՝ Sam-ի եւ June-ի հետ։ Մեր քաղաքում հատուկ անվճար ակումբ կար Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից ժամանած ուսանողների համար, որտեղ ընդամենը ցույց ես տալիս անձնագիրդ։ Հունիսի 29-ին մենք ակումբում ժամանակ անցկացրինք մինչեւ գիշերվա 3-ը, իսկ 5-ին ամենավաղ ավտոբուսով պետք է լինեինք կայարանում, որպեսզի գնայինք Jeff-ի եւ Denise-ի հյուր՝ Օռլեանս։ Լավ հասարակական տրանսպորտ ունեին, 2$-ով կարող ես շրջել ամբողջ հարեւան քաղաքը։ Եվ այսպես, 2 ժամում հասանք, Jeff-ը դիմավորեց մեզ Օռլեանսում եւ տարավ իրենց տուն՝ Wellfleet։ Բոլոր քաղաքները, սկզբունքորեն, մեքենայով իրարից հեռու չէին գտնվում։ Կարող եք նայել Քեյփ Քոդի քարտեզը, ես էլ, երբ գնում էի, գաղափար չունեի, թե ուր եմ գնում։ Իսկ երբ իմացա, ուրախ էի, որ հենց այդ պատմական վայրում ինձ բախտ վիճակվեց լինել, նաեւ որտեղ վերաբնակվեցին առաջին անգլիացիները։ Նրանք մեզ տարան Քեյփի բոլոր պատմական վայրերով։ Գնումներ կատարեցինք սուպերմարկետում եւ գնացինք պիկնիկի Պրովինսթաունի այգում։ Այլ մթնոլորտ, հիանալի բնություն, հաճելի ընկերակցություն։ Այս օրը ամառվա ամենաերջանիկ օրերից մեկն է...

Հուլիսի 1։ Ես անցա իմ երկրորդ աշխատանքին Stop and Shop սուպերմարկետում՝ bagger-ի պաշտոնով (դրամարկղի մոտ գնված բոլոր ապրանքները դնում էի տոպրակների մեջ, այնքան էլ բարդ աշխատանք չէր)։ Երկրորդ աշխատանքը բավական երկար էի փնտրում։ Փնտրում էի միայնակ, քայլում էի խանութներով, հեծանիվով շրջել էի քաղաքի բոլոր վայրերը։ Ճիշտ էի տրամադրվել սկզբում, որ երկրորդ աշխատանքը կգտնեմ տան մոտ, որպեսզի ավելի արագ հասնեմ եւ 5 րոպե ավելի քնեմ։ Իմ բախտը բերեց, ես ապրում էի 8 րոպե (հեծանիվով) տնից առաջին աշխատանք, եւ 2 րոպե առաջին աշխատանքից երկրորդ։ Առավոտյան 5-ից մինչեւ երեկոյան 10-ը օրը զբաղված էր, բացի երեքշաբթիից եւ ուրբաթից։ Չնայած այս ամենին՝ հաճախ աշխատանքից հետո դուրս էինք գալիս զբոսնելու եւ զվարճանում էինք մինչեւ ուշ գիշեր, իսկ առավոտյան վաղ արթնանում էինք կրկին աշխատանքի։ Բայց ես հոգնածության ոչ մի կաթիլ չէի զգում։ Ես երջանիկ էի, ես ապրում էի իմ երազանքի մեջ։

Ինչպես ասում էի, ամերիկացիները բարի ժողովուրդ են, կամ միայն ինձ էին այդպիսիք հանդիպում, բոլոր մշտական գնորդների հետ ես լավ մարդկային հարաբերությունների մեջ էի։ Անգիր գիտեի նրանց բոլոր պատվերները։ Որքան շաքար, ինչ համային հավելում։ Այդպես ծանոթացա միստր Ջիմի հետ։ Գնում էինք նաեւ հարեւան քաղաքներ, նա տանում էր փորձելու կրակել «Shooting club»-ում։ Լավ մարդ էր, միշտ սիրում էր կատակել եւ ամեն անգամ հարցնում էր. «Կգա՞ս հաջորդ տարի», «Նամակներ կգրե՞ս»։ Այդպես իմ ամերիկյան ընկերների շրջանակը ընդլայնվում էր։

