Գուցե կրկնվեմ, բայց այնուամենայնիվ՝ ի՞նչ է Ամերիկան ինձ համար։ Իմ 19 տարվա կյանքի երազանքը։ Այդ պատճառով 15-17 ժամվա թռիչքը ինձ բնավ չէր շփոթեցնում։

Մայիսի 29, 2014 - Նյու Յորք, Օր 1.

Ինքնաթիռի տրապից իջնելիս արդեն զգացվում է բոլորովին այլ աշխարհ, այլ կյանք։ Երբ մտնում ես երկրի այցելուների սրահ, անմիջապես զգում ես երկրի ողջ հզորությունն ու ուժը։ Հատկապես, երբ տեսնում ես հսկայական աֆրոամերիկացի կանանց, որոնք կարծես թե մշակութային եւ զգուշորեն գոռում են ողջ հսկայական սրահով նրանց վրա, ովքեր ոչ ճիշտ տեղով են գնում։ Ոստիկաններ շատ կան, եւ տիպիկ մաքսավորներ՝ ասես դեսպանատան հյուպատոսներ։ Տարածք մուտք գործելու գործընթացը սարսափելի արագ է անցնում։ Մոտ 20 րոպեում (հաշվի առնելով հսկայական հերթը) ես արդեն ուղեբեռով դուրս էի եկել օդանավակայանից։

Այնտեղ ինձ դիմավորեց հին ընկերս, ով վաղուց հաստատվել էր այստեղ եւ խոստացել էր օգնել ինձ այս քաղաքում ժամանակավոր գտնվելու հարցում։ Նրանց համար, ովքեր որեւէ քաղաքում կապեր չունեն, բայց ցանկանում են այնտեղ մնալ, կա հիանալի կայք՝ Tripadvisor.com, որը կօգնի ձեզ ընտրել հյուրանոց կամ մոթել ձեզ անհրաժեշտ պարամետրերով եւ նույնիսկ կտրամադրի նախկին հյուրերի բազմաթիվ կարծիքներ։ Բացի այդ, կա յուրահատուկ ծառայություն՝ couchsurfing.com, որը պահանջում է գրանցման փոքր վճար, բայց կօգնի ձեզ գտնել ժամանակավոր (եւ անվճար) կացարան տեղի բարի մարդկանց մոտ։ Նրանց բարյացակամության համար կարող եք չանհանգստանալ, քանի որ այնտեղ նախկին հյուրերի կարծիքները նույնպես հաշվի են առնվում։ Եվ այսպես, ինչի՞ մասին էի ես։

Ես գործատուի հետ պայմանավորվել էի, որ կժամանեմ մինչեւ հունիսի 2-ը, եւ իմ պլանի համաձայն՝ ես պետք է մեկնեի 2 գիշեր հետո գնացքով, երկու օր ճանապարհ գնայի եւ հենց ժամանակին ժամանեի։ Այդ պատճառով մենք, իրերը տանը թողնելով, շարժվեցինք դեպի Amtrak-ի դրամարկղեր՝ ԱՄՆ-ի գնացքների գլխավոր ծառայությունը։ Խորհուրդ #5. Հարկավոր է հասնել ինչ-որ հեռու վայր, բայց ցանկանում եք խնայել եւ վախենում եք թռչելուց։ Գնացեք գնացքով։ Լուրերի համաձայն՝ հիանալի ծառայություն է։

Ի դեպ, դեղին տաքսին Նյու Յորքում՝ դա զով է, այո, կարող եք հետաքրքրության համար մեկ անգամ նստել, հիշողության համար, այսպես ասած, բայց մշտական տեղաշարժման համար կյանքը ձեզ տվել է ոտքեր, իսկ երկիրը՝ հիանալի մետրոյի համակարգ։ Յուրահատուկ, ես կասեի։ Մետրոն եւ այն ամենը, ինչ կապված է դրա հետ, պարզվեց, որ Նյու Յորքի գունագեղության կատարյալ արտացոլումն է, երբ գնացքում մի քանի կայարանի ընթացքում դուք հանդիպում եք բոլորովին տարբեր մարդկանց՝ ըստ կարգավիճակի, ազգության, տարիքի եւ այլն։ Այն ժամանակ համոզվեցի, որ այս քաղաքում բարձր սոցիալական կարգավիճակ եւ լավ եկամուտ ունեցող մարդը նույնպես կարող է օգտվել ստորգետնյա տրանսպորտից։ Այստեղ, ի դեպ, կայարանները լինում են ինչպես ստորգետնյա, այնպես էլ վերգետնյա։ Ձեր երթուղու կեսը գնացքը կարող է անցնել գետնից բարձր։ Այդ պահերին դուք ուշադրություն եք դարձնում թունելներին եւ կայարաններին։ Դրանցից ամենահները պատված են գրաֆիտիով եւ տարբեր նկարներով, ինչը յուրաքանչյուր կայարանին լրացուցիչ գեղեցկություն է հաղորդում։ Մետրո կարող եք մտնել անմիջապես օդանավակայանից, բայց դրա համար դուք ստիպված կլինեք լրացուցիչ $5 վճարել չար ապարատին։ Ընդհանուր առմամբ, համակարգը բաղկացած է պլաստիկ MetroCard քարտերից, որոնց վրա գումար է լիցքավորվում կայարանների մուտքի մոտ գտնվող ավտոմատներում, իսկ հետո մուտքի համար գանձվում է $2.5։ Իսկ եթե դուք գալիս եք օդանավակայանից, ապա ստիպված կլինեք վճարել արդեն $7.5, որպեսզի հասնեք նշանակետին։

