Այսպիսով, Կապկուգիակում անցկացրած 4 օրերը հետեւում մնացին, ժամանակն է շարժվել դեպի աշխատավայր։ Վաղ առավոտյան արթնանում ենք, լվացվում, հավաքում այն ամենը, ինչ հասցրել էինք ցրել սենյակով մեկ, ճամպրուկները քաշում ներքեւ։ Տաքսի, ուղեւորվում ենք դեպի նշված վայրը։ Ժամանում ենք, մուտքի մոտ տեսնում ենք չորս ամերիկուհու՝ ինչպես հետո պարզվեց, նրանք նույնպես ուղեւորվում էին Դենալի։ Սեմ, Քեմրի, Էշլի եւ Արիել։ Սեմը տիպիկ country-girl է՝ գանգուր շիկահեր մազեր, ծանր կոշիկներ, թավշյա ասեղնագործ ժիլետ, մի փոքր խռպոտ ձայն եւ բանջո՝ մեջքին։ Էշլի՝ ժպտերես շիկահեր՝ բեյսբոլի գլխարկով, երկու հսկայական ճամպրուկով եւ զանգակատու ծիծաղով։ Քեմրի՝ թխամաշկ սեւահեր՝ բաց գույնի աչքերով եւ կովբոյական կոշիկներով։ Իսկ Արիելը այն ժամանակ սառն էր թվում, նստած էր մի կողմում՝ գրքով, այդ կապուտաչյա շիկահերը։
Սեմն այն ժամանակ Դենալիից առաջին մարդն էր, ով խոսեց մեզ հետ։ Նա հարցրեց, թե որտեղից ենք։ Մենք՝ «Russia!» Սեմ՝ «Wow, really?» Մենք՝ «Yup, it happens»։ Սեմը ծիծաղից պայթեց։ Հաճելի էր։
Կանգնել եւ սպասում էինք բավականին երկար, արդեն սկսել էինք անհանգստանալ։ Եվ ահա, անկյունից դուրս է սողում Denali cabins տարբերանշանով ավտոբուսը։ Գնացինք։
Ճանապարհին հավաքում էինք մնացած աշխատողներին, ծանոթացանք բոլոր-բոլորի հետ։ Շատ ժպիտներ, շատ հարցեր ու պատասխաններ։
Ճանապարհը ինձ համար աննկատ անցավ, ես քնեցի հենց սկզբում եւ քնած անցկացրի ամբողջ երկար-երկար (5 ժամը կատակ չէ) ճանապարհը դեպի Դենալի։
Մենք ժամանեցինք Դենալի եւ ես պարզապես ապշեցի՝ այնպիսի գեղեցկություն։ Ուղիղ եղեւնիներ, ոլորապտույտ ճանապարհներ եւ սկյուռիկներ։ Այնքա՜ն սկյուռիկ։ Օդը՝ ամենաթարմը, անմիջապես ախորժակ եւ բաց երկնքի տակ նիրհելու ցանկություն արթնացնող։ Տեղավորում, ծանոթություն մնացած անձնակազմի հետ, եւ ահա անցավ մեր առաջին օրը Դենալիում։
Ինձ համար ամենավայրի վախը այն էր, որ չհիշեմ այն քիչ մարդկանց անունները, որոնց հետ պետք է ապրեի եւ աշխատեի կողք կողքի 4 ամիս շարունակ։ Այդ պատճառով ես ինձ հետ նոթատետր էի տանում եւ կամաց-կամաց գրում էի այնտեղ անունները, եւ հաճախ նայում էի այնտեղ։ (Մեղք ունեմ, անունները վատ եմ հիշում)