Երկրորդ աշխատանքում ռուսախոսները քիչ էին, իմ հերթափոխում գործնականում չկային, ինչը ինձ ձեռնտու էր։ Ես կարող էի պրակտիկա անցնել իմ անգլերենով։ Ես շփվում էի Բուլղարիայից, Մակեդոնիայից, Ալբանիայից, Յամայկայից եւ այլն տղաների հետ։ Միասին աշխատելով դրամարկղի մոտ՝ մենք լավ էինք լեզու գտնում Փեյդենի հետ։ Մենք հասակակիցներ էինք։ Նա աշխատում էր երկու աշխատանքում, երկրորդ աշխատանքը պոնդում (փոքր լողափ) փրկարար էր։ Մարդկանց մեծ մասը ուներ 2-3 աշխատանք, ինչպես նկատեցի։ Հանգստյան օրերին ես գնում էի նրան այցելելու եւ միաժամանակ լողալու։ Մի անգամ ես նրանից հարցրեցի, թե ինչ է Six Flags-ը, որովհետեւ մեր աշխատանքի վայրում զեղչային կտրոններ կային այդ վայրի համար։ Վայր, որտեղ ապահովված է ադրենալինը, լավ տրամադրությունը ամբողջ օրվա համար։ Դա ամերիկյան լեռներ են եւ ատրակցիոններ։ Մենք անմիջապես պայմանավորվեցինք, որ անպայման պետք է միասին գնանք։

Հուլիսի 25... Նա ինձ հրավիրեց իրենց տուն՝ West Barnstable, եւ հաջորդ օրը մենք գնացինք New England։ Դա ապշեցուցիչ էր։ Չմնաց ոչ մի լեռ, ոչ մի ատրակցիոն, որը մենք չփորձեցինք։ Երբեք չեմ մոռանա այդ օրը։ Մինչ օրս շնորհակալ եմ նրան դրա համար։

Հանգստյան օրերին ամերիկյան ծնողները տանում էին ինձ իրենց մոտ կամ ճաշի եւ ընթրիքի։ Նրանք 2 անգամ տարան ինձ Բոստոն, երկրորդ անգամ գնացինք նայելու միայն համալսարանները, ինչպիսիք են Boston University-ն, MIT-ն, Cambridge-ը եւ այլն։ Իմ ամերիկյան daddy-ն շատ կարդացած, խելացի էր։ Փորձում էր ամեն ինչ բացատրել, պատմություններ պատմել։ Բազմիցս հարցնում էր Ամերիկայի մասին իմ տպավորությունների, մեր ավանդույթների, երկրի մասին, նա շատ հետաքրքրասեր էր, միշտ ուզում էր իմանալ, թե ինչն է ինձ դուր չգալիս, ինչն է դուր գալիս այս երկրում։ Ես գիտեմ, որ շատ մանրուքներ եմ գրում, փորձում եմ գրել ամենագլխավոր պահերը եւ առավելագույնս կրճատում եմ, բայց շատ եմ ուզում կիսվել ձեզ հետ ամեն ինչով։ Շնորհակալություն IEC.Exchange-ին նման հնարավորության համար, ոչ մի կերպ չէի կարողանում նստել եւ սկսել այս պատմությունը, թեեւ Նահանգներում ամեն օր էլեկտրոնային օրագիր էի վարում։ Լուսանկարում էի ամեն ինչ եւ ամեն րոպեն։ Ուրախ կլինեմ, եթե իմ պատմությունը բոլորին դուր գա եւ մնա պատմության մեջ՝ ի պատիվ IEC.Exchange-ի 25-ամյակի։ Մտքեր էին առաջանում գիրք գրել, հուսով եմ՝ ես այնուամենայնիվ կիրականացնեմ այդ մտահղացումը, եւ սա կլինի մեծ պատմության միայն մի փոքր մասը։ Այժմ իմ մեծ նպատակներից մեկը ֆիլմ նկարահանելն է այս հեքիաթային կյանքի մասին, որը իմ երազանքն էր։

