Բարի առավոտ, օր, երեկո, ընկերներ) Ուզում եմ պատմել ձեզ, թե ինչու է իմ բլոգը կոչվում «Եվրոպայի կենտրոն»։ Սկսեմ նրանից, որ 2014 թվականին ես դիմել էի ԱՄՆ վիզայի համար Work and Travel USA ծրագրով, սակայն ինձ մերժեցին։ Այդ պահին ինձ թվում էր, որ դա լիակատար ֆիասկո է, ջախջախիչ ձախողում եւ շատ այլ բաներ, որոնցով կարելի էր դա անվանել։ ԲԱՅՑ մերժումից հետո իմ մեջ ավելի մեծ ցանկություն առաջացավ այցելել Ամերիկա, եւ կարծում եմ՝ մոտ ապագայում ինձ դա կհաջողվի)

Մի քանի րոպե անց ես զանգահարեցի կենտրոնի տնօրենին եւ հայտնեցի մերժման մասին, նա, իհարկե, կարեկցեց եւ ասաց, որ չհուսահատվեմ, քանի որ կան այլ ծրագրեր։ Նա ինձ առաջարկեց «Ուսում Պրահայում» ծրագիրը՝ մասնավորապես անգլերեն լեզվի համար։ Նպատակս նշելով՝ ես «թռա» այնտեղ։

Եվ այստեղ սկսվում է «Պրահայի» (այդպես սիրալիր սկսեցի անվանել ուղեւորությունից հետո) մասին պատմությունը։ Վիզան ստացա առանց որեւէ խնդրի։ Առաջին իսկ պահից այն ինձ ուրախացրեց. օդանավակայանից դուրս գալիս տեսա բազմաթիվ ցուցանակներ «POZOR» անունով, որն իրականում նշանակում էր «Ուշադրություն»։

Ահա ես Եվրոպայի կենտրոնում եմ, ամեն ինչ «ձեռքի տակ է»՝ Բեռլին, Դրեզդեն, Վիեննա, Մյունխեն, Եվրոպայի այլ քաղաքներ եւ մայրաքաղաքներ։

Տների այդ գեղեցիկ կարմիր կղմինդրե տանիքները, անհարթ ճանապարհները, որոնցով կարելի է քայլել միայն առանց կրունկների կոշիկներով, մարդիկ, որոնք ամենուր խոսում են տարբեր լեզուներով, տարբեր ազգությունների, որոնք նույնպես բարի են եւ քաղցր։ Ես նոր ընկերներ ձեռք բերեցի, որոնց հետ մինչ օրս շփվում ենք)) ԱՅՍ ԱՄԵՆԸ այնքան գերեց իմ սիրտը, եւ ես հասկացա, որ ճանապարհորդությունները դռներ են դեպի հոգու նորանոր բացահայտումներ։

Այնպես որ, մարդիկ, ովքեր ձգտում են միայն Ամերիկա, հայացքներդ ուղղեք նաեւ դեպի Եվրոպա, մի հուսահատվեք վիզաների մերժումներից, քանի որ միշտ կա ընտրություն եւ հնարավորություն։

Մի բան կարող եմ ավելացնել՝ Ամերիկա գնալու ցանկությունը միշտ կմնա, բայց այժմ որպես եւս մեկ երկիր ճանապարհորդելու համար**)