Մայիսի 31. Օր 3.

Ես բոլորից շուտ արթնացա, մայրիկիս հետ քննարկեցի, որ ամեն ինչ լավ է, իսկ հետո որոշեցի, որ պետք է ինձ ձեռքս վերցնեմ եւ 2 օրն օգտագործեմ լիարժեք։ Մինչ ընկերներս քնած էին, ես ուսումնասիրեցի մետրոյի եւ քաղաքի քարտեզները եւ ինքնուրույն դուրս եկա տնից՝ գնելու Converse կեդեր, որոնց մասին վաղուց էի երազում։

Ու ստացվեց այնպես, որ ես ինչ-որ շատ էի քայլում ամենուր։ Խանութը գտնվում է Prince St.-ի մոտակայքում, իսկ այնտեղ ընդհանրապես շատ այլ խանութներ կան։ Կարծես ոչինչ էլ չգնեցի, պարզապես բաց բերանով քայլում էի եւ հետեւում ամեն ինչին ու բոլորին։ Ընկա նաեւ Չայնա-թաուն։ Եվ մոտակա այլ թաղամասեր։ Քաղաքը ես նախկինի պես սիրում եմ։ Ընդհանուր առմամբ երկար էի զբոսնում։ Կեդերը գլխավորն էր, որ գնեցի, իսկ հետո արդեն գնացի տուն, երբ սկսեց անձրեւ գալ։

Ամենածիծաղելին այն է, որ խանութ տանող ճանապարհը գիտեի, իսկ հետադարձը՝ ոչ այնքան։ Այսինքն՝ կայարանի անունը հիշում էի, իսկ թե ինչպես կայարանից հասնել բնակարան՝ ոչ։ Այդպես էլ թափառում էի ամառային հեղեղի տակ, փնտրում էի իմ որջը։ Բայց դա երջանկության պահ էր։ Նույնիսկ ուզում եմ հիշել. «Ամեն ինչ, ինչ չի արվում, ամեն ինչ դեպի լավն է»։ - Միգուցե ինձ պետք էր երեկ ուշանալ։ Որպեսզի ավելի լավ տեսնեի քաղաքը։ Հայտնվեի այս անձրեւի տակ։ Ինձ ավելի երջանիկ զգայի։ Ի դեպ, զվարճալի է, որ երեկ, երբ ես տաքսիով գնում էի Amtrak-ի կայարան եւ ամպերը խտանում էին, ես բարձրաձայն ասացի. «Անձրեւ է գալիս։ Ցավալի է, որ ես չեմ տեսնի Նյու Յորքը անձրեւի ժամանակ։ Միշտ երազել եմ»։ Եվ ահա ես ուշացա գնացքից եւ այնուամենայնիվ հասցրեցի տեսնել այդ անձրեւը։ Հիշեք։ Ամեն ինչ, ինչ չի արվում, ամեն ինչ դեպի լավն է, այո։

Օրվա երեկոն ավարտվեց հայտնի «ռուսական» Բրայթոն Բիչ կատարած ուղեւորությամբ՝ Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։ Ափամերձ փողոցով քայլելիս թվում է, թե գտնվում ես Իսիկ-Կուլում։ Մարդիկ այլեւս չեն լողում, այլ նարդի են խաղում եւ հայհոյում։ Այստեղ նույնիսկ արեւն ավելի պայծառ է, քան Մանհեթենում, օվկիանոսից հաճելի զեփյուռ է փչում, իսկ օդում աղի ջրի հոտ է։ Իսկ թաղամասն իսկապես ռուսական է, շատ են ռուսախոս մարդիկ՝ ռուսներ, հրեաներ, ուզբեկներ, հայեր եւ նախկին միության երկրներից բազմաթիվ այլ գաղթականներ։ Ափից ամենակարճ ճանապարհով, գեղեցիկ տնակների կողքով, մենք շարժվեցինք դեպի Բրայթոնի խորքերը՝ «1001 գիշեր» սրճարան, որն այստեղ օվկիանոսից այն կողմ Ուզբեկստանի իսկական մի կտոր է։ ԱՄՆ գալուց առաջ կարծում էի, որ այլ երկրներում ուզբեկական ուտելիքը զգալիորեն տարբերվում է, բայց ստիպված եմ խոստովանել, որ փլավը, նորինը եւ խորովածը շատ չեն տարբերվում մեր հարազատներից։ Նրանք նույնիսկ ունեն սեփական յուրահատուկ հայրենասիրական համը, որովհետեւ դու այդ համեղ ուտելիքը ուտում ես տնից հեռու։

Սրճարանից հետո արդեն ուղեւորվեցինք տուն։

Հունիսի 1. Օր 4.