Հասնելով հենց այդ դրամարկղին՝ մենք հայտնաբերեցինք, որ հենց այն օրերին, որոնց վրա մենք հույս էինք դրել, եւ հաջորդող մի քանի օրերին, իմ ուղղությամբ գնացքները չեղարկվել էին։ Սա իմ ճանապարհորդության այդ նույն փոքր եւ զվարճալի անհաջողությունների շարունակությունն էր։ Տոմսը ստիպված եղանք վերցնել հաջորդ օրվա համար, ինչը նշանակում էր, որ ես կմեկնեմ սպասվածից մեկ օր շուտ, այդ պատճառով մենք շտապեցինք տեսնել քաղաքը։ Այստեղ ես շատ եմ ցանկանում ցրել Նյու Յորքի մասին բոլոր խոսակցությունները որպես «Պահածոյի տուփ»։ Այո, այն այնքան վառ չէ, որքան Կալիֆոռնիայի քաղաքները, օրինակ, բայց այն նույնպես կգրավի ձեր սիրտը։ Հավատացեք ինձ։ Անկախ նրանից, որ շատ փողոցներ կարող են թվալ մոխրագույն եւ անհետաքրքիր, դրանք ցանկանում ես անվերջ լուսանկարել։ Պարզապես յուրաքանչյուր մանրուք, որը դու հարյուրավոր անգամ տեսել ես կինոյում, խաղերում կամ լուսանկարներում, իսկ հիմա այն քո աչքի առաջ է։ Այս քաղաքից բնավ չհիասթափվեցի։ Ամեն ինչ հենց այնպես է, ինչպես ես պատկերացնում էի։ Նույն օրը ինձ համար SIM-քարտ ձեռք բերեցի, որպեսզի ճանապարհին ինտերնետ ունենամ։ Ծրագրի սկսնակների համար նշում՝ վերցրեք ցանկացած ընկերության SIM-քարտ։ Ես անձամբ վերցրեցի T-Mobile։ Եվ վերցրեք անսահմանափակը։ Բայց մի կրկնեք իմ սխալը եւ մի գնեք ամսական անսահմանափակ փաթեթ, քանի որ այն արժե 40-50 դոլարից սկսած եւ ավելի՝ կախված արագությունից, օրինակ։ Վերցրեք օրականը, որը կգանձի օրական 2-3 դոլար։ Հենց այն ժամանակը, քանի դեռ դուք ճանապարհին եք։ Հաշվի առնելով, որ աշխատավայրում հեռախոսը ձեզ պետք չի գա։ Այնտեղ դուք կունենաք Wi-Fi։

