Հաջորդ փուլը ամենասարսափելին էր։ Դեսպանատունը։
Մեր երկրում այս վայրը հայտնի է որպես ամենաշատ մերժումներ տվողներից մեկը։ Չգիտեմ՝ ինչու։ Լուրեր են, թե իրականություն, էական չէ։
Իհարկե, ես անթիվ հոդվածներ եմ կարդացել այն մասին, թե ինչպես պետք է պահել քեզ հյուպատոսի առջեւ, ինչ փաստաթղթեր տանել, ինչ ասել, ինչպես պատասխանել, ինչ ցույց տալ եւ ինչը՝ ոչ։
Խորհուրդ #3. Տարե՛ք ամեն ինչ։ Ավելի լավ է այն ձեզ պետք չգա, քան հյուպատոսը հարցնի, իսկ դուք այն չունենաք։
Բայց անհաջողակ ճանապարհորդի մասին բլոգի թեմային համապատասխան՝ այստեղ էլ, իհարկե, պետք է ինչ-որ բան պատահեր։ Օրինակ՝ այն, որ ես չէի էլ կարող մտածել, որ հեռախոսով այնտեղ մտնել չի կարելի։ Մտածում էի՝ դե, անջատեցի, հեռացրի, մոռացա։ Բայց ոչ։ Ես հեռախոսը վերցրի, որպեսզի շուտ հարազատներիս հայտնեմ ուրախ կամ տխուր լուրը, իսկ պահակները ինձ չթողեցին դրանով։ Հասկացաք, թե որն է Խորհուրդ #4-ը, չէ՞։ Ամենածիծաղելին այն է, որ ես հաշվիս վրա գումար էլ չունեի, որ մայրիկիս զանգեի։ Լավ է, որ կողքիս մի տղա կար, նրա հեռախոսից զանգեցի, մայրիկս ակնթարթորեն հետ եկավ, վերցրեց հեռախոսն ու անձնագրի կազմը (!)։ Այո՛, դրանով էլ ձեզ չեն թողնի։
Բայց մուտքի մոտ եղած բոլոր նյարդերին հակառակ՝ հետո ամեն ինչ ավելի հեշտ էր։ Երկար մուտք, շատ սպասումներ։ Իհարկե, ներսում շատ նյարդեր կային, որոնք ոչ մի կերպ չես հանի, բայց հարցազրույցը անցավ ինչ-որ հեշտ ու անկաշկանդ։ Հյուպատոսը կարծես թե լավն էր։ Միգուցե բախտս բերեց, կամ գուցե իմ փաստաթղթերում իսկապես ամեն ինչ կարգին էր։ Չգիտեմ։
Ամեն դեպքում, ես դուրս եկա դեսպանատնից, եւ մինչ քայլում էի դեպի այնտեղ, որտեղ կարելի է տաքսի բռնել, երջանկությունից լաց էի լինում։
