Այդ օրվանից սկսվեց իմ երազանքի հետապնդումը։ Full-service-ի համար փաստաթղթերի ձեւակերպումը, թե որքան շատ էին դրանք։ Դե, ի՞նչ կարող էի անել, եթե պետք է, ուրեմն պետք է։ Այդ պահին ես լիովին հանգիստ էի, ի տարբերություն 2013 թվականի։ Ճիշտն ասած, ինձ համար միեւնույն էր՝ կհասնեմ Ամերիկա, թե ոչ, այնքան սառնասիրտ էի այն ամենի նկատմամբ, ինչ կատարվում էր շուրջս։ Ինձ նույնիսկ չէր վախեցնում գալիք տարին՝ Մոսկվայում ԱՄՆ դեսպանատանը հարցազրույցով եւ երազանքների երկիր հնարավոր մեկնումով, լեզվական արգելքով եւ այլ խնդիրներով։ Ես այդ մասին չէի մտածում, լողում էի հոսանքով՝ կատարելով այն, ինչ պահանջվում էր ինձանից։ Օր օրի, եւ շուտով եկավ 2014 թվականը։ Եվ հենց այդ ժամանակ ես սկսեցի անհանգստանալ։ Սկզբում նրանից, որ աշխատանքի վայրի մասին ոչ մի լուր չկար, նույնիսկ տարրական տարբերակներ, ոչինչ։ Սկսվեց խուճապը, իսկ շատ տղաներ ու աղջիկներ սկսեցին հարցազրույցներ անցնել Մոսկվայում եւ դարձան ԱՄՆ վիզայի առաջին տերերը։ Այս ամենը ես գտնում էի «Վկոնտակտե»-ում՝ հատուկ ինձ նմանների համար ստեղծված թեմայում։ Մտերիմներս համոզում էին չմտնել եւ չկարդալ, բայց ես չկարողացա զսպել ինձ։ Նորությունները լավն էին, եթե կարելի է այդպես ասել։ Շատ մասնակիցներ անցնում էին հարցազրույցը, կիսվում խորհուրդներով եւ քաջալերում մյուսներին, շնորհակալություն նրանց դրա համար։

Մի գեղեցիկ առավոտ, իսկ դա ապրիլի վերջն էր, ես ստացա երկար սպասված նամակը։ Եվ ինչպիսին էր իմ զարմանքը, երբ կարդացի Ամերիկայում իմ գտնվելու քաղաքի մասին։ Ուր-ուր, բայց արեւոտ առողջարանային Վիրջինիա Բիչ քաղաքում (աշխատանք հյուրանոցում) հայտնվելու մասին ես չէի էլ երազում։ Լսել էի ամենաերկար հանրային լողափերի, օվկիանոսի մասին, բայց... տեսնել այդ ամենը սեփական աչքերով, ինչ-որ անիրական բան էր։ Գործատուից ստացված սովորական հրավերը ինձ համար դարձավ... եւս մեկ քայլ դեպի գլխավոր նպատակը։ Առջեւում ամենադժվարն էր՝ հնարավորինս արագ կարգավորել փաստաթղթերը եւ հասնել հարցազրույցի։ Մեկնման ենթադրյալ ամսաթիվը սկզբում մայիսի 19-ն էր։ Իհարկե, ես բաց թողեցի այդ ամսաթիվը, քանի որ հարցազրույցը նշանակված էր մայիսի 16-ին։

X օրը ես երբեք չեմ մոռանա։ Ամենածիծաղելին այն էր, որ ես ինչ-որ անհասկանալի պատճառով հայտնվեցի հերթում ամենաառաջինը, թող որ դա առավոտ չէր։ Ինձ համար դա մղձավանջ էր, ես գունատվեցի, ոչ ոքի չէի լսում, բացարձակապես...

Եվ ահա... պատուհանի մյուս կողմում գտնվող բարեհոգի տղամարդը, եւ միայն այն ժամանակ, երբ նա ժպտաց ինձ ի պատասխան, ես հասկացա, որ վերջ։ Մի կողմ նետեցի վախը, ականջներիս հասնող ժպիտով, անգլերենի քերականությանը ուշադրություն չէի դարձնում, որովհետեւ միեւնույն էր՝ վիզա կստանամ, թե ոչ, գլխավորը՝ ես հաճույք կստանամ լեզվակրի հետ զրույցից։

Բառերը, որոնք երազում է լսել յուրաքանչյուր մասնակից՝ «Ձեր վիզան հաստատված է», ասվեցին։

Ելքի մոտ ես դեմքս փակեցի փաստաթղթերով, որովհետեւ պատրաստ էի միաժամանակ գոռալ եւ լաց լինել։ Ես վազում էի դեպի մտերիմներս, ովքեր սպասում էին ինձ դեսպանատան մոտ։ Էմոցիաներն այնքան էին հեղեղել ինձ, որ իմ բալետկաներից մեկը պատահաբար թռավ ոտքիցս։ Դա սարսափելի եւ ծիծաղելի էր։ Ես ցատկում էի ուրախությունից, որ կողքին նստած կանայք սկսեցին ժպտալ։ Իմ կյանքի ամենագեղեցիկ օրը։

Ես ընդամենը մեկ շաբաթ ունեի հավաքվելու համար։ (Ի դեպ, աղջիկներ, իմ խորհուրդը ձեզ՝ պետք չէ վերցնել ոչինչ ավելորդ, հատկապես կոշիկների եւ զգեստների մասով)։ Իմ ամբողջ հագուստը տեղավորվեց ուսապարկի մեջ, իսկ ճամփորդական պայուսակը վերցրել էի իրեր եւ հուշանվերներ գնելու դեպքում։