Այնուհետեւ սկսվում են վայրերի 24-ժամյա պտույտը։ Այո, իհարկե, մենք անմիջապես շարժվեցինք դեպի Թայմս Սքվեր։ Իսկ ուրիշ ո՞ւր։ Այնտեղ այդ օրերի ընթացքում ես եղել եմ մի քանի անգամ։ Վայրը բացարձակապես արժանիորեն դարձել է Նյու Յորքի խորհրդանիշը՝ այնքան տարբեր եւ բացարձակապես չքնող։ Շատ մարդիկ կան, բոլորը ձեզանից ինչ-որ բան են ուզում՝ մեկը ձեզ է հրում իր ալբոմը, մեկը վաճառում է հուշանվերներ, նկարներ, գլխարկներ եւ այլն։ Շուրջը կա այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է՝ սրճարաններ, խանութներ, զով Մակ, Սթարբաքս եւ այլն։ Նույնիսկ կա Bubba Gump սրճարանը, որի գաղափարը ծագել է «Ֆորեսթ Գամփ» ֆիլմում՝ ի պատիվ գլխավոր հերոսի Վիետնամում զոհված գործընկերոջ։ Շուրջը ամեն ինչ վառվում է, աղմկոտ է, շատ են զբոսաշրջիկները եւ տարբեր խաղերի կամ ֆիլմերի կերպարները։ Վայրը իսկապես խելահեղ է, եւ այն չի կարող չդուր գալ, եթե այստեղ հայտնվես, ինձ թվում է։ Ուզբեկստանում չկա ոչ Մակ, ոչ Սթարբաքս, այդ պատճառով այս վայրեր ես նույնպես, իհարկե, ցանկանում էի հասնել, որպեսզի կարոտախտ զգամ իմ այլ ճանապարհորդությունների եւ այս հաստատություններ այլ այցելությունների մասին։

Մայիսի 30 - Նյու Յորք, Օր 2.

Հաջորդ օրը մենք այնուամենայնիվ ձեռք բերեցինք գնացքի տոմսեր մայիսի 30-ի համար, հետո շարժվեցինք դեպի Թայմս Սքվեր, իսկ հետո ուղղվեցինք դեպի Բրուքլին։

Բրուքլինի կամուրջը այս քաղաքի ամենահոյակապ կառույցներից մեկն է։ Երեւում է, որ այն ստեղծվել է խելքով, քանի որ ստեղծված է բոլորի համար՝ հետիոտների, վարորդների եւ նույնիսկ հեծանվորդների համար։ Մեջտեղում՝ զբոսաշրջիկների համար նախատեսված գոտում, ճանապարհը բաժանված է 2 մասի։ Դրանցից մեկը հեծանվորդների հանգիստ եւ անվտանգ երթեւեկության համար է, իսկ մյուսը, համապատասխանաբար, հետիոտն քայլելու համար։ Ի դեպ, կամրջի ստորոտում գտնվում է միակ մետրոյի կայարանը, որը դեպի փողոց ելք ունի միայն վերելակով։ Իսկ կայարանից դեպի կամուրջ ճանապարհին բացվում են Մանհեթենի եւ ողջ Բրուքլինի շքեղ տեսարաններ։ Իսկ կամրջից տեսարանները ընդհանրապես յուրահատուկ են։ Կամրջի տակով անցնելիս դժվար է պարզապես պատկերացնել այս կառույցի մասշտաբներն ու ուժը։ Նյու Յորքում եւս մեկ MustVisit վայր։ Ի դեպ, զգույշ եղեք։ Եթե գնաք հեծանվային ուղիով, ապա հեծանվորդները ձեզ չեն խնայի։ Անձամբ տեսել եմ, թե ինչպես էին հրում եւ դիպչում այլ հետիոտների «օտար տարածքում»։

Դրանից հետո մենք ուղղվեցինք տուն, վերցրեցինք իմ ուղեբեռը եւ գնացինք Amtrak-ի կայարան։ Եվ այսպես, Խորհուրդ #6. Շատ կարեւոր խորհուրդ։ Եթե դուք այնուամենայնիվ որոշել եք օգտագործել Amtrak-ը, ապա, իմ ընկերներ, կայարան ժամանեք նախապես։ Ես, ցավոք, կայարան եմ ժամանել տոմսում նշված ժամանակին ճշգրիտ, իսկ գնացքը մեկնել էր դրանից 5-10 րոպե առաջ։ Նախ՝ ձեզ անհրաժեշտ կլինի 15 րոպե՝ անհրաժեշտ դարպասը գտնելու համար։ Այնտեղ կա 2 հարկ եւ շատ տարբեր ելքեր։ Ընդհանրապես ոչինչ հասկանալի չէ։ Երկրորդ՝ հարկավոր է ժամանակ՝ ուղեբեռը ձեւակերպելու համար։ Երրորդ՝ նրանք պարզապես դարպասները փակում են մի փոքր ավելի շուտ։ Այստեղ ինձ մոտ արդեն խուճապ սկսվեց։ Ոչ միայն տոմսը արժեր, եթե չեմ սխալվում, մոտ $365, այլեւ առաջիկա 5 օրվա ընթացքում այս երթուղով գնացքներ չկան։ Մտքովս արդեն անցավ, որ ինձ կհեռացնեն աշխատանքից։ Դե, լավ է, որ գոնե Amtrak-ը տոմսերի գումարը մինչեւ վերջին կոպեկը վերադարձնում է։ Նույնիսկ եթե ուշացել եք։ Սա ձեզ ի գիտություն։