Առաջին օրերից մեկում համոզվեցի, որ չնայած նրան, որ մենք բոլորս հազիվ էինք հանդիպել, Դենալիում մենք բոլորս ընտանիքի պես էինք։ Մի խոսքով, մի անգամ գնացինք փոքրիկ քաղաք՝ ընթրելու, ծանոթանալու, զրուցելու եւ այլն։ Նստեցինք հաստատությունում, ես ինձ համար պատվիրեցի հսկայական բուրգեր՝ կարտոֆիլի սարով։ Իսկ այստեղ պետք է հաշվի առնել իմ հասակը՝ 150 սմ, կամ 4' 11'', ինչպես կցանկանաք։ Դե եւ մարմնակազմվածքս էլ համապատասխան։ Նստած էի, նստած, եւ կերա այդ բուրգերը մեկ նստելով։ Ջեյքը՝ մենեջերի օգնականներից մեկը, անհանգստացավ. «Մաշ, քեզ ուտելիք չեն բերե՞լ դեռ»։ «Է... Դե ես կարծես թե արդեն ամեն ինչ կերել եմ»,- պատասխանեցի ես։ «YOU'RE A F**KING CHAMPION!» - տպավորված բացականչեց Ուիլը՝ մեր ավտոբուսի վարորդը։ Բոլորը միասին ծիծաղեցին։
Ուտելիքը վերջացնելով՝ մենք շարժվեցինք դեպի մոտակա փոքրիկ սրճարան։ Վերոնիկան իր համար բանանի սմուզի վերցրեց եւ ամեն ինչ լավ էր ընթանում։ Արդեն տուն վերադառնալով՝ լսում եմ. «Մա-աշ, փորձիր, այնտեղ պատահաբար ելակ չկա՞»։ Սիրտս ընկնում է՝ Վերոնիկան ելակի նկատմամբ վայրի ալերգիա ունի։ Ես խլում եմ նրա ձեռքից բաժակը եւ փորձում։ Այդպես էլ կա, ելակ։ Երեւի սրճարանում կամ բլենդերը չէին լվացել, կամ սմուզին շերտերով էր եւ Վերոնիկան սկզբում պարզապես չէր նկատել ելակի առկայությունը, չգիտեմ։ Ես սկսում եմ վայրի անհանգստանալ, քաշում եմ Վերոնիկային սենյակ, սկսում եմ շուռ տալ նրա բոլոր իրերը՝ հակաալերգիկ ինչ-որ բան փնտրելով։ Վերոնիկան այդ ժամանակ արդեն սկսում է խռխռալ։ Պարզվեց, որ Վերոնիկան իր հետ ոչինչ չէր վերցրել։ Ես խուճապի մեջ եմ, ես ոտքի եմ հանում ամբողջ (ԱՄԲՈՂՋ) անձնակազմը։ Մինչ ես վազվզում էի եւ փնտրում մի բան, որը կարող է օգնել, Վերոնիկայի հետ նստած է մեր մենեջերը, նրան ջուր է տալիս գրեթե շշի կափարիչից։ Վերջապես ես գտա մի աղջկա, ով մեզ տվեց ալերգիայի դեմ հաբեր։ Վերոնիկային բաց թողեց, իսկ ես սկսեցի ավելի ուժեղ դողալ, այնուամենայնիվ, իսկապես ծանր պահին ես փորձում էի ինձ ձեռքս առնել։ Եվ ահա, ես պարզապես պայթում եմ հեկեկոցներով։ Եվ այստեղ արդեն Վերոնիկան նստած է եւ հանգստացնում է ինձ։ Այդ պահին մենք արդեն վերջնականապես գիտակցեցինք, թե որքան ենք կպել իրար անցած ամառ Պիտսբուրգում։ Ալյասկան մտերմացնում է, լուրջ, տղաներ։ Երբ սկզբունքորեն քեզ հետ շփվելու ոչ ոք չկա, բացի ~30 հոգանոց անձնակազմից, դու այնքան ուժեղ ես կպչում նրանց, որ նման ամառը մոռանալը պարզապես անհնար է։
SUPER IMPORTANT TIP!
Միշտ ստուգեք այն, ինչ ուտում եք, հատկապես, եթե ալերգիա ունեք, ՄԻՇՏ ձեզ հետ վերցրեք դեղերի անհրաժեշտ նվազագույնը՝ ալերգիայի, մրսածության, մարսողական խանգարումների, ցավազրկողներ, սպազմոլիտիկներ։ Հավաքածուն, իհարկե, կարող է տարբեր լինել :)