Իրականացավ մի վաղեմի երազանք՝ ԱՄՆ-ում անմոռանալի ծննդյան օր նշելը։ Եվ ահա սեպտեմբերի 4-ին ես նշեցի իմ քսանամյակը Նահանգներում։ Իմ ամերիկյան ծնողները նվիրեցին ընթրիք Denis-ի ռեստորանում եւ հուշանվեր՝ պատրաստված հենց մայրիկի կողմից։ Հայրիկի ծննդյան օրվան ես անակնկալ մատուցեցի, եկա առանց նրան ասելու Sandwich եւ նվիրեցի մեր հսկայական լուսանկարը Ղազախստանի եւ ԱՄՆ դրոշների ֆոնին։ Ամբողջ ամառը հեքիաթային էր։ Այդ բոլոր զգացողությունները, վախի, անորոշության, ուրախության եւ երջանկության զգացումը։ Նոր ընկերներ, այլ միջավայր։ Եվ մեր ղազախ ուսանողները հաճախ էին հավաքվում երեկոյան, բայց ասեմ անկեղծ՝ ես հազվադեպ էի շփվում, երկար չէի նստում նրանց հետ։ Ոչ մի իմաստ չէի տեսնում Նահանգներ գալուց հետո խոսել իմ լեզվով։ Եվ Dunkin Donuts-ում 80%-ը ուսանողներ էին Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից, ոչ մի պրակտիկա չկար։ Եվ ես անհրաժեշտ էի համարում ավելի շատ շփվել իմ ամերիկյան ընկերների հետ։ Ոչ մի րոպե եւ վայրկյան իզուր չէր ծախսվել։ Մենք նաեւ հավաքվում էինք Couchsurfing-ի ընկերների հետ սրճարանում, գնում էինք կենդանի երաժշտություն լսելու, հավաքվում էինք բարերում։ Չարլզը՝ իմ ընկերը, որին նույնպես գտել էի Couch-ում։ Նա իր ֆերման ուներ, հրավիրում էր իրենց, եւ նա ուներ ղազախական արտադրության ֆիլմ, որը մենք միասին դիտում էինք։

Եթե պատմեմ իմ ճանապարհորդությունների մասին, ես ընկերուհուս՝ Sam-ի հետ մեկնեցի արեւմուտք, մեզ հեշտ չէր դրա մասին որոշում կայացնելը՝ կարճ ժամկետի պատճառով, նրա հետադարձ տոմսը 10 օր ավելի շուտ էր։ Մեզ հաջողվեց ամեն ինչ ճիշտ պլանավորել։ Եվ մենք մեկնեցինք Սան Ֆրանցիսկո, Լաս Վեգաս եւ Լոս Անջելես։ Դա իսկապես կյանքի արկած էր։ Ինչպես էինք վազում օդանավակայաններով, ավտոբուսներով, մետրոյում։ Տոմսեր էինք գնում ավտոբուսների համար ուղիղ Greyhound-ում ինտերնետի միջոցով (այդպես շատ ավելի էժան է ստացվում) եւ խնդրում կայարանի աշխատակիցներին տպել մեզ համար։ Սան Ֆրանցիսկոյում մենք թողեցինք ընկերուհուս ուղեբեռը, տոմս գնեցինք գիշերվա 11-ին եւ գնացինք նայելու «Ոսկե դարպասներ» կամուրջը, գաղափար չունեինք, թե ինչպես է այնտեղ գնում, ինչպես վերադառնալ կայարան, եւ ժամանակը քիչ էր մնացել։ Չնայած դրան՝ մենք գնացինք։ Վախենում էինք, որ կարող ենք ուշանալ, չգիտեինք ավտոբուսների գրաֆիկը։ Բայց գլխավորը՝ հասցնում էինք լուսանկարվել, պատահաբար ծանոթացանք Դուբայից մի արաբ ճանապարհորդի հետ, նա խնդրեց լուսանկարել իրեն, իսկ մենք նրան՝ դուք գիտեք, մենք շտապում ենք, ժամանակը քիչ է, նա սկսեց հարցուփորձ անել եւ ասաց, որ ինքը վարձակալած մեքենա ունի եւ կարող է մեզ սիրով հասցնել անհրաժեշտ վայր։ Եթե ոչ նա, մենք հաստատ կուշանայինք։ Առավոտյան 7-ից ոչինչ չկերած՝ մենք սարսափելի քաղցած էինք, ինքնաթիռում ուտելիքը տոմսի գնի մեջ չէր մտնում։ Մնացել էր եւս կես ժամ, մենք խանութներ էինք փնտրում, ոչինչ չտեսանք։ Վազեցինք մի ռեստորան, կարծես էլիտար էր, դուք կտեսնեիք մեր տեսքը՝ շորտեր, կեդեր, սվիտեր, ձեռքներիս՝ տոպրակ, մատուցողը մեզ տեսնելով՝ նույնիսկ վախեցավ եւ նայեց այնպիսի հայացքով, ինչպես՝ «Ի՞նչ եք դուք այստեղ կորցրել»...

