Երկուսուկես ամիս, 5 նահանգ։ Բայց Ֆլորիդա, ինչո՞ւ ես դու այսքան գեղեցիկ։ Նախկինում մենք նման նկարներ դիտում էինք ինտերնետում, պահպանում հեռախոսներում եւ դնում որպես պաստառ, իսկ հիմա մեր լուսանկարներն ավելի գեղեցիկ են, քան այդ նկարները։
Կցանկանայի սկսել Հյուսիսային Կարոլինայի Դարեմ քաղաքից հրաժեշտ տալով։ Աշխատանքի վայրում աշխույժ օր է, շատ այցելուներ, սեղաններ, պատվերների հետ կապված խառնաշփոթ։ Եվ մենք բոլորս նյարդային ենք, ճամպրուկային տրամադրությամբ սենդվիչներով ափսեներ ենք մատուցում։
Ես միայն հիշում եմ, որ բոլորը հանկարծ սկսեցին ծափահարել եւ ժպտալով նայել մեզ։ Մերին, Էդվարդը, մատուցողները, աման լվացողը, խոհարարները՝ բոլորը ծափահարում էին։ Իսկ հետո տորթը, որի վրա ռուսերեն գրված էր «մենք կարոտում ենք ձեզ բոլորիդ»։ Երեւի մենք, այնուամենայնիվ, հուզեցինք Մերիի եւ Էդվարդի սրտերը ռուսական մենթալիտետով, երբ նստում էինք նրանց խոհանոցում մինչեւ ուշ գիշեր եւ օգնում նրանց բնակարան ընտրել Սոչիում եւ պատմում, թե ինչպես բորշ եփել։
Ահա այստեղ էլ հորդացին հույզերը։ Եվ արցունքները։ Միայն հիշում եմ սեւ համազգեստով իրար գրկող մարդկանց։ Մերին գրկեց ինձ, եւ հետո իմ աշխատանքային համազգեստը թրջվեց նրա արցունքներից։
Երկու ամիս առաջ աղյուսե շինությունները չէին ընկալվում որպես հարմարավետ վայրեր, որոնց պատերի մեջ կարելի է սրճարան, գրասենյակ կամ նույնիսկ բնակարան կառուցել։ Հիշում եմ, երբ նոր էինք սկսել բնակարան փնտրել, մեզ առաջարկեցին վարձակալության բնակարան՝ ներսից ամբողջությամբ աղյուսե պատով։ Մենք այն ժամանակ սարսափեցինք, իսկ ռիելթորը լեզվով չխկացրեց մեր անգիտության համար։ Մենք չկարողացանք ճանաչել դեկորի ամենանորաձեւ տարրը։
Այստեղ մենք այլեւս չկատարված գործեր կամ չկատարված խոստումներ չունենք։ Բոլորին բաժանեցինք նոթատետրեր, բրելոկներ, մագնիսներ, գրեցինք հրաժեշտի նամակներ։ Իսկ մատուցողները եւ Մերին ու Էդվարդը մեզ տվեցին բացիկ՝ ստորագրություններով եւ մաղթանքներով։ Ի դեպ, ռուսները հրաժեշտի մաղթանքներն ավելի հոգեշունչ են ստորագրում։ Մեր մեջ իսկապես ավելի շատ հոգի կա, ընկերներ։
Ես պաշտում եմ ճամպրուկներ հավաքելը։ Իմ մեջ արթնանում է պերֆեկցիոնիստի համախտանիշը. պետք է ամեն ինչ հանել բոլոր դարակներից, պահարաններից, կոսմետիկայի պայուսակներից, ազատվել ավելորդ իրերից, մաքրել սառնարանը, ամեն ինչ այնպես դասավորել, որ ճամպրուկում տեղ բավականացնի։
Իսկ հաջորդ օրը մենք նստեցինք գնացք, եւ քաղաքը կորցրեց մեզ։ Չգիտեմ՝ այնտեղ կարոտո՞ւմ են մեզ։ Գիտեմ, որ մեր մեկնելուց հետո ամեն ինչ գլխիվայր շրջվեց։ Ոմանք ազատվեցին, ուրիշներին ազատեցին։ Մեր ռեստորանի ճակատագիրը լավագույնը չէ։ Բայց մենք դրա հետ կապ չունենք։
