Օտար լեզուների ֆակուլտետի հինգ տարի։ Նրանք, ովքեր հասցրել են ճաշակել նույն շիլան, ինչ մենք, գիտեն, թե ինչ է դա։ Ուսման երրորդ տարում մենք առաջին անգամ դուրս եկանք ԱՄՆ։ Պրակտիկա անցնելու, նոր ընկերներ փնտրելու, այսպես կոչված արտասահմանյան կյանքի, ազատության, ֆինանսական անկախության, հեռավոր Ամերիկայի համը զգալու համար, որի մասին մեր ծնողները, ընկերներն ու դասախոսները փրփրած բերանով խոսում էին։ Ոչինչ չես կարող ավելի վստահությամբ ասել, քան երբ դա տեսնում ես սեփական աչքերով։

Ահա ձեզ իմ համեստ բլոգը՝ դիտարկման համար։ Խոստովանում եմ, այն դեռ ավարտված չէ, քանի որ ԱՄՆ-ում անցկացրած կես տարին մի ամբողջ կյանք է մեկ այլ աշխարհում, որը հիշեցնում է իմ սեփականը, բայց մի փոքր աղավաղված իրականության մեջ։ Հիշողությունները մոռացվելու հատկություն ունեն, եթե դրանք անմիջապես չֆիքսես, ուստի այս օրագիրը ես սկսել եմ գրել դեռ երկու տարի առաջ՝ դեպքերի վայրից... Սկզբում այն ավելի մանկական է, քիչ նկարագրական, հիացական, բայց երկրորդ ճամփորդությանը այն ձեռք է բերում մի փոքր այլ երանգներ... Եվ այսպես...

Մենք սկսեցինք ձեւակերպվել կես տարի առաջ, իսկ ճամպրուկները խուճապահար հավաքեցինք թռիչքից երկու օր առաջ։ Այդ 6 ամսվա ընթացքում մենք կորցրել էինք հույսը, որ կգնանք՝ վիզայի հաճախակի մերժումների, բնակարանի եւ աշխատանքի հետ կապված անորոշության պատճառով, բայց ամեն ինչ կարգավորվեց։ Եվ ահա մենք պատրաստ ենք, մեքենայից ձեռքով հրաժեշտ ենք տալիս արցունքոտ մայրիկներին ու ընկերներին եւ մեկնում Մոսկվա՝ օդանավակայան։ Մեր օդային ուղին անցնում է Ժնեւով, իսկ հետո՝ Նյու Յորքով։

Շվեյցարիայում սահմանին վիզայի լուսանկարից ժպտացող դեմքերը նայում են սեղանի հետեւում գտնվող տղամարդուն։ Նա զարմացած բարձրացնում է հոնքերը եւ հարցնում, թե ինչու է լուսանկարը ժպիտով։ Մենք վախով նայում ենք իրար։ Բայց նա կնիք է դնում անձնագրի եւ հայտարարագրի մեջ եւ ասում է ոչ այնքան մխիթարական խոսքեր. «For me it is okay. I do not know exactly about them» (նկատի ունենալով ամերիկացիներին)։ Մաքսատան ելքի մոտ սեւամորթ կինը տիրոջ պես բացում է մեր պայուսակների կայծակաճարմանդները։

Ինքնաթիռում տեղերը անհաջող էին, մեջտեղում, այնպես որ մենք այդպես էլ չկարողացանք պատուհանից նայել Նյու Յորքին։ Մարդիկ, ովքեր պատուհանի մոտ նստելու պատվին էին արժանացել, ինչ-որ պատճառով իջեցրել էին վարագույրները՝ նիրհելու կամ երաժշտություն լսելու համար։ Մենք կարող էինք թռիչքին հետեւել միայն էկրաններից՝ երեւակայության մեջ նկարելով շվեյցարական ձյունածածկ լեռները եւ հարթ ճանապարհների վրայի խաղալիք մեքենաները, որոնք փայլում էին արեւի տակ՝ ինչպես շիկացած պողպատ։