Տոմսերի հետ այնպես, ինչպես մենք արեցինք, չարժե անել, ՍՖ-ից Լաս Վեգաս այն ժամանակ տոմսերը վերջացել էին, ստիպված էինք գնալ Լոս Անջելեսով, մեզ անհրաժեշտ էր ամեն դեպքում գնալ ԼԱ վերջում, քանի որ մեր հետադարձ տոմսը մինչեւ Բոստոն ԼԱ-ից էր։ Լոս Անջելեսում ես կայքում գտա Պալակին Հնդկաստանից, նա վերջերս էր տեղափոխվել Նյու Յորքից աշխատանքի պատճառով։ Գրեց, որ սիրով կընդունի մեզ։ Այնպես ստացվեց, որ նա Վեգասում էր այն նույն օրը, երբ մենք ժամանեցինք։ Դիմավորեց մեզ, տարավ քաղաքի կենտրոն եւ նույնիսկ վերցրեց մեր ուղեբեռները Լոս Անջելես։ Այո, այո, ես վստահում էի բոլորին, թեեւ նրան առաջին անգամ էի տեսնում կյանքում, բայց ինտուիցիաս ինձ չէր դավաճանում։ Զբոսնեցինք Լաս Վեգասով։ Ֆանտաստիկ քաղաք։ Մտնում ես մի հյուրանոց, մոռանում ես ամեն ինչի մասին։ Կազինո, Բելաջիո, Սիզարս Փելիս...

Սեպտեմբերի 8... Առավոտյան Պալակը մեզ արդեն դիմավորեց Լոս Անջելեսում։ Ամեն ինչ, ինչ տեսել էիր մինչ այդ հեռուստացույցով, այժմ քո աչքերի առջեւ է։ “Universal pictures”, “Hollywood walk of fame”, “Hollywood”, աշխարհի ամենալավ “Disneyland”-ը, մենք տուր վերցրինք, որտեղ ցույց են տալիս Բեւերլի Հիլզում հոլիվուդյան բոլոր աստղերի տները, ինչպիսիք են Բրունո Մարսը, Ջոնի Դեփը, Ավրիլ Լավինը, Թոմ Քրուզը, Ջենիֆեր Լոպեսը, տունը, որտեղ մահացել է մեծ երգիչ Մայքլ Ջեքսոնը, հյուրանոցը, որտեղ կյանքից հեռացավ Ուիթնի Հյուսթոնը եւ շատ ուրիշներ։

Սեպտեմբերի 11... Ճանապարհորդությունից ես վերադարձա իմ հարազատ Հայանիս, իսկ ընկերուհիս մեկնեց Նյու Յորք։ Այնտեղ 3-4 օր մնալուց հետո ես տխրում էի, որ բոլոր ուսանողները մեկնել էին, ոմանք տուն, ոմանք ճանապարհորդելու, բոլոր զբոսաշրջիկները ցրվել էին։ Եվ ես հավաքեցի իմ բոլոր իրերը, չսպասեցի Սալթանաթին, որին սպասում էի, հրաժեշտ տվեցի յուրաքանչյուրին առանձին-առանձին եւ որոշեցի մեկնել։ Բոլորը գալիս էին հաջողություն մաղթելու, հուշանվերներ նվիրեցին։ Դա շատ հուզիչ էր։

Տխուր էր գիտակցել, որ ամեն ինչ ավարտվեց։ Երբ Մեթը եւ Քեթրինը վերջին անգամ ճանապարհում էին ինձ, Մեթի աչքերում արցունքներ կային։ Նա ասաց. «Որտեղ էլ լինես, ես կաղոթեմ, որ քեզ հետ ամեն ինչ լավ լինի»...

