Դե ինչ, անցնենք բուն գործին։
Ինչպես նշվեց վերեւում, ես հնարավորություն ստացա եւ գրանցվեցի։ Այստեղ որոշվեց ամեն ինչ թողնել ճակատագրի քմահաճույքին եւ ընտրել Full գործառույթը, որը կարող էր ուղարկել բառացիորեն ցանկացած վայր։ Այդ պահին, իհարկե, ես ուզում էի գնալ ինչ-որ մեծ քաղաք կամ իմ երազանքների քաղաքին՝ Նյու Յորքին ավելի մոտ մի տեղ։
Հետագայում մնում էր միայն սպասել եւ կարդալ ուրիշների բլոգները, հոդվածները, տեղեկատվությունը երկրի, հարկերի, աշխատանքի եւ այլնի մասին։ Սպոնսորի հետ հարցազրույցն անցնելուց հետո հասկացա, որ չափազանց երկար եմ սպասում իմ գործատուին։ Հերթական փոքրիկ տհաճությունը։ Նայում ես ուրիշներին, նրանք արդեն պատրաստվում են դեսպանատանը, իսկ դու դեռ սպասում ես ու սպասում։ Ահա այստեղ նորից թվում է՝ վերջ, Ազիզ, պատմությունը ավարտվեց՝ չսկսված։ Կրակի վրա յուղ լցրեցին իմ գործակալության ընկերները, որոնք ինչ-որ խնդիրների մեջ ընկան իրենց տարածքի եւ փաստաթղթերի պատճառով, ինչը, ըստ էության, բարդացրեց բոլոր Full-մասնակիցների կյանքը։ Իսկ արդեն գարուն էր։
Բայց մի գեղեցիկ պահի իմ գործակալության աշխատակցից վերջապես գալիս է փափագած հաղորդագրությունը, որ այսօր, այնուամենայնիվ, կկայանա իմ հարցազրույցը։ Ասել, որ վախենում էի՝ ոչինչ չասել է։ Խորհուրդ #2 - Մի վախեցեք ձեր հարցազրույցներից։ Գործատուները չեն վարձում մենեջերներ կամ մարքեթոլոգներ, նրանք գիտակցում են, որ դուք չունեք կամ քիչ փորձ ունեք այս ոլորտում։ Նրանք ուզում են տեսնել, որ դուք գոնե ինչ-որ կերպ կարողանում եք abc-ել անգլերեն-ամերիկերենով եւ շատ եռանդով փորձում եք ժպտալ։ Այո, դուք հավանաբար հարյուրավոր անգամներ արդեն լսել եք սա։ Ժպտացեք եւ եղեք հաճելի զրուցակից։ Այնպես ստացվեց, որ ես շատ էի անհանգստանում, նույնիսկ բաց թողեցի իմ մենեջերի մի քանի զանգերը, քանի որ նա սկսեց զանգահարել նախատեսված ժամկետից շուտ, իսկ ես համակարգչից հեռու էի։ Իսկ հետո մենք ունեցանք անկաշկանդ շփում եւ շատ ծիծաղ, եւ երբ ես հարցրեցի, թե արդյոք նա ինձ աշխատանքի է ընդունում, անկեղծ ասած, նա ինձ նայեց ինչպես հիմարի։
Ես պետք է մեկնեի Մոնտանա նահանգ, Glacier ազգային պարկի արեւմտյան մաս, մի փոքրիկ ռեստորան եւ այնտեղ աշխատեի որպես խոհարար։ Խոհարար։ Անկեղծ ասած։ Ես ողջ կյանքում պատրաստել եմ միայն նրբերշիկ, ձվածեղ եւ արագ պատրաստվող լապշա։ Այո, այս հարցում ես Շեֆ-Խոհարար եմ։ Նրան ես, իհարկե, հեքիաթներ պատմեցի, որ կարող եմ ինձ կերակրել եւ ոչ միայն։ Թեեւ այդ պահին ինձ արդեն բացարձակապես միեւնույնն էր, թե ուր եմ գնում։ Առավել եւս այն ժամանակ, երբ ես գուգլեցի այդ վայրերը։ Այո, ես կցել եմ Google-ից այն մի քանի լուսանկարները, որոնք տեսել էի այն ժամանակ։ Սրճարանը, ի դեպ, կոչվում է Eddie's Grocery Cafe and Gifts, եւ այն գտնվում է, ավելի ճիշտ, Apgar Village-ում։
Իսկ ահա սա McDonald լճի խելահեղ գեղեցկությունն է, որը գտնվում է սրճարանից 5 րոպե հեռավորության վրա։
Իսկ շուրջբոլորը անհավանական անտառներ են եւ բնություն, ինչպես նաեւ վայրի կենդանիներ։ Եվ այստեղ ես հասկացա, որ սա լինելու է ոչ միայն աշխատանք, այլեւ հանգիստ քաղաքային եռուզեռից։
P.S. Եվ նաեւ կա պարկի կայքը, որտեղ գոյություն ունի վեբ-տեսախցիկների ծառայություն։ Դրանցից մեկը ուղղված է դեպի իմ ռեստորանը։
Glacier Park Web Cams
Իմ ռեստորանը :)



