Մայիսի 26, թռիչք դեպի Ամերիկա, Լոնդոնում փոխանցումով։ British Airways, ես նույնիսկ չէի մտածում, որ կթռչեմ այսպիսի հարմարավետ ինքնաթիռով։ Ինձ Նյու Յորքից՝ այն քաղաքից, որտեղ ես ուզում էի լինել ավելի շատ, քան կյանքում, բաժանում էր մի քանի հազար կիլոմետր։ Եվ այն ամենը, ինչ մնում էր անել, մի քանի ժամ թռչելն էր, եւ երազանքը կդառնար իրականություն։ Բանն այն է, որ ես խելագարի պես վախենում եմ թռչելուց։ Եվ հերթական անգամ ինքնաթիռում հայտնվելով՝ ես վերածվեցի ամենահավատացյալ մարդու։ Թեեւ միայն դա էր օգնում ինձ հաղթահարել վախը։ Իմ խաչը, կախազարդը եւ ծնողներիս նվերը՝ մատանին, այն ամենը, ինչ ինձ պետք էր։ Մինչեւ Լոնդոն ես դեռ դիմանում էի, թռչելու էի ընդամենը չորս ժամ։ Ընկերակցությունն էլ վատը չէր՝ մի երիտասարդ, որը թռչում էր նույն ծրագրով, ինչ ես։ Նա, որքան կարող էր, աջակցում էր ինձ։ Պատրաստ եմ դրա համար հավերժ շնորհակալ լինել։ Մնաց ամենափոքրը՝ թռչել Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով։
Շասսին դիպավ թռիչքուղուն, ինքնաթիռը սկսեց կտրուկ նվազեցնել արագությունը... Աննկարագրելի զգացողություն։ Ես Նյու Յորքում եմ։ Սա ընդամենը Ջոն Ֆիցջերալդ Քենեդու անվան օդանավակայանն էր, բայց ես խելագարի պես ուրախ էի, գուցե նաեւ այն պատճառով, որ արդեն հողի վրա էի։ Իմ առաջին փորձությունը՝ սահմանապահի հետ շփումը։ Այստեղ ես հասկացա, թե որքան անվստահ էր իմ անգլերենը, շատ դժվար է կողմնորոշվել, երբ կողքիդ կանգնած մարդը սահուն անգլերեն է խոսում։ Այդպիսի սթրես, բայց ես հաղթահարեցի։ Օդանավակայանը ինձ համար հեշտ փորձություն չեղավ։ Իսկ ամեն ինչ նրա համար, որ թռիչքից առաջ ես կարդացել էի ակնարկներ այն մասին, թե ինչպես են կորցնում ուղեբեռը։ Եվ ի՞նչ եք կարծում։ Ուղեբեռի ժապավենի վրա ես չգտա իմ պայուսակը։ Ես այնքան էի ջանացել, տարբերակիչ ժապավեններ էի ամրացրել, որպեսզի սեւ պայուսակների կույտից ակնթարթորեն գտնեմ իմը եւ հասցնեմ Մանհեթեն գնացող վերջին ավտոբուսին։ Ես նայեցի այն տղաներին, որոնց հետ ծանոթացել էինք ինքնաթիռում եւ արդեն սահմանին, նրանք բոլորը գոհ էին թվում եւ կանգնած էին իրենց ուղեբեռով։ Իսկ ես կյանքի հաղթողն եմ։ Այնուամենայնիվ, ստիպված կլինեմ դիմում գրել... եւ, ուռա։ Պայուսակների սարի տակից երեւաց կարմիր ժապավենը, ես կրակի պես վազեցի նայելու, եւ... առաջին փորձությունը հաղթահարված է, իմ ուղեբեռը տեղում է, ես գոհ եմ, Նյու Յորքում եմ, կարծես թե ի՞նչ կարող է ավելի վատ լինել։ Ոչինչ, ճիշտ է։
Դաշան, Անյան (ամեն դեպքում անցնեմ անունների, այլապես դժվար կլինի) եւ ես արագ վազեցինք դեպի ելք, Մանհեթեն գնացող վերջին ավտոբուսը 10:45 pm-ին է, եթե մենք չհասցնենք, ապա Նյու Յորքի մետրոյում մեկուկես ժամ անցկացնելու կամ տաքսիստին 52 դոլար գումարած թեյավճար տալու հեռանկարը մեզ չէր գրավում։ Բայց հենց տեսանք կողքին կանգնած ավտոբուսը, ավելի հեշտացավ։ Ընդամենը 16 դոլար տվեցինք եւ առավելագույնը քառասուն րոպեում հայտնվեցինք Penn Station-ում, շատ մոտակայքում էր գտնվում մեր Hotel Pennsylvania-ն, որտեղ մեզ առաջարկվում էր ապրել երկու օր full-service-ով, դե եւ ծրագրով կողմնորոշվելու հետ մեկտեղ Social Security Number ստանալու օգնություն։