Ինքնաթիռում մենք պետք է լուծեինք մի շատ կարեւոր գործ՝ տանը մենք ստացել էինք ժապավենով կապված փաթեթներ՝ անակնկալով, որը պետք է բացեինք միայն ինքնաթիռում։ Այնտեղ ընկերների կողմից ամենաջերմ ինքնաշեն նամակն էր՝ լավագույն մաղթանքներով եւ մեր մի քանի ընդհանուր լուսանկարներով։ Մենք արդեն պլանավորում ենք, թե ինչպես ենք դրանք կախելու Ամերիկայում մեր նոր տան մահճակալի վերեւում։

Ես նայում էի ինքնաթիռի ապակուն կպած փաթիլներին, երբ հայտարարեցին վայրէջքի մասին։ Բորտուղեկցորդուհիները կրունկներով թակում էին անցուղիները, սայլակներ էին տեղափոխում, խնդրում էին նիրհած ուղեւորներին ամրացնել գոտիները կամ իջեցնել նստատեղի թիկնակը։ Մենք գրեթե չէինք լսում, թե ինչ էր ասում նավի կապիտանը, սովորական ընթացակարգ։ Ջերմաստիճանը բորտից դուրս, մթնոլորտային ճնշում, բարի գալուստ... Եվ հանկարծ մեր ականջներին հասնում է ինքնաթիռի համար անսովոր հայտարարություն. կանչում են ՄԵՐ ազգանունները եւ խնդրում մոտենալ բորտուղեկցորդուհուն։ Նույն հավասար, միապաղաղ ձայնով, կարծես թե ոչ մի առանձնահատուկ բան չկա։ Մեր գործատու Էդվարդը։ Նա չի մոռացել մեզ, նա գալիս է մեզ դիմավորելու։

Այստեղ հարկ է նշել, որ մենք գնում էինք ոչ թե ռուս ուսանողների համար բոլորովին տիպիկ վայր՝ Հյուսիսային Կարոլինայի Դարեմ քաղաք։ Չհետազոտված վայր...

Կարո՞ղ եք պատկերացնել ուրախությունը, երբ երեք ուսանողուհիներ, որոնք ժամանել են բոլորովին անծանոթ երկիր, գրեթե առանց հույսի, որ իրենց սպասում են, հանկարծ լուր են ստանում, որ իրենց չեն մոռացել, ընդ որում՝ այսպիսի եղանակով։

Գրեթե հինգ ժամ մենք ստիպված ենք նստել օդանավակայանում եւ սպասել, մինչեւ մեր գործատուն գա մեզ հետեւից։ Օդանավակայանում ինտերնետը միայն վճարովի է՝ ժամը 9 դոլար, ուստի դժվար է կապ հաստատել ծնողների հետ։ Հոգնած Նյու Յորք կատարած գրեթե 24-ժամյա ուղեւորությունից՝ մենք քնում էինք ոտքի վրա, թեեւ սպասում էինք նոր հրաշքների...

Մեր գործատու Էդվարդը Դարեմից Նյու Յորք ճանապարհ է անցել՝ գրեթե 800 կիլոմետր, միայն մեզ դիմավորելու համար։ Նա խղճաց մեզ, որ ստիպված ենք եղել այդքան երկար նստել օդանավակայանում եւ ճանապարհորդել գրեթե մեկ օր, եւ խոստացավ, որ հենց հիմա մենք փոքրիկ էքսկուրսիա կանենք Նյու Յորքով։ Իհարկե, եթե ցանկանանք։

Այնուամենայնիվ, ոչ մի հոգնածություն մեզ չէր վախեցնում, թեեւ դրա պատճառով մենք սահմանափակված էինք բառերով... Ինչքա՜ն նոր եւ հին էր այս ամենը միաժամանակ, մենք տեսել էինք այս նկարները գրքերում, ֆիլմերում, բուկլետներում եւ պաստառներում, իսկ հիմա դրանք բոլորը կենդանացան, շարժման մեջ եկան, սկսեցին խոսել... Գնում էինք գրեթե լռության մեջ, հիացմունքով նայում էինք հարյուրավոր հարկեր ունեցող հսկայական տներին։ Զարմացրեց, որ շատ պատուհանների վրա ընդհանրապես վարագույրներ չկային։ Էդվարդը մեր հարցին, թե ինչու չկան, ուսերը թոթվեց եւ պատասխանեց. «Welcome to New York»։