Ամռան առաջին օրը նշանավորվեց երազանքների քաղաքից իմ հեռանալով, բայց այդ մասին ավելի ուշ։ Այդ օրը շատ իրադարձություններ եղան։

Հավաքելով իմ բոլոր իրերը եւ դրանք անմիջապես Greyhound կայարանում պահեստավորման հանձնելով՝ մենք ուղեւորվեցինք Կենտրոնական այգի։ Քաղաքի հսկայական քարե ջունգլիներում բնության մի կտոր։ Կիրակի էր՝ հանգստյան օր, եւ այդ պատճառով այստեղ շատ մարդիկ կային։ Նյու Յորքի բնակիչները մշտապես շարժման մեջ են, նրանք բնության գիրկ դուրս գալու ժամանակ չունեն։ Այդպիսի պահերին այգին դառնում է իդեալական վայր։ Մարդիկ այստեղ զբոսնում են, արեւայրուք ընդունում, գրքեր կարդում, շներին զբոսնում, պիկնիկներ կազմակերպում եւ այլն։ Այգին հսկայական է, եւ անիրական է այն ամբողջությամբ մեկ անգամից շրջելը։ Մեզ հերիքեց միայն դրա կեսը։ Շուրջբոլորը ամեն ինչ կանաչ է, շատ են շատրվաններն ու լճերը, մարգագետիններով վազվզում են սկյուռիկները, իսկ մարդիկ նրանց կերակրում են։ Որոշ այցելուներ այստեղ վազքով են զբաղվում, իսկ ոմանք պարզապես զբոսնում են իրենց ընկերուհու/ընկերոջ հետ։ Հիանալի վայր եւ իդեալական նման հսկայական քաղաքի համար։ Կարելի է հանգստյան օրերին դուրս գալ այստեղ՝ մեգապոլիսի եռուզեռից հանգստանալու համար։

Այգուց մենք դուրս եկանք հենց Բնական պատմության թանգարանի մուտքի մոտ, եւ մեզ հսկայական բախտ վիճակվեց։ Հենց այսօր, երբ մենք անցնում էինք թանգարանի կողքով, մուտքն անվճար էր։ Մեզանից յուրաքանչյուրը գիտի այս վայրը Բեն Սթիլերի «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմերի շնորհիվ։ Հույզերը պարզապես հնարավոր չէ նկարագրել։ Նախ՝ թանգարանը պարզապես հսկայական է. այն ընդգրկում է 4 հարկ՝ չհաշված 0-րդ մակարդակը՝ մետրոյով եւ բուֆետով։ Երկրորդ՝ թանգարանը շատ խորությամբ ընդգրկում է ամբողջ պատմությունը. այստեղ դուք կարող եք հանդիպել ինչպես աշխարհի ժողովուրդների կամ կենդանիների ցուցանմուշների, այնպես էլ իմանալ տարբեր հետազոտությունների պատմությունը։ Խորհուրդ #8. Եթե որոշեք գալ այստեղ, ապա գնացեք հնարավորինս շուտ (քանի որ թանգարանը փակվում է 6-ին մոտ) եւ կիրակի օրերին (երբ մուտքն անվճար է)։ Ձեզ շատ ու շատ ժամանակ կպահանջվի։ Ցավոք, մենք չհասցրինք ամեն ինչ դիտել, քանի որ թանգարանը սկսեց փակվել, եւ քաջարի պահակները բռնեցին եւ դուրս հանեցին մեզ։ Բայց թանգարանը միեւնույն է անհավանական տպավորություններ թողեց։ Ի դեպ, ես նույնիսկ գտա այդ ֆիլմից հայտնի այն քարը, որը կրկնում էր «գամ-գամ»։

Դրանից հետո շատ էինք զբոսնում։ Կրկին վայրերի շրջապտույտ՝ Apple Store, Grand Plaza հյուրանոց («Տանը մենակ-2» ֆիլմից հայտնի), եւ նույնիսկ հայտնի կայարանը։ (Այս ամենի մասին ես ավելի ուշ ավելի մանրամասն կպատմեմ։)