Գլխավորը՝ տոմս գնեցի Բոստոնից մինչեւ Նյու Յորք, իսկ Հայանիսից մինչեւ Բոստոն կարծում էի ամենաուշը 10-ին է, իսկ պարզվեց 8-ին, ժամանակն արդեն երեկոյան 6-ն էր, շնորհակալություն միստր Ռիչարդին, որ ինձ վերցնելիս հիշեցրեց եւ առաջարկեց սկզբում տոմս գնել, այլ ոչ թե ուղեբեռները վերցնել։ Ես տեղավորվեցի 2 ժամում, արեցի ամեն անհրաժեշտը, մտա Dunkin եւ Stop and Shop՝ գործընկերներին հրաժեշտ տալու, եւ 10 րոպե պակաս արդեն կայարանում էի։ Միստր Ռիչարդը համբուրեց ճակատս եւ հրաժեշտ տվեց։ Զգացումը, որ գուցե ես երբեք այստեղ չվերադառնամ եւ գուցե արդեն երբեք այս մարդկանց այլեւս չտեսնեմ, ինձ ներսից սպանում էր։ Ես երկար էի ինձ դրան պատրաստում...

Սեպտեմբերի 16... Երբ ես Քեյփում էի, ինձ գրում էր Ղազախստանից մի տղա, որը սովորում է Նյու Յորքում։ Նա գրում էր, որ ուզում է ինձ միջոցով Ղազախստան ինչ-որ բան փոխանցել։ Եվ կարող է դիմավորել, եթե ես միայնակ եմ։ Առավոտյան 5-ին երկու ուղեբեռով, չամրագրված հյուրանոցով, ոչ ընկերներ, ոչ դիմավորողներ, ես արդեն Նյու Յորքում էի։ Կրկին վստահեցի ինձ անծանոթ մարդու։ Նա չկար ու չկար, եւ այստեղ կայարանում քնած շատ անօթեւան սեւամորթներին տեսնելով՝ ինձ մի փոքր վախենալու դարձավ։ Ես չգիտեի՝ ինչ անել։ Տարբերակներ էի հորինում։ Շուրջբոլորը քայլում էի։ Մտածում էի՝ հիմա իրերը կհանձնեմ պահեստարան եւ կգնամ զբոսնելու։ Այնտեղ հանդիպեցի երկու աղջիկների՝ Work and Travel-ի մասնակիցների, ուրախացա նրանց տեսնելով, խոսքի բռնվեցինք։ Նրանք ամբողջ գիշեր չէին քնել՝ զբոսնելով Նյու Յորքով, եւ եկել էին իրենց ուղեբեռները վերցնելու։ Այն պետք է բացվեր առավոտյան 7-ին։ 7-ին մոտ, թեեւ ուշացումով, այդ տղան եկավ։ Օգնեց ուղեբեռների հետ եւ տարավ իրենց տուն։ Մենք ժամանեցինք Բրուքլին, բնակարանում բոլորը ղազախներ էին՝ եւ աղջիկներ, եւ տղաներ։ Հիշեցի «Սալամ, Նյու Յորք» ֆիլմի գլխավոր հերոսին։ Նույն օրը դուրս եկա զբոսնելու։ Քայլում էի խանութներով, հուշանվերներ էի գնում Չայնաթաունում։ Սեպտեմբերի 17-ի համար մենք գնել էինք 3-օրյա տուր դեպի Նիագարայի ջրվեժ, Վաշինգտոն եւ Ֆիլադելֆիա։ Առավոտյան Սալթանաթը եկավ Քեյփից, եւ Ռուսաստանից երկու աղջիկ պետք է գնային մեզ հետ։ Եթե միասին գնում ես, ավելի էժան է ստացվում։ Եվ մենք չորսով ճանապարհ ընկանք։ Շատ հիշարժան պահեր կային, ամենից շատ ինձ հիշվեց, երբ աղջիկները իջան նախաճաշի՝ կարծելով, որ այն ներառված է, ես չկարողացա նրանց համոզել եւ որոշեցի, որ երեւի թե նրանք ճիշտ են, հենց սկսեցի ուտել, մատուցողուհին մոտեցավ եւ հարցրեց՝ հաշիվը միասի՞ն ներկայացնել, թե՞ առանձին։ Աիշան սառեց բերանում թխվածքաբլիթով։ Սալթանաթը բեռնեց իր ուղեբեռները՝ պնդելով, ոչ այն ավտոբուսը, փաստը, որ վարորդը ոչ այն է, նրան չհամոզեց, իսկ հետո վազում էր այդ ավտոբուսի հետեւից, ինչպես կշտացան չինական սրճարանում, որտեղ վճարում ես 16$ եւ վերցնում ամեն ինչ, եւ վերցրին իրենց հետ՝ փաթաթելով անձեռոցիկների մեջ, իրենք են մեղավոր, տոպրակներ չտվեցին:)։ Իսկ մեր ավտոբուսը չսպասեց եւ մեզ թողեց Վաշինգտոնում, ստիպված էինք ոտքով հասնել հաջորդ նշանակետ։ Այժմ գրում եմ եւ հիշում այս ամենը, աչքերիս մեջ արցունքներ են եւ ուրախություն, որ այս ամենը մնաց միայն հուշ։

