Ի դեպ, ես մեկնել եմ հունիսի 1-ին, երեկոյան ժամը 11-ին, ուստի պատմությունը սկսվում է կեսգիշերից։ Ճանապարհը տեւում է մոտ 60 ժամ։ Ստորեւ ներկայացված են իմ տոմսերի լուսանկարները, որոնցում (ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ) նշված չեն բոլոր կանգառները։ Դրանք 2-3 անգամ ավելի շատ էին։ Տոմսի վրա միայն ամենակարեւորներն են։ Ուզում եմ նշել, որ Greyhound-ը հայտնի է իր որակյալ ավտոբուսներով, որոնք իբր ամենուր ունեն վարդակներ եւ Wi-Fi։ Ահա-ահա։ Ծիծաղելի է։

Հունիսի 2 - Ճանապարհի առաջին ժամերը։

Իմ օրագրից - «Կեսգիշերից հետո ես շարժվում էի մութ ավտոբուսում՝ փորձելով քնել, բայց ավտոբուսում ցուրտ էր, իսկ ես շորտերով եւ հողաթափերով էի։ (Խորհուրդ #9. Դե, եթե ձեզ վիճակվել է ավտոբուսով ճանապարհորդել, բարի եղեք ինչ-որ տաք բան հագնել): Ես ոտքերս գցեցի հարեւան նստատեղին եւ դրանից հետո նիրհեցի։ Իրականում, հենց այստեղից է սկսվում իմ ճանապարհորդության ամբողջ տհաճ մասը։ Սկսենք սննդից։ Առաջին կանգառի վայրում, գիշերվա կեսին, ես McDonald's-ում 6 նագեթս գնեցի եւ դրանց մի մասը կերա։ Կապը նույնպես պարբերաբար անհետանում էր, բայց հիմնականում աշխատում էր։ (Այստեղ վարդակ կար, այո, բայց Wi-Fi-ը գրեթե չէր աշխատում, օրինակ): Առավոտյան մենք հասանք Փիթսբուրգ, որտեղ ես Snickers գնեցի, իսկ ավտոմատը, ներողություն, ինձ 15 ցենտով խաբեց։ Ես այնտեղ մնացի մոտ մեկ ժամ, ատամներս լվացի, մի քանի րոպեով դուրս եկա քաղաք եւ վերադարձա։ Որոշեցի կոշիկներ եւ գուլպաներ հագնել, որպեսզի ոտքերս շատ չսառչեն։ Հետո նստեցի մեկ այլ ավտոբուս։ Ամենավատներից մեկը ողջ ճանապարհորդության ընթացքում։ Ավտոբուսը լիքն էր, եւ վարորդը հաճախ ինչ-որ մեկին իջեցնում/նստեցնում էր տարբեր կայարաններում։ Քլիվլենդ մոտենալիս կանգառներից մեկում ես 2 հավի սենդվիչ գնեցի 3.25 դոլարով։ «Սենդվիչը» բաղկացած էր համբուրգերի բուլկուց եւ հավի կոտլետից։ Վերջ։ Բայց գոնե տաք էր։ Դրա համար էլ շնորհակալություն։ Կերակրվելուց հետո նորից ճանապարհ ընկա։ Կեսօրին մենք, այնուամենայնիվ, հասանք Քլիվլենդ, որտեղ մեզ իջեցրին հատուկ թղթով, որը մեզ հաջորդ ավտոբուս առաջինը նստելու առաջնահերթություն էր տալիս։ Այնտեղ ես լիցքավորվեցի լիցքավորման կայանում, քանի որ ավտոբուսում լիցքավորիչներ ամենուր չէին։ Իսկ Քլիվլենդ ճանապարհին ես նստեցի մի մեծ, հոգնած, քնած կնոջ կողքին՝ վարդակից օգտվելու համար։ Նստեցի եզրին, որպեսզի չարթնացնեմ նրան եւ չդիպչեմ։