Իսկ ի՞նչ անել։ Թռչելը թանկ է։ 2 տարբերակ։ Մեկնել 5 օրից կամ մեկնել ավտոբուսով 2 օրից։

Զանգ աշխատանքի վայր, իրավիճակը ինչ-որ Ջոշի բացատրելու փորձ։ (Թեեւ ես խնդրել էի միացնել Դեյվիդին, որի հետ հարցազրույց էի ունեցել)։ Նա, լսելով, որ ես պատրաստվում եմ մեկնել ավտոբուսով, անմիջապես, գրեթե գոռալով, հայտարարեց, որ ես պետք է ժամանեմ գնացքով։ Եվ կարեւոր չէ, որ կուշանամ։ Դե, ես այստեղ արդեն հանգստացա։ Նյու Յորքում դեռ այսքան օր։ Բայց ամեն ինչ այդքան էլ պարզ չէ։ Ընկերոջս կինը այդ պահին հղի էր։ Եվ ես չէի կարող նրանց մոտ շատ երկար մնալ, քանի որ հղիների համար, կարծում եմ, ամեն ինչ խնդիրներ է ստեղծում։ Առավել եւս՝ ամուսնու անծանոթ հին ընկերը։ Դե, վճռականորեն եկա ավտոբուսով մեկնելու եզրակացության։ Ի՞նչ տարբերություն։ 10 ժամ ավել, 10 ժամ պակաս։ Գնացինք Greyhound՝ կազմակերպություն, որը քաղաքից քաղաք, նահանգից նահանգ եւ այլն ավտոբուսներ ուղարկելու ամենախոշոր կազմակերպություններից մեկն է։ Գանձապահը ինձ նայեց որպես հիմարի, բայց ես դրան նշանակություն չտվեցի։ Տոմսը $295 էր։ Տոմսերը մի փոքր թանկ են, այո, բայց հարկ է նշել, որ դրանք ավելի թանկ են գնման ամսաթվի պատճառով։ Եթե դրանք գնեի մեկ շաբաթ շուտ, դրանք կլինեին 100 դոլարով ավելի էժան, օրինակ։

Կարծես ամեն ինչ կարգավորեցինք, բայց հիմա սարսափելին էր սպասվում։ Ես վերցրեցի հեռախոսս եւ տեսա մայրիկիցս բազմաթիվ զանգեր եւ հաղորդագրություններ, ով կարծում է, որ ես հանգիստ գնում եմ գնացքով։ Սարսափելին մայրիկին զանգելն ու պլանից շեղվելու մասին հայտնելն է։ Փորձեք մորը բացատրել, որ նրա 19-ամյա որդին, ով երկրորդ օրն է Ամերիկայում, առաջին անգամ կյանքում կարծես թե ինքնուրույն է, իսկ հետո նա ողջ երկրով մեկ քարշ է գալու ավտոբուսներով՝ էժան կանգառների միջով։ Հասկանո՞ւմ եք իմ վիճակը։

Զանգ։ Գուդոկներ։ «Ալո։ Մամ, միայն մի նյարդայնացիր։ Ամեն ինչ արդեն լավ է։ Այո, ամեն ինչ մի փոքր ոչ պլանով գնաց, բայց ես ամեն ինչ կարգավորեցի։ Ամեն ինչ նորմալ է, մի անհանգստացիր»։ Խորհուրդ #7. Երբեք կյանքում մայրիկի հետ զրույցը մի սկսեք այս բառերով։ Խորհուրդ #7.1. Երբեք կյանքում մայրիկի հետ զրույցը մի սկսեք այս բառերով, եթե դուք այլ երկրում եք եւ վերջին մեկ-մեկուկես ժամվա ընթացքում չեք պատասխանել։ Հակառակ դեպքում հավանականություն կա, որ մյուս կողմում, մինչ դուք ավարտում եք նախադասությունը, ձեր մայրիկը արդեն իր համար կորվալոլ է լցնում։

Դե, իսկ ի՞նչ էր մնում մեզ բոլորիս անել։ Այլ ելքեր արդեն չկային։ Այդ պատճառով մենք բոլորս հանգստացանք։ Իսկ ես, ընկերս եւ նրա կինը գնացինք տուն։ Թեեւ ժամանակը դեռ վաղ էր, ես ապրածներից գրեթե անմիջապես անջատվեցի։

To be Continued.