Սեպտեմբերի 19... Երեկոյան Նյու Յորք ժամանելով՝ մենք պայմանավորվեցինք բոլոր ուղեբեռները թողնել Բրայթոն Բիչի մի բնակարանում եւ գնալ զբոսնելու մինչեւ առավոտ։ Ավաղ, պլանը չստացվեց։ Կինը չհամաձայնեց ամեն ինչ վերցնել 20$-ով, Ռուսաստանից աղջիկները գնացին իրենց ծանոթների մոտ։ Մենք գնացինք մերոնց մոտ։ Ամբողջ գիշեր 19-ից 20-ը ես հերթ էի կանգնած 6-րդ այֆոնի համար։ Դուք կտեսնեիք այդ չինացիներին, նրանք իրենց տանն էին զգում՝ ստվարաթղթեր, ծածկոցներ, աթոռներ։ Եվ ես նրանց հետ գիշերեցի մինչեւ առավոտ՝ խանութի բացումը։ Նման բան չէի սպասում, կարծում էի Apple store-ը աշխատում է գիշերը, երբ թողարկում են նոր այֆոններ։ Այժմ գոնե կա ինչ հիշել, նստած քնում էի Նյու Յորքի փողոցում։

Սեպտեմբերի 20... Մնացել էր ուղիղ մեկ օր քաղաքում։ Այս օրը ես նվիրեցի տեսարժան վայրերին, ինչպիսիք են Ազատության արձանը, Էլիս կղզին, Ուոլ Սթրիթի ցուլը, անծանոթ պողոտաներով, երեկոյան Մադամ Տյուսոյում (հոլիվուդյան աստղերի մանեկեններ)։ Մինուսն այն է, որ երբ զբոսնում ես միայնակ, ոչ ոք չկա քեզ լուսանկարելու։ Ահա եւ քայլում էի, խնդրում էի անընդհատ բոլորին լուսանկարել, ինքս ինձ ինչ-որ անհարմար էի զգում։ Ժամանակն արդեն գիշերվա 11-ն էր, չգիտեի՝ գիշերը ուր գնալ զբոսնելու, բջջայինը անջատվել էր, պահեստային մարտկոց չկար, տուն չէի ուզում վերադառնալ։ Գնացի Times Square եւ պարզապես նստած դիտում էի զբոսաշրջիկներին, մարդկանց, ռիթմը, լուսանկարվում էի, մտովի հրաժեշտ էի տալիս Ամերիկային։ Եվ այսպես լուսանկարվելով՝ ծանոթացա Թուրքիայից երկու տղաների՝ Էմրեի եւ Օրկունի հետ, նրանք նույնպես J1 ուսանողներ էին։ Աշխատում էին Ֆլորիդայում։ Նրանք շատ լավը դուրս եկան, ես միացա նրանց։ Գնում էինք «Love» եւ «Hope» նշանների մոտ, ամենագլխավորը՝ նրանք համաձայնում էին գնալ բոլոր վայրերը ինձ հետ, չնայած որ արդեն եղել էին այնտեղ։ Ես արդեն ոչինչ չէի զգում, 4 օր չքնած, քնում էի մետրոյում, Էմրեն եւ Օրկունը ինձ արթնացնում էին կանգառներում։ Գիշերվա 4-ին Բրուքլինի կամրջով զբոսնելիս հանդիպեցինք Նյու Յորքի մի հիանալի ոստիկանի, նա այնքան լավն էր, որ թույլ տվեց լուսանկարվել իր ոստիկանական մեքենայում, շփվում էր մեզ հետ։

