Օդանավակայանից հետո սա իմ երկրորդ ցնցումն էր։ Երբ թռչում էի Նյու Յորք, ընդհանրապես չէի մտածում, թե ինչպես եմ ապրելու հյուրանոցում։ Դա ինձ համար կարեւոր չէր, բայց հանկարծ մեզ տվեցին բանալիները, եւ ես հասկացա, որ ակնհայտորեն մենակ չեմ ապրելու, նույնիսկ ոչ թե երկուսով, դա ինձ հունից հանեց։ Դե, լավ, դա այնքան էլ ողբերգություն չէ, պարզապես դժվար է անծանոթ մարդկանց հետ նույն սենյակում ապրել, համենայն դեպս՝ ինձ համար (եթե դուք կյանքում շփվող մարդ եք, ձեզ դա տարօրինակ չի թվա)։ Ես իսկապես չէի մտածում, որ սենյակում արդեն մի քանի հոգի կլինի։ Ավելին, աղջիկները զբաղեցրել էին երկու մահճակալ, եւ տեղ պարզապես չկար եւս երկուսի համար։ Լրացուցիչ մահճակալի գիշերային որոնումները եւ բոլոր խնդիրների պարզաբանումը ինձ շատ հոգնեցրին։ Ես սարսափելիորեն ուզում էի քնել, գոնե մի քիչ։ Ես ուժ չունեի գիշերային մեգապոլիսով զբոսնելու, ինչպես ուզում էի, թեեւ մյուսները չհետաձգեցին Նյու Յորքով զբոսանքները։ Շատ դժվար էր միանգամից համակերպվել այն մտքի հետ, որ չես կարող ռուսերենով ինչ-որ բան բացատրել։ Պետք է խոսել եւ մտածել անգլերենով։ Հեշտ չէ, երբ պրակտիկա, որպես այդպիսին, ընդհանրապես չունեի։ Մեկ կամ մեկուկես ժամ անց մենք, այնուամենայնիվ, կարողացանք լուծել խնդիրը։ Մեզ առաջարկեցին ծալովի մահճակալ, մենք ուրախությամբ ընդունեցինք այդ առաջարկը։ Մեզ երկար քնել չթողեցին։ Հենց առավոտից պետք էր լուծել պատճենների հարցը, դե եւ գտնել սրճարան՝ գոնե մի քիչ ուտելու համար։ Նյու Յորքում դրա հետ էլ կան խնդիրներ։ Եվ եթե դուք ֆասթ-ֆուդի սիրահար չեք, ապա ստիպված կլինեք օ՜, ինչքան լավ վճարել, որպեսզի նորմալ ուտեք։ Եվ քանի որ ես այնքան էլ չեմ սիրում ամեն տեսակ համբուրգերներ եւ սենդվիչներ, ես հաստատ որոշեցի, որ կգտնեմ ավելի ադեկվատ սնունդ։ Ստամոքսս փչացնել չէի ուզում։ Արդյունքում մենք մտանք մոտակա Starbucks (սրճարան), ես սահմանափակվեցի մեկ բաժակ թեյով, եւ դրանով իմ նախաճաշն ավարտվեց։ Ի դեպ, միայն Starbucks-ում ես առաջին անգամ կարողացա մուտք գործել ինտերնետ, չէի մտածում, որ Նյու Յորքում դրա հետ կապված դժվարություններ կլինեն, բայց իրականությունը դաժան է։ Բարեբախտաբար, երազանքների քաղաք իմ ժամանման մասին ես իմ մտերիմներին տեղեկացրել եմ SMS-ի միջոցով (մի մոռացեք միացնել ռոումինգը)։ Սրճարանից հետո մենք վազեցինք հետ՝ հյուրանոց՝ ծրագրի վերաբերյալ կողմնորոշման համար, որտեղ մեզ պատմեցին մի շարք օգտակար բաներ եւ ասացին, թե ուր գնալ՝ Social Security Number ստանալու համար։