Լիցքավորվելով եւ Քլիվլենդում մի փոքր հանգստանալով՝ ես շարժվեցի դեպի Չիկագո։ Մենք փոխեցինք ավտոբուսը, եւ նորը ուներ Wi-Fi, եւ վարդակներն էլ ամենուր էին։ Ճանապարհին մի տեղ մտա Burger King եւ գնեցի համբուրգեր՝ ֆրիով եւ կոլայով։ Կոլան գրեթե չխմեցի, քանի որ (ավելացնում ենք անպետք նշում) ես սկսում եմ հիվանդանալ։ Ճանապարհորդության ընթացքում ես ինձ մեջ էի լցնում բոլոր հնարավոր հաբերը։ Շնորհակալություն քեզ, մայրիկ, դրանց համար։ Գիտեմ, որ հիմա կարդում ես սա եւ ժպտում։ Կամ լացում։ (Կարծում եմ՝ բոլորդ հասկացաք Խորհուրդ #10-ը, որը հիմա կմտցնեմ։ Ձեզ հետ վերցրեք տարբեր Strepsils, imudon, doc-1, nimisil, tempalgin եւ այլն, եւ այլն։ Ընդհանրապես, ամեն ինչ, ինչ կարելի է մաքսատան միջով անցկացնել առանց ավելորդ հարցերի, եւ շատ անհրաժեշտ է նման ճանապարհորդություններում։ Փաստ չէ, որ ճանապարհին դեղատուն կգտնեք։ Եվ փաստ չէ, որ դրանց բոլոր միջոցները ձեզ կօգնեն։ Այո, եւ Խորհուրդ #10.1. Սիրեք մայրիկներին, քանի որ նրանք միեւնույն է՝ այդ դեղերը կխցկեն ձեր ճամպրուկի մեջ):

Երեկոյան հասա Չիկագո, որտեղ անցկացրի մոտ 1.5 ժամ։ Դուրս եկա փողոց, հետ մտա, տաք թեյ գնեցի եւ ատամներս լվացի։ Ի դեպ, սկսում է դուր գալ։ Չիկագոյից երեկոյան 9:45-ին ուղեւորվեցի Մինեապոլիս։

Հունիսի 3 - Ճանապարհի 2-րդ օրը։

Օրագրից շարունակություն. «Մինեապոլիս տանող ճանապարհը հիշվեց միայն կոկորդի եւ... որովայնի վատ ինքնազգացողության պատճառով։ Գրեթե ամբողջ գիշեր քնել եմ, ուստի ճանապարհը արագ անցավ։ Մինեապոլիսում 2 սենդվիչ եւ մի շիշ կոլա գնեցի։ Սենդվիչները կերա, իսկ կոլան թողեցի տաքանա։ Այստեղ եւս մեկ խնդիր։ Ավտոբուսի ֆիրման փոխեցին։ Իսկ Բիլինգս ես գնում էի արդեն ոչ թե GreyHound-ով, այլ Jefferson-ով, իսկ դա նշանակում է.

ա) Հին ավտոբուսներ;

բ) Wi-Fi չկա;

գ) Վարդակներ չկան։

Ճանապարհին, կանգառներում լիցքավորում էի հեռախոսս եւ մայրիկիս գրում, որ ամեն ինչ լավ է։ Հետո անջատում էի հեռախոսը եւ վերադառնում ավտոբուս։ Կանգառներից մեկում 2 Snickers եւ 2 կոլա գնեցի։ Ճանապարհին գրեթե ամբողջությամբ կերա դրանք։ Մի քիչ թողեցի, նիրհեցի, հետո կերա։ Որքան մոտենում էի գյուղիս, այնքան վատանում էր շրջապատը։ Հատկապես չէր ուրախացնում տարօրինակ հոգեկան հիվանդը, որը անընդհատ քթի տակ ինչ-որ բան էր մրմնջում եւ բոլորին վիրավորում։ Եվ ընդհանրապես, նա նման էր GTA V-ի Թրեւորին։ (Ով խաղացել է կամ տեսել է, կհասկանա իմ շփոթմունքը)։ Եվ դա ընդհանրապես չէր ուրախացնում։ Բայց ընդհանուր առմամբ ճանապարհը տանելի էր։ Ճանապարհին հիշեցի ականջօղերի մասին, որոնք գնել էի Ժենյայի (ընկերուհիս) համար, եւ դրանց օգնությամբ փոխեցի պլանշետի եւ հեռախոսի սիմ-քարտերը, որպեսզի պլանշետի միջոցով կապ հաստատեմ (այնտեղ դեռ լիցքավորում կար)։ Մտա կոնտակտ եւ գրեցի Ժենյային, որ նա մայրիկիս տեղեկացնի, որ ամեն ինչ կարգին է։ Ինտերնետը հետո անհետացավ, իսկ ավելի ուշ պարզեցի հերթական խնդիրը։ Այս ամբողջ ընթացքում ես այլ նահանգի ռոումինգում էի, իսկ ռոումինգում ես ընդամենը 10 մեգաբայթ ինտերնետ ունեմ։ Եվ այսպես, այն անջատեցին։ Դե, ես առանց ինտերնետի եմ, առանց լիցքավորիչի, առանց փողի (դրա մասին առանձին պատմություն), առանց առողջության, առանց տրամադրության։ Այո։ Եվ ահա այստեղ հասա Բիլինգս, որտեղ կերա եւս մեկ Snickers։

