«Հերթական առավոտը, աշխատանք»... այս մտքերով էի ես արթնանում իմ աշխատանքային օրերի մեծ մասում: Աչքերս բացելով՝ սովորաբար նկատում էի Նատաշենկայի թողած քաղցր գրությունը: Նատաշան ապրում էր ինձ հետ: Նա շատ էր սիրում տարբեր բովանդակությամբ քաղցր գրություններ թողնել: Դրանցից մեկը, օրինակ՝ «բարի լույս, չէի ուզում արթնացնել, ես ներքեւում ինտերնետում եմ, եթե ինչ-որ բան լինի, իջիր :*»

Սիրում էի արթնանալ եւ տեսնել նրա ուղերձները: Անմիջապես ուժերի եւ էներգիայի հոսք էի զգում: Աշխատանքային հագուստը հագնելուց հետո մարմինս պատում էի մի տոննա կրեմով, քանի որ արեւը շատ էր այրում, եւ ես վախենում էի այրվելուց:

Հետո, վերցնելով բոլոր անհրաժեշտ իրերը, վազում էի 7eleven կամ Dunkin' Donuts՝ սուրճ վերցնելու: Ճանապարհը հեռու չէր, ես երաժշտություն էի միացնում եւ գնում՝ խորասուզված իմ մտքերի մեջ՝ տաք, թարմացնող սուրճի (երբեմն՝ սառը) հետեւից:

«Երբեւէ սա կավարտվի, ես նորից տանը կլինեմ՝ խորասուզված իմ հոգսերի մեջ... ինչպե՞ս է հեռանալը... Լավ, պետք է սա հանել գլխիցս»:

Վերջին ամիսներին ես պայքարում էի, որպեսզի այդ մասին չմտածեմ:

Ես այնքան էի սովորել, որ աշխատանքից առաջ վազում էի Այկայի եւ Մաշայի մոտ եւ հարցնում, թե արդյոք նրանք արթնացե՞լ են եւ կգնա՞ն ինձ հետ սուրճի, սիրում էի առավոտյան գրկել նրանց, չէ՞ որ նրանք ինձ համար շատ հարազատ էին դարձել: Նրանք աշխատում էին ինձ հետ եւ ապրում կողքին: Սիրում էի առավոտյան նրանց հետ երազել իմ սիրելի ջրային սլայդի վրա աշխատելու մասին, որպեսզի կարողանայինք ջրով ցողել մեզ եւ պարբերաբար թաքնվել արեւից, ինչը հնարավոր չէր չոր սլայդների վրա: Իսկ երեկոյան սիրում էի նրանց հետ երազել, պլաններ կազմել, զբոսնել...

Սիրում էի առավոտյան տեսնել Նատաշայի ժպիտը եւ միասին նայել, թե ինչպես է այգու մոտ հերթը գոյանում դեռ մինչեւ բացվելը...

Սիրում էի նայել, թե ինչպես են մեր հետ աշխատող տղաները իջնում՝ պատրաստ ծանր աշխատանքային օրվան: Այս մարդիկ ինձ համար հարազատ դարձան: Ամեն առավոտ հարյուրավոր անգամ լսում էի «good morning!» կամ «բարի լույս», որոնք արտասանվում էին ժպիտով:

Առավոտյան մենք մտնում էինք այգի եւ սպասում, թե երբ մենեջերը մեզ կբաշխի սլայդների վրա, այս ընթացքում ես եւ Նատաշան բռնում էինք իրար ձեռքից՝ հասկացնելով, որ ուզում ենք միասին աշխատել: Ես եւ Նատաշան դարձանք ինչպես երկու քույր, մենք նույնիսկ նման էինք, եւ անծանոթ մարդիկ հաճախ մեզ հարցնում էին՝ քույրե՞ր ենք, թե՞ ոչ: Գրեթե ամբողջ ամառ մենք աշխատել ենք միասին՝ նույն սլայդի վրա: Մեզ գրեթե միշտ այնտեղ էին դնում, որովհետեւ մենք աշխատանքը շատ լավ էինք կատարում :)

Իհարկե, առանց արկածների չէր լինում... միշտ ինչ-որ բան պատահում էր...

Յուրաքանչյուր աշխատանքային օր անվերջ էր թվում: Ամեն օր ես ավելի ու ավելի էի հոգնում այն երեխաներից, որոնք մի շարք հարցեր էին տալիս եւ անընդհատ բարձր գոռում: Փրկում էր միայն Նատաշայի հետ շփումը: Մենք իրար էինք գոռում: Պարզապես մենք աշխատում էինք նույն սլայդի վրա, բայց մեկը սլայդի վերեւում, իսկ մյուսը՝ ներքեւում: Ամեն ժամ մենք փոխվում էինք:

Մենք ունեինք մեկ ընդմիջում եւ ընդամենը 15 րոպե: Ես վազում էի իմ սենյակ կամ Մաշկայի եւ Այկայի սենյակ: Մեր սենյակները բացվում էին առանց բանալու: Դուք կհարցնեք՝ «Ինչպե՞ս»: Պարզապես բացում էինք պատուհանը եւ դուռը բացում ներսի կողմից))) ահա այսպես մենք հյուր էինք գնում իրար:

Աշխատանքը ավարտվում էր 6-ին: Ես Նատաշենկայի հետ վազում էի հանգստանալու եւ վայելելու ազատությունը, քննարկելու, թե երբ ունենք հանգստյան օր եւ ինչ ենք անելու:

Երեկոյան մենք կամ հանդիպում էինք մեր ամերիկացի ընկերների հետ եւ ուրախ ժամանակ անցկացնում, կամ պարզապես զվարճանում էինք միասին... Ես ժպիտով եմ հիշում այն ժամանակը, երբ Դենին եւ Նեյթը համեղ բաներ էին բերում, եւ մենք նստում էինք մեր սենյակում, զրուցում, սովորում նոր բառեր))) Տխրության մի մասնիկով հիշում եմ, թե ինչպես էի աշխատանքից հետո նստում ավտոբուսը՝ հարեւան քաղաք հասնելու եւ հարազատ մարդու հետ հանդիպելու համար:

Իսկ մեր նստելու պահերը խոհանոցում... Հրաշալի ժամանակ էր...

Ուզում եմ ամեն ինչ վերադարձնել... Որպեսզի ժամանակ անցկացնեմ Նատաշենկայի հետ, վազեմ 11 կմ Այկայի հետ, հոգեհարազատ զրուցեմ Մաշկայի հետ, զվարճանամ Մայայի հետ, հետեւեմ Դամենիկի մարզումներին... կարելի է հավերժ թվարկել... չէ՞ որ այս ամառ ես շատ լավ մարդկանց եմ հանդիպել:

Ահա իմ սովորական կյանքը այնտեղ: Այնտեղ ամեն ինչ կար՝ հրաշալի ընկերներ, աշխատանք, ճանապարհորդություններ, լավ սենյակ... Ամեն ինչ այնպես էր, կարծես ես փոխել էի կյանքս, եւ հիմա այն միշտ այդպիսին կլինի...

Ես ինձ լավ էի զգում, հանգիստ...

Իսկ հետո եկավ օգոստոսի այդ սարսափելի վերջին շաբաթը, որը խախտեց իմ փոքրիկ աշխարհը... խլեց այն ամենը, ինչ ես ունեի...