Իսկ գնալ պետք էր բավականին հեռու, ուստի ընդհանուր որոշումը մետրոն էր։ Անկեղծ ասած, կյանքում երբեք չէի ցանկացել երթեւեկել Նյու Յորքի մետրոյով։ Վախ համար մեկ։ Այն ինձ համար անհասկանալի, սարսափելի էր թվում, ամեն անկյունում մի շարք վտանգներով, եւ ընդհանրապես, ես վախենում էի ոչ այն ուղղությամբ գնալուց։ Մոսկվայի մետրոպոլիտենի համեմատ՝ երկինք ու երկիր։ Եվ այստեղ ես հասկացա, որ խելագարի պես սիրում եմ Մոսկվայի մետրոն՝ հասկանալի ցուցանակներով, անցումներով եւ էսկալատորներով։ Բարեբախտաբար, ես մենակ չէի, ինչպես դա եղավ ուղեւորության հենց սկզբում։
Օրվա պլանները շատ էին. պետք էր Greyhound-ում տոմս գնել դեպի Վիրջինիա Բիչ, զբոսնել քաղաքով, գտնել համեղ ուտելիքով սրճարան։ Այն բանից հետո, երբ ավարտեցինք ապահովագրության հետ, խումբը բաժանվեց։ Ոմանք ուզում էին զբոսնել անվճար լաստանավով՝ Ազատության արձանը տեսնելու համար, ոմանք որոշեցին գնալ հայտնի Ուոլ Սթրիթ։ Սերգեյը՝ իմ ընկերը, որը հանգստացնում էր ինձ ինքնաթիռում, եւ ես գնացինք մեր առողջարանային քաղաքներ տոմսերի հետեւից։ Եվ... քանի որ այդ ամենը դեռ ճաշից առաջ էր, ընդհանուր որոշում կայացվեց ոտքով գնալ մեր հյուրանոց, գրեթե Ուոլ Սթրիթից։ Ես՝ որպես փոքրիկ քաղաքի բնակիչ, միանգամից պաշտպանեցի զբոսանքի գաղափարը։ Իմ պատկերացմամբ, եթե ես տեսնում եմ օբյեկտը, որին ուղղվում եմ, ապա այնտեղ կհասնեմ առավելագույնը տասնհինգ րոպեում։ Մեր կողմնորոշիչը Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգն էր։ Օ՜, Աստված, ինչքան սխալ էի։ Տասնհինգ րոպեի փոխարեն մենք քայլեցինք մոտ երկու ժամ։ Ոտքերս հողը չէին զգում, շոգ էր, իսկ քաղաքում ամռանը նման շոգի պատճառով փողոցներում նաեւ ոչ այնքան հաճելի հոտ է լինում, հավատացեք, սա այն Նյու Յորքը չէ, որը ժամանակին ինձ հեքիաթային վայր էր թվում։ Տանջվելով՝ մենք հասանք Պորտ Աթորիթի ավտոկայան եւ գնեցինք տոմսեր։ Ես տոմս վերցրեցի դեպի Նորֆոլկ, որովհետեւ ինձ թվում էր, որ ես ինքնուրույն կկարողանամ ավտոկայանից հասնել հյուրանոց տեղական ավտոբուսով ավելի ցածր գնով (տոմսի համար ես տվեցի 67 դոլար)։ Պորտ Աթորիթիից հետո ընկերոջս հետ բաժանվեցինք մեր համարներով, պետք էր հանգստանալ, դե եւ ուտել։ Ես կրկին հրաժարվեցի ուտելիքից՝ հօգուտ պարզ ջրի (երեք լիտրի համար վճարեցի չորս դոլարից մի քիչ ավելի, Whole Foods Market – գները այնտեղ էժան չեն, այո, եւ մի զարմացեք, եթե դրամարկղում ձեզ խնդրեն վճարել ապրանքի արժեքից ավելի, արժեքին ավելանում է նաեւ նահանգի հարկը, Նյու Յորքում դա 8,8% է)։ Ժամանակը սրընթաց վազում էր առաջ, իսկ ես այդպես էլ չէի կարողանում ուտել, երեկոն մոտենում էր, քաղցը հաղթում էր, եւ միայն մայրիկիս հրումից հետո ես ստիպված եղա գնալ գոնե սենդվիչի։ Եթե չլիներ մայրիկը, հնարավոր է, ես չկարողանայի վայելել Նյու Յորքում վերջին օրը՝ մինչեւ իմ քաղաք մեկնելը։ Անկեղծ ասած, չէի ուզում ինչ-որ տեղ գնալ եւ գումար ծախսել, որովհետեւ հյուծված էի այդ քաղաքից մինչեւ վերջ, եւ ուզում էի որքան հնարավոր է շուտ հեռանալ այդ եռուզեռից դեպի հանգստություն, որտեղ չի լինի այդպիսի տհաճ հոտ, մարդիկ, փողոցներում իրենց երաժշտությունն առաջարկող աֆրոամերիկացիների ամբոխներ։ Բայց երբ աղջիկներից մեկն ասաց, որ ուսանողներին Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի տոմսը վաճառում են 15 դոլարով (իրականում այն արժե $30), ես առանց վարանելու վազեցի այն վերցնելու։ Այս տեսարժան վայրը ես ուզում էի թողնել Ամերիկայում իմ գտնվելու վերջին շաբաթվան, իմ երազանքը պետք է մնար չիրականացված մինչեւ ամռան վերջ, բայց ես չդիմացա եւ... Այն ամենը, ինչ ինձ պետք էր Նյու Յորքի մասին վատ ձեւավորված տեսլականը փոխելու համար, աշխարհի ամենաբարձր շենքերից մեկը բարձրանալն էր։ Այդ ժամանակից ի վեր... ես սիրահարվեցի այս քաղաքին։ Իսկ վերեւից տեսարանը շատ ավելի լավն է։ Ես պարզապես վայելում էի տեսարանը եւ գիտակցում էի, որ իմ ողջ կյանքի երազանքը կատարվել է։
Աննկարագրելի զգացողություն, դա պետք է տեսնել, զգալ։ Ես չէի ուզում հեռանալ, պատրաստ էի այնտեղ վրան դնել եւ մնալ հավերժ, բայց... դա անհնար էր։
Ներքեւ իջնելով՝ ես դադարեցի նկատել հոտը, քաղաքի ինչ-որ թերություններ, ես պարզապես ուզում էի զբոսնել, զբոսնել եւ զբոսնել։ Տեսա ոչ ամեն ինչ, ինչ ուզում էի, բայց սկզբի համար բավական է՝ Բրոդվեյ, Թայմս Սքվեր, լուսարձակների լույսը կուրացնում էր, բայց դա արժեր, հայտնի կարմիր աստիճանները, ես այնտեղ էլ հասցրեցի նստել։ Մենք այնքան էլ շատ ժամանակ չունեինք, բայց դա ինչ-որ ավելի մեծ բանի սկիզբն էր։ Քնելու պառկեցի միայն առավոտյան ժամը չորսին, դե եւ մի քանի ժամից պետք էր արթնանալ եւ ճանապարհ ընկնել։ Ավտոկայան եկա երկու ժամ շուտ՝ ավտոբուսի հերթ զբաղեցնելու համար (այնտեղ տեղեր չկան, ով շուտ գա, նա էլ կմեկնի առաջին չվերթով)։ Անկեղծ ասած, ավտոբուսում ինձ հետ գնում էին միայն աֆրոամերիկացիներ, բայց նրանք էլ էին քաղաքավարի։ Ինձ նույնիսկ հաջողվեց շփվել մի կնոջ հետ, նա հետաքրքրվում էր, թե ուր եմ գնում, դա զարմանալի է, բայց ամերիկացիները այնքան դրական մարդիկ են, նրանք միշտ պատրաստ են օգնել ձեզ, ինչը չես ասի ռուսների մասին, Ռուսաստանում տարրականորեն չեն ժպտում, թեեւ գուցե դա էլ է պլյուս, միշտ գիտես, թե մարդը իրականում ինչպես է վերաբերվում քեզ։