Հունիսի 4 - Ճանապարհի 3-րդ օրը։

Օրագրից եւս մի քիչ. «Բիլինգսում ես պայուսակս թողեցի հերթում, իսկ ինքս կանգնեցի լիցքավորիչի մոտ՝ հեռախոսով։ Մայրիկիս գրեցի, որ ամեն ինչ լավ է, իսկ ինքս արդեն նստեցի Միսուլա գնացող ավտոբուսը։ Այնտեղ ես լիցքավորիչներ ունեի։ Վերջապես։ Ամբողջ գիշեր ես հանգիստ լիցքավորում էի հեռախոսս, երաժշտություն լսում եւ նույնիսկ նամակագրվում։ Ինձ հետ գնում էր մի տղա, որի հետ մենք միասին շարժվում էինք դեռ Մինեապոլիսից»։

Իսկ ահա այստեղ ամենամեծ խնդիրն է, հավանաբար։ Ես չեմ ուզում շատ խորանալ այս խնդրի մեջ։ Պարզապես ուզում եմ զգուշացնել։ Խորհուրդ #11. Զգույշ եղեք ձեր բանկային քարտերի հետ։ Պարզապես շատ զգույշ եղեք դրանց հետ։ Իմ փորձից իմացա, որ դրանց հետ կարող է բացարձակապես ամեն ինչ պատահել։ Եվ այնպես ստացվեց, որ որոշ խնդիրների պատճառով ես այնտեղ պարտք ունեցա։ Դա իմ մեղքը չէր։ Ես պարզապես դարձա հանգամանքների պատանդ։ Նման բան պատահում է։ Քարտը բացել էի դեռ Նյու Յորքում գտնվելիս։ Եվ առաջ անցնելով ասեմ, որ պարտքը մոտ 550 դոլար էր։ Այո, ոչ քիչ։ Մեկ շաբաթ Ամերիկայում, եւ արդեն 500 դոլար պարտք եմ Bank of America-ին։ Ընդհանրապես հիանալի է։ Այն դեպքում, երբ դրամապանակումս մոտ 270 դոլար կա, իսկ վերջնական կայարանից մինչեւ Ապգար դեռ պետք է տաքսի կանչել, որը ինձ կարժենա 80-100 դոլար, եթե հավատանք իմ գործատուներին։ Իսկ Ամերիկայի բանկում պարտքը վատ է։ Հաշիվը կարող են փակել եւ կախել պատմության վրա։ Եվ այդ ժամանակ ես կյանքում երբեք ոչ մի այլ բանկում հաշիվ չեմ բացի։

Եվ գիտե՞ք ինչ պատահեց այն ժամանակ։ Միսուլայում գտնվող 19-ամյա տղան, որը կարծես թե սկսել էր ինքնուրույն կյանք, որը վերջին շաբաթների ընթացքում այսքան բան էր վերապրել, որը նաեւ իրեն սարսափելի է զգում այդ պահին (գուցե նույնիսկ ջերմություն), որը պարտք էր վաստակել Նահանգների խոշորագույն բանկում, որը պահում էր իրեն եւ հավատում իր ուժերին, նա կոտրվում է։ Այո, 20-30 րոպե թուլություն, այնուամենայնիվ, եղավ։ Կայարանում ես նստած լաց էի լինում՝ զգալով, որ ոչ ոք ինձ չի օգնի, բացի ինձանից։ Հասկանալով, որ տուն եմ ուզում։ Ես հեկեկալով լաց էի լինում՝ չդադարելով։

Դե, իսկ հետո՞։ Ես գնացի ատամներս լվանալու։

Դե, ես հիշեցի կամ գիտակցեցի, որ հիմա ոչ ոք չկա, ըստ էության, սա կարգավորելու, բացի ինձանից։ Ես կարող էի զանգահարել մայրիկիս եւ նրանից գումար խնդրել, եւ նա, հավանաբար, կուղարկեր դրանք։ Իսկ որտե՞ղ է իմ ինքնուրույնությունը այդ դեպքում։ Ինչո՞ւ էի ես այդ դեպքում ընդհանրապես եկել այստեղ։ Որպեսզի հենց այսպես հանձնվե՞մ արդեն մեկ շաբաթ անց։ Դե ոչ։

Այդ պահին ես ինձ ձեռքս առա, վերաիմաստավորեցի իրավիճակը, գնահատեցի պարտքը մարելու մոտավոր ժամկետները։ Պետք էր արգելափակել քարտը։ Եվ այդ պահին ես զարմացա ինքս ինձ վրա։ Ես սկսեցի մտածել, եւ շատ նույնիսկ լավ։ Բանն այն է, որ Bank of America-ն հեռախոսով օպերատորի հետ կապվելու համար, բացի քարտի համարից, պահանջում է Social Security Number (INN-ի անալոգը)։ Ես այն չունեի, քանի որ այն ունեն միայն նրանք, ովքեր արդեն սկսել են աշխատել, իսկ իմ քարտը բացվել էր իբր ուսման վարձը վճարելու նպատակով, քանի որ այն ինձ համար բացել էր հայրենակիցս, որին ես պատահաբար հանդիպել էի Բանկի գրասենյակում։ Ոչ, ես նրան չէի ճանաչում։ Պարզապես եկել էի բացելու, իսկ այնտեղ իմ քաղաքից մի տղա էր։ Ընդհանրապես, այդ պահին ես հիշեցի մոտավոր շրջանը, որտեղ գտնվում էր այդ գրասենյակը եւ գուգլեցի բանկի գրասենյակները այդ շրջանում։ Զանգահարեցի ամենանմանին եւ հարցրեցի այդ տղային։ Բացատրեցի իրավիճակը եւ հարցրեցի, թե ինչպես արգելափակել քարտը, քանի որ գումարի ավելի մեծ կորստի հավանականություն կար։ Եվ նա ինձ ցույց տվեց SSN-ի տարբեր ստուգումները շրջանցելու եւ օպերատորի հետ ուղիղ կապ հաստատելու ուղին։ Կարճ ասած՝ քարտը արգելափակեցի։

Ընդհանրապես, ես 4 ժամ անցկացրի Միսուլայում։ Որից հետո շարժվեցի շատ փոքր ավտոբուսով դեպի Ուայթֆիշ՝ մի փոքրիկ քաղաք, որը, ըստ երեւույթին, իմ գյուղին ամենամոտ ավտոբուսային կայարանի գտնվելու վայրն է։ Ավտոբուսն այնքան փոքր է, որ դա նույնիսկ ավտոբուս չէ, այլ մեր ըմբռնումով երթուղային տաքսի։ Այնտեղ ես ծանոթացա Բուլղարիայից մի տղայի հետ՝ Եվգենի անունով, որին պետք էր հենց այնտեղ, որտեղ եւ ինձ։ Դա հաջողություն էր։ Ուայթֆիշում պարզվեց, որ այնտեղ տաքսի ընդհանրապես չի գործում։ Այն կարելի է միայն կանչել։ Այստեղ օգնության հասավ իմ այն նույն ընկերուհին՝ Ժենյան, որը տանը՝ համակարգչի մոտ նստած, ինձ համար տաքսի ընկերություններ էր փնտրում։ Նա մեզ, ըստ էության, գտավ համարը։ Երկար սպասեցինք։ Չնայած այն բանին, որ այդ Եվգենին այդ պահին ինձ սարսափելի զզվելի էր թվում։