Առաջին բանը, որ հիշվեց Բալթիմորի մոտ մեքենայից դուրս գալիս, օդն էր։ Տաք, արեւադարձային, ծաղկա-օվկիանոսային խառնուրդով։ Աղի եւ մագնոլիաների հոտ էր գալիս... Ահա այն՝ ամառը։ Նրա ամենաէությունը։

Հյուրանոցում անցկացրած գիշերից հետո՝ 5 ժամ դեպի Դարեմ։ Եվ ահա մենք մեր գործատուի տանն ենք։ Մեզ դիմավորում է նրա կինը՝ անսովոր գույնի փոքրիկ տաքսա շնիկով։ Ողջունում ենք, մեզ տանում են հյուրերի սենյակ, եւ 30 րոպե անց մենք արդեն քնած ենք՝ ինչպես սատկած։

Առավոտյան զննում ենք նրանց քոթեջային ավանի շրջակայքը։ Իդեալական մաքուր փողոցները, հարթ մարգագետինը խոսում են անվերապահ մաքրասիրության մասին։ Շներին դուրս են բերում զբոսնելու սպիտակ գուլպաներով, ըստ երեւույթին, դրանք ձյունաճերմակ են մնում նաեւ զբոսանքից հետո։

Վախենում ենք, որ մարգագետնի վրայով չի կարելի քայլել, բայց ցանկությունն ավելի ուժեղ է, եւ ահա մենք արդեն ցատկոտում ենք աշխարհի ամենահարթ խոտի վրայով։ Չգիտեմ՝ ինչից ենք ավելի ուրախանում՝ նրանից, որ հնարավոր է գտնվում ենք խոտի վրա, որի վրայով չի կարելի քայլել, թե նրանից, որ Ամերիկայում ենք։

Խոնավ կլիմա, անքամի, արեւոտ եղանակ, մաքուր օդ եւ շատ իդեալական, փայլեցված պանելային տներ՝ փայլող պատուհաններով։ Երեկոյան քոթեջների հարթ ճանապարհները լի են նպատակասլաց վազորդներով։ Բայց օրվա այլ ժամերին փողոցները դատարկ են, կարծես երկրի վրա ոչ ոք չի մնացել։ Իմ կարծիքով՝ երեկոյան այստեղ անելիք չկա, բացի մարգագետինները հնձելուց եւ վազելուց։

Եվ այսպես, մենք դեռ բնակարան չունենք, դեռ աշխատանքի չենք անցել, նստած ենք ճամպրուկների վրա եւ գործատուի վզին, եւ սկսում ենք պլաններ կազմել։ Ի դեպ, մեր գործատու Էդվարդը եւ նրա կինը՝ Մերին, լավագույնն են։ Նրանք ունեն երեք երեխա, երեք կուբայական ռեստորան եւ երկու շուն։ Ապրում են միջին ունեցվածքի տանը, առավոտյան եւ երեկոյան կերակրում են մեզ, շատ են սիրում խոսել բորշչի մասին եւ մեզ համար բնակարան փնտրել։ Հաճույքով հարցնում են մեզ Վլադիմիրի, Մոսկվայի եւ ընդհանրապես Ռուսաստանի մասին, վախենում են գնալ բժշկի եւ ցույց տալ ցավող ոտքը, որովհետեւ դա նրանց համար թանկ կնստի, խոստանում են մեզ տանել բեյսբոլի եւ գնալ օվկիանոս։ Սրանք շատ սրտաբաց, բարեհամբույր եւ հյուրընկալ մարդիկ են։ Եվ սա միայն սկիզբն է...