Սեպտեմբերի 21... Ինձ պետք էր ոգեւորվել։ Առավոտյան 5-ին գնացինք Dunkin Donuts սուրճ խմելու, որից հետո բաժանվեցինք։ Ես պետք է վերադառնայի տուն, հավաքեի իրերս եւ առավոտյան 7-ին լինեի Canal street-ում, որպեսզի Էմրեի եւ Օրկունի հետ գնայի Empire state building։ Նյու Յորքում մարդիկ բոլորը զբաղված են, այնքան էլ բարի եւ հյուրընկալ չեն։ Իմ ինքնաթիռը նույն օրը ժամը 14:25-ին էր։ Մետրոյի քարտի վրա գումար ավելացնելով՝ մոռացա այն տանը։ Հեռախոսն անջատվեց, ժամանակը սեղմում էր, արդեն 8-ն էր, ես ուշանում էի, չգիտեի՝ ինչպես կապվել նրա հետ, չէի կարողանում մտնել մետրո։ Բայց այնուամենայնիվ մտա մետրոյի աշխատակցի հետ, հասա, զանգահարեցի մի մեքսիկացու հեռախոսից եւ վերջապես գտանք իրար։ Ես ինձ զգում էի նյույորքյան ֆիլմի գլխավոր հերոսուհի։ Կրկին քարտի հետ խնդիրներ կային, մեքենան չի ընդունում խոշոր թղթադրամներ եւ ընդունում է միայն debit կամ credit քարտ, չեմ հիշում։ Մինչ Օրկունը չէր կարողանում հասկանալ դա, մետրոն մոտեցավ, ես չգիտեի՝ ինչ անել, մեկնե՞լ, թե՞ մնալ, բայց սպասելու ժամանակ չունեի։ Ես ցատկելով մետրո՝ գոռացի, որ կսպասեմ այնտեղ։ Մնացել էր ընդամենը 1,5 ժամ ամեն ինչի համար։ Ինչպես չար կատակ՝ օրը ամպամած էր, եւ բարձրությունից ոչինչ չէր երեւում, միայն ամպեր։ Ես հյուծված էի, անիրական հոգնած, եւ մարդկանց խնդրել լուսանկարել, իսկ թե ինչպես են ուրիշները լուսանկարում, դուք ինձնից լավ գիտեք՝ պղտոր, ծուռ, որոշ ժամանակ անց ամպերը բացվեցին։ 2-3 ժամ էր մնացել թռիչքին։ Բայց չնայած հոգնածությանը, այս ամենին՝ ես չէի ուզում ոչ մի վայրկյան իզուր ծախսել, ուզում էի տեսնել ամեն ինչ, չէ՞ որ ես այնքան ժամանակ երազել էի հայտնվել այստեղ։ Եվ հիմարություն կլիներ պարզապես տանը քնել։ Տղաները ինձ ամենուր փնտրում էին, կարծում էին, որ ես կորել եմ։ Սալթանաթը նույնիսկ, պարզվում է, ուզում էր զանգահարել ամերիկյան ծնողներին եւ հետախուզում հայտարարել։ Նրանք նյարդային էին, երբ ես մտա տուն։ JFK օդանավակայան։ McDonal’ds։ Չվերթի հետաձգում։ Ամբողջ հոգնածությունը կուտակվել էր, եւ ես արթնացա միայն Մոսկվայում...