Տաքսին ժամանեց, գրեթե մեկ ժամ գնացինք եւ 40-ական դոլար տվեցինք՝ թեյավճարով հանդերձ։ Եվ ահա այն։ Նկարների այն նույն սրճարանը։ Ամեն ինչ ինչպես Google-ում։ Այո՛։ Ես հասա։ Չի հավատացվում, բայց ես այստեղ եմ։

Ընդհանուր առմամբ, ճանապարհը սարսափելի բարդ էր, բայց միեւնույն ժամանակ ուսանելի եւ հետաքրքիր։ Նույնիսկ պարզապես ճանապարհորդի պես զգալը, որը ատամները լվանում է որտեղ պատահի՝ դա զվարճալի է։ Իհարկե, ես շատ չեմ ուզում կրկնել այս փորձը, բայց միեւնույն ժամանակ ես միշտ կհիշեմ սա որպես լավ եւ անհրաժեշտ փորձ։ Ես տեսա շատ լավ վայրեր, շրջեցի բազմաթիվ քաղաքներ եւ նահանգներ, հանդիպեցի շատ տարբեր մարդկանց եւ պարզապես տեսա այսքան հետաքրքիր բաներ։ Իսկ իմ օրագիրը դարձավ ճանապարհորդի իրական գրառումներ։ Ճանապարհին ստիպված էի շփվել հատկապես շփվող ուղեւորներից ոմանց հետ։ Ոմանց հետ նույնիսկ ընկերացա։ Նրանցից մեկը այն տղան էր, որի մասին ավելի վաղ խոսել էի։ Նա ինձ փորձում էր համոզել, որ ամերիկուհիները պաշտում են օտարերկրացիներին եւ հալվում են շեշտադրումից։ Չնայած այն բանին, որ նա 13-15 տարեկան է, բայց փորձում էր ինձ խորհուրդներ տալ պիկապի վերաբերյալ։

Մյուս տղան ավելի մեծ էր։ Մենք նրա հետ գնում էինք երկրի միջին գծով։ Նա գնում էր Դենվեր, Կոլորադո նահանգ։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն. Կոլորադոն այն երկու նահանգներից մեկն է, որտեղ ամբողջությամբ օրինականացված է խոտ ծխելը։ Ընդհանրապես, այդ տղան այնտեղ հենց դրա համար էր գնում։ Շատ ուրախ եւ շատ շփվող։ Ամբողջությամբ փիրսինգով եւ դաջվածքներով, ինչպես նաեւ հսկայական սպորտային պայուսակով, որին նա ցույց էր տալիս՝ ասելով. «Եթե իմանայիր, թե ինչ ունեմ այնտեղ»։ Ինչպես նաեւ կար մի քաղցր երիտասարդ աղջիկ, որը նստած էր հարեւան նստատեղին, բայց նա անխոս էր, թեեւ Դենվերից այդ տղան փորձում էր կպչել նրան։ Ահա մենք չորսով միաժամանակ հայտնվեցինք նույն երթուղում։ Բոլորը տարբեր են, այո, բայց միեւնույն ժամանակ ինչ-որ կերպ մտերմացան այս ընթացքում։ Ավտոբուսային ձանձրույթի կախարդանքը հենց դրանում էր։

Եվ եզրափակելով, ընկերներ, ավելի լավ է գնացեք գնացքով, եթե երկար տարածություն եք գնում։ Կամ ինքնաթիռով։ Ավտոբուսը լավ է Նյու Յորք - Նյու Ջերսի եւ այլն ուղեւորությունների համար։

Եվ եւս մեկ բան. Խորհուրդ #12. Գնեք ձեզ համար շարժական լիցքավորիչ կամ Portable Charger, ինչպես դրանք անվանում են Նահանգներում։ Սա շատ կարեւոր է ցանկացած ճանապարհորդության համար, իսկ ավտոբուսի համար՝ առավել եւս։ Եվ ընդհանրապես կյանքում պետք կգա, երբ ամբողջ օրով դուրս եք գալիս։