Հաջորդ առավոտ ժամանեց հենց այն Իլոնան, որի հետ ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում հանդիպել Նյու Յորքում։ Նա պատմեց իր ճամփորդության, Նյու Յորքում զբոսանքների եւ այն մասին, թե ինչպես ինքն էլ չէր կարողանում ինձ գտնել։ Մենք նրա հետ միանգամից լեզու գտանք, թեեւ տարբեր երկրներից էինք։ Ուկրաինայում շատերը ռուսերեն են խոսում։ Այսպիսով, ինչպես արդեն գրել էի, ես պետք է սկսեի աշխատել ուրբաթ օրը, բայց... ընդհանուր որոշմամբ մենք որոշեցինք, որ կսպասենք մեր գործատուին, իսկ մինչ այդ կհարմարվենք տեղում, ի վերջո, մթերային խանութ կգտնենք։ Ինտերնետի միջոցով մենք իմացանք մոտակա մթերային խանութի տեղը, որտեղ պետք էր քայլել մոտ տասնհինգ րոպե, դա ոչինչ էր, ինչպես ինձ թվաց։ Մինչ խանութ փնտրելու գնալը, Ուայաթը մեզ ծանոթացրեց մի երիտասարդի՝ Ժենյայի հետ, որն արդեն աշխատում էր այդ հյուրանոցում։ Նա մեզ պատմեց, թե այստեղ ինչն ինչպես է, բայց մենք չէինք կարող նրան երկար շեղել աշխատանքից։
Տասնհինգ րոպեն դարձավ քսան, բայց դա սարսափելի չէր։ Գլխավորը, որ մենք հասանք նորմալ սննդի։ Սուպերմարկետում կար ամեն ինչ, ինչ հոգիդ կուզի, բայց որոշ ապրանքների գները ինձ ամենեւին չէին ուրախացնում։ Կարտոֆիլի արժեքը հաստատ այն չէր, ինչ Ռուսաստանում։ Ես չէի ուզում երկուսուկես դոլար վճարել ընդամենը մեկ կիլոգրամի համար։ Հացը նույնպես սարսափելի թանկ է, ձուն, կաթը, միսը, հավը... ամեն ինչ շատ թանկ է, անսովոր ինձ համար՝ որպես ռուսի։ Կաթի հետ կապված առանձին թեմա է, այնտեղ այն սարսափելի է, ներողություն անկեղծությանս համար։ Ձավարեղենի հետ խնդիրներն ավելի քիչ են, բայց հնդկաձավարի շիլայի մասին միանգամից մոռացեք։ Այնտեղ այն պարզապես չկա, բայց մեզ բախտը ժպտաց, մոտակայքում կար լեհական մի փոքրիկ խանութ, որտեղ վաճառվում էին եւ՛ հնդկաձավար, եւ՛ ռուսական շոկոլադներ, նույնիսկ խտացրած կաթ եւ Babkiny Semechki, բայց դա էժան հաճույք չէր, թեեւ հնդկաձավարը մենք այնուամենայնիվ գնեցինք։
Երկրորդ օրը մեզ սպասում էր եւս մեկ անակնկալ։ Մեզ մոտ բնակեցրին եւս մեկ աղջկա՝ Նազիմին։ Իսկ մեր job offer-ում ասված չէր, որ մենք երեքով ենք ապրելու, բայց գիտեք, ամեն ինչ ստացվեց հենց ժամանակին։ Մեզ բախտը ժպտաց։ Մեր բնավորությունները համընկան, եւ մենք հաճույքով դարձանք հարեւանուհիներ։ Ընդհանուր կենցաղը գումար էր խնայում։
Առջեւում աշխատանքից առաջ եւս երկու օր ազատություն կար։ Ժենյան մեզ համար բացահայտեց ավտոբուսները։ Եվ ես հասկացա, որ կարող էի խնայել քսան դոլար, եթե հասկանայի, որ Ամերիկայում կանգառները նշվում են նույն ճանապարհային նշաններով, ասենք, ինչպես Ռուսաստանում «Հետիոտնային անցումը»։
Հարմարավետ ավտոբուսը մեկ ժամից մի փոքր ավելի ժամանակում մեզ հասցրեց Ատլանտյան օվկիանոս։ Եվ ահա, հենց այն առափնյա գիծը եւ այն լողափերը, որոնք ես տեսել էի Ինտերնետում։ Հիանալի վայր, քիչ մարդիկ։ Տաք ջուր, ոտքերիս տակ։ Ես ուրախանում էի, կարծես հինգ տարեկան լինեի։ Մենք աղջիկներով վազում էինք լողափով եւ զվարճանում նրանից, ինչ տեսնում էինք։ Այդ օրը ես իմ կյանքում առաջին անգամ տեսա օվկիանոսը, ամառվա ոչ վատ սկիզբ է, չէ՞։ Թող օվկիանոսից մեզ բաժանում էր մեկուկես ժամ, բայց դա չէր խանգարում հաջորդ օրը վերադառնալ ափ եւ մի փոքր զվարճանալ ու լուսանկարվել հիշատակի համար։