Ես շատ եմ կարոտում այդ օրերը, ոչնչի համար չեմ զղջում, գուցե միայն նրա համար, որ չեմ գնացել Չիկագո, Մայամի, Հավայան կղզիներ։ Եվ ինձ համար դրանք կդառնան վերադառնալու մոտիվացիա։ Այնուամենայնիվ, երբեմն մտածում եմ՝ եթե ես գնայի նաեւ այն ամառ, ես կարող էի ավարտել այն ամենը, ինչ պլանավորված էր, շատ եմ ուզում, որ ես հնարավորություն ունենամ եւս մեկ անգամ գնալու։ Դրանք իմ կյանքի ամենալավ օրերից էին։ Այս ծրագիրը իսկապես հիանալի հնարավորություն է անգլերենը բարելավելու, ամերիկյան մշակույթին ծանոթանալու, ամբողջ աշխարհից ընկերներ ձեռք բերելու, իմ երկիրը ներկայացնելու, ամերիկյան բիզնեսի ոլորտում փորձի եւ գիտելիքների պաշար ստանալու, աշխարհայացքը ընդլայնելու, հաղորդակցական կարողությունները զարգացնելու, աշխարհը տեսնելու եւ դրա բոլոր վտանգները սեփական մաշկի վրա զգալու, եւ նույնիսկ մի փոքր էլ վաստակելու։ Ես շնորհակալ եմ առաջին հերթին Ամենակարողին, ծնողներիս եւ բոլոր նրանց, ովքեր ինձ հետ էին ամառվա ընթացքում, իմ ամերիկյան ծնողներին, ընկերներին եւ IEC.Exchange-ին “One of the best part of my life”-ի համար։ Աստված տեսնում էր ամեն ինչ՝ իմ անհաջողությունները, իմ երազանքի հանդեպ իմ ձգտումը եւ այն, որ ես չէի հանձնվում, չնայած ոչնչին։ Եվ այս ամառ փոխհատուցեց այս ամենը՝ իմ կյանք ուղարկելով բոլոր անծանոթ, բարի մարդկանց եւ այս ժամանակահատվածում նվիրեց այնքան հիանալի ընկերներ, որոնց հետ մինչ օրս շփվում եմ եւ նամակներ եմ ստանում։ Այժմ ես գիտեմ, որ ինձ այնտեղ սպասում են։ Այնքան անծանոթներ պարզապես օգնում էին ինձ։ Ես լի էի զգացողություններով եւ անչափ շնորհակալություն էի զգում այն ամենի համար, ինչ շրջապատում է ինձ։ Ապրում էի եւ վայելում։ Դա բառերով չի փոխանցվի։

Իմ ուսանողական առաջին օրերից իմ կյանքը կապված էր IEC.Exchange-ի հետ, եւ այն, ինչ պատահեց ինձ հետ, ես ինձ համար ընդունում եմ միայն որպես փորձություն, որը պետք էր արժանապատվորեն անցնել։ Այժմ ես փորձում եմ օգնել բոլոր ուսանողներին, ովքեր ցանկանում են մեկնել Ամերիկա, իմ խորհուրդներով, հանդիպում եմ նրանց հետ, բացատրում ամեն ինչ։ Դրանով ես ստացած բարությունը փոխանցում եմ ուրիշներին։ Ամերիկացիներից ես սովորեցի մեկ բան՝ անշահախնդրորեն օգնել մարդկանց։ Ես գիտեմ, որ շատ ուսանողներ Ամերիկայում անմոռանալի արձակուրդներ են ունեցել, եւ ես ուրախ եմ ձեզանից յուրաքանչյուրի համար։ Չէ՞ որ Ամերիկան շատերի երազանքն է։ Չէ՞ որ մեզանից յուրաքանչյուրը բացահայտեց իր Ամերիկան։ Հավատացեք, երազեք, իրականացրեք։ Շնորհակալություն մինչեւ վերջ կարդալու համար։

Այն, ինչին դուք հավատում եք եւ ինչին սպասում եք ամբողջ հոգով եւ սրտով, անպայման կկատարվի։ Ֆրենկ Լլոյդ Ռայթ

P.S: Ապացուցված է։