Վերջում ուզում եմ նշել եւս մեկ բան։ Դա վերաբերում է այն տաղանդներին, որոնք իրենց ստեղծագործությունը ներկայացնում են քաղաքի փողոցներում, մետրոյում կամ նույնիսկ կենտրոնական այգում։ Այդպիսիք իսկապես շատ են, օրինակ՝ նրանց կարելի է հանդիպել գրեթե յուրաքանչյուր մետրոյի կայարանում։ Այդ տաղանդներից յուրաքանչյուրը ձգտում է ոչ թե պարզապես գումար վաստակել, նրա համար կարեւոր է պահել ամբոխին, այնպես անել, որ բոլորը ցանկանան դիտել ելույթը մինչեւ վերջ։ Եվ նրանց մեծամասնության մոտ դա ստացվում է։ Նյու Յորքում 4 օրվա ընթացքում ես հանդիպեցի մի քանի նման երաժիշտների, որոնք իսկապես հուզեցին իմ հոգին։ Նրանցից մեկը ջութակի փոխարեն սղոց էր նվագում, իսկ մյուսը կիթառ էր նվագում առանց արմունկից ներքեւ ձեռքի։ Հետո ինչ-որ կերպ հանդիպեցի նրան, ով լուսանկարում է։ Նա նվագում էր աֆրիկյան ծիսական երգերի նման մի բան, որը վերածված էր ժամանակակից տեսքի։ Իսկ կենտրոնական այգու մուտքի մոտ մեր ուշադրությունը գրավեցին մի քանի աֆրոամերիկացի տղաներ, որոնք շատ զով պարային-ակրոբատիկ շոու էին անում՝ ամբոխից մարդկանց մասնակցությամբ։ Իհարկե, եթե նման անհատներին հաջողվի գրավել եւ գրգռել ամբոխին, ապա նրանք ավելի շատ գումար կստանան։ Ընդհանուր առմամբ, Նյու Յորքը այն քաղաքներից է, որտեղ մարդիկ կարող են ազատ ինքնարտահայտվել՝ չվախենալով շրջապատի կարծիքից։ Սա այնպիսի քաղաք է, որը ազատություն է տալիս տաղանդավոր մարդկանց, ազատություն նրանց մտքերին եւ գործողություններին։ Ինքդ լինելու ազատություն։

Այս ամենից հետո, այս անգամ ես նախապես գնացի իմ կայարան, որպեսզի այլեւս չուշանամ։ Ի դեպ, եւս մեկ նշում ձեզ համար, կայարաններում հաճախ կպչում են մարդիկ, որոնք փորձում են ձեզ ինչ-որ բանով օգնել։ Ամենից հաճախ նրանք մոտենում են եւ ընդամենը ցույց են տալիս ուղղությունը՝ նայելով ձեր տոմսին, իբր անշահախնդիր, բայց հետո նրանք անպայման ձեզանից կխնդրեն մի քանի դոլար որպես պարգեւատրում։ Ընդհանուր առմամբ, ասում են, որ սա խաբեություն է մեզ պես օտարերկրացիների համար։ Այնպես որ, ինքներդ մտածեք՝ տալ, թե ոչ։ Ընդունել նրանց օգնելու փորձերը, թե ոչ։ Ես զգուշացրել եմ։

Ու ընդհանուր առմամբ, 4 օր իմ երազանքների քաղաքում, ամեն ինչ ինչպես հարկն է՝ եւ՛ ուրախություն, եւ՛ երջանկություն, եւ՛ նյարդեր, բայց հիմա ամեն ինչ ավարտվեց եւ ժամանակն է գնալ այս ճանապարհորդության նոր փուլին։ Այս քաղաքը ինձ խելահեղորեն տպավորեց։ Եվ, ինչպես արդեն ասել եմ, ես նրանում ոչ մի կաթիլ չհիասթափվեցի։ Եվ, անկեղծ ասած, ես կարոտում եմ այս քաղաքը։ Ես սարսափելի կարոտում եմ այն ամբողջ եռուզեռը, որը պտտվում է քո շուրջը։ Սովորական զբոսաշրջիկի շուրջը, որը պարզապես ուզում է բարձրանալ Էմփայր, լուսանկարվել Թայմս Սքվերում կամ պարզապես զբոսնել դեղին տաքսիով։ Այս բոլոր 4 օրերը իրադարձությունների, հույզերի, զգացմունքների եւ անսպառ էներգիայի հսկայական շրջապտույտ էին, որը սնվում էր այս կարճ ժամանակում հնարավորինս շատ բան տեսնելու ցանկությամբ։ Իրականում, այս քաղաքը բավականին նենգ է։ Այստեղ ժամանող յուրաքանչյուր ոք կարծում է, որ ինքը իդեալականորեն համապատասխանում է այս քաղաքին, իսկ այս քաղաքը իդեալականորեն համապատասխանում է իրեն։ Բայց, երբ լինի համապատասխան պահը, Մեծ Խնձորը սարսափելի կատակ կխաղա նահանգի նորաթուխ հյուրի վստահության հետ։

Բայց էությունը դրա մեջ չէ։

Ես մանկուց երազում էի հայտնվել այստեղ, երազում էի զգալ ազատության այս հոտը, երազում էի կորչել փողոցների այս ամբողջ եռուզեռի մեջ։ Եվ դա տեղի ունեցավ։ Հիասթափվե՞լ եմ ես։ Կարող եք ինքներդ պատասխանել այս հարցին՝ ելնելով իմ բլոգից։

Մի բան կարող եմ միայն հաստատ ասել. ես այստեղ դեռ անպայման կվերադառնամ։ Կգամ եւ կմնամ։ Քաղաքի առաջ փաստի առաջ կդնեմ, որ ես այն մարդկանցից եմ, ովքեր կարող են պոկել աշխարհի ամենամեծ խնձորը հնարավոր բոլորից։

Շարունակելի։