Դե ինչ... Ես վերջապես հասա Սան Ֆրանցիսկո... Պետք էր գտնել ավտոբուսի կանգառը, որը տանում է այն փողոցը, որտեղ ես ապրելու եմ... Դա մի քիչ դժվար ստացվեց... Ես 4 անգամ պտտվեցի տերմինալով՝ փնտրելով այն... բայց ամեն ինչ ապարդյուն էր... Որոշեցի օգտվել Information desk-ի օգնությունից... Մոտեցա եւ հարցրեցի. «How can i get to Broadway str?» Նրանք բացեցին քարտեզը եւ սկսեցին ցույց տալ, թե ուր պետք է հասնեմ, որտեղ եմ գտնվում հիմա, որտեղ պետք է նստեմ օդանավակայանի տաքսի եւ որքան կարժենա դա... (Սիրում եմ ամերիկացիներին, որովհետեւ նրանք միշտ պատրաստ են օգնելու եւ գրեթե մինչեւ տուն կուղեկցեն)

Գտա տաքսու կանգառը, նստեցի եւ գնացի՝ հիանալով պատուհանից երեւացող Սան Ֆրանցիսկոյի փողոցներով... Առաջին իսկ հայացքից ինձ դուր եկավ այս քաղաքը... Իր բլրոտ ճանապարհներով... Մարդկանցով... Գրաֆիտիներով... Խանութներով...

Հասա այն վայրը, որտեղ պետք է ինձ դիմավորեին... մտա բակ, նստեցի նստարանին եւ հասկացա, որ շուրջբոլորը ռուսներ են... պապիկներ եւ տատիկներ...

1,5 ժամ անց եկավ այն կինը, ում տանը մենք պետք է ապրեինք... Ուռա... արցունքներն ինքնաբերաբար հոսեցին, քանի որ գիտակցեցի, որ նորից այն երկրում եմ, որտեղ ամբողջ տարի երազում էի վերադառնալ... Ուռա

Ստացա հեռախոսային քարտ... Զանգեր կատարեցի Ռուսաստան եւ նստեցի համակարգչի առաջ...

Հետո գնացինք ծանոթ կնոջ մոտ՝ աշխատանքի մասին իմանալու...

Բայց ավաղ...

Երեկոյան պառկեցի քնելու՝ լցված զգացմունքներով եւ հույզերով...

Սկսվեց նոր փուլ... Այստեղ ես պետք է ապրեմ 5 ամիս... ինչպես կլինի ամեն ինչ... ինչ է սպասվում ինձ... Մմմ...