Ցտեսություն, Cuban Revolution։ Շնորհակալություն ամեն ինչի համար։
Տապալից, կրակոտ քաղաք՝ մեր Սարասոտայից 30 կմ հեռավորության վրա։ Պայուսակները կտրում են ուսերը, ոտքերը տրորված են։ Բայց մենք եկել ենք հանգստի, դեպի օվկիանոս։
Ինչ-որ կերպ արդեն միեւնույն է... Առհասարակ ամեն ինչ երկրորդ պլան է մղվում, երբ կա օվկիանոս։ Նրա մեջ մենք թողնում ենք շատ ու շատ վատ հիշողություններ։
Սարասոտայում մեզ օգնում էր Յուլիան։ Եթե նա չլիներ, մենք չէինք ունենա այսպիսի հիանալի ճանապարհորդություն։ Հուսով եմ՝ մենք նրան շատ անհանգստություն չպատճառեցինք։
Անմիջապես գնում ենք մեր նոր տուն։ Անքնություն, օդորակիչից գերսառեցում, հետո 40-աստիճանանոց արեւից արեւահարություն, այս ամենը թափվում է մեր վրա, եւ մենք ուժասպառ ընկնում ենք մահճակալներին։
Իսկ երեկոյան՝ բնակարանի եւ տան հետախուզության։ Այստեղ կային հսկայական խոհանոց՝ ճաշասեղանով, սպիտակ կաշվե բազմոցներ եւ հեռուստացույց։ Բացի այդ, տանը կային լողավազան, բիլիարդ, ընթերցասրահ, մարզասրահ...
Տան յուրաքանչյուր դռան վրա կախված էին տարբեր զվարճալի ողջույնի հուշանվերներ։
Ամեն ինչ, ինչպես GTA miami-ում։ (Ի դեպ, մինչեւ Մայամի այնտեղ 3 ժամվա ճանապարհ է)
Կրկին հարթ սիզամարգեր, ավելի հարթ, քան Դարեմում, մաքուր արահետներ, որոնցով կարելի է քայլել սպիտակ գուլպաներով կամ նույնիսկ... պառկել։
Ջրանցքում լողալ չի կարելի, ուստի մենք նայում ենք ջրին՝ երազելով օվկիանոսի հետ վաղվա հանդիպման մասին։
Սարասոտայում երբեք ձյուն չի գալիս։ Ամառ՝ ամբողջ տարին։ Իմ կարծիքով՝ միօրինակությունը ձանձրալի է, դրան արագ ես սովորում։ Եթե չգիտես դա գնահատել, ապա իմաստ չկա։ Այդ դեպքում ավելի լավ է 5 ամիս ձմեռ, ինչպես մեզ մոտ, եւ երկար սպասված գարուն ու ամառ։ Վաստակած երկար ցրտերով եւ կարճ ցերեկային ժամերով։
Այստեղ միջին տարիքը 55 է։ Սրանք թոշակառու մարդիկ են՝ հաստ դրամապանակով, երիտասարդներ ավելի հազվադեպ են հանդիպում։ Քաղաքը հանցավոր չէ, հանգիստ է։ Այնտեղ ավտոբուսներ չեն գնում, բոլորը մեքենաներով են։ Հազվադեպ կտեսնես աֆրոամերիկացիների, առավել եւս՝ մեքսիկացիների։
Գիշերը այս փոքրիկ քաղաքում ինչ-որ խելահեղ երթեւեկություն է։ Եվ մարդիկ այնքան նյարդային են, փորձառու վարորդները ազդանշան են տալիս Ժենյայի անփորձության պատճառով արված յուրաքանչյուր սխալի համար։
Ես ամեն օր հաշվարկում էի մայրամուտի ժամանակը։ Գալիս էի այստեղ մենակ, նստում ափին եւ նայում արեւին այնքան ժամանակ, մինչեւ այն ամբողջությամբ թաքնվի։
Ես նոր ընկեր ունեցա, ես նրան անվանեցի Միայնակ Տառեղ։ Նա մայրամուտին նայում էր ինձ հետ միասին, միայն ջրից։ Իսկ հետո թռչում էր։ Մենք նրա հետ հանդիպում էինք նավամատույցում ամեն օր։ Ես կարծում եմ, որ տառեղները շատ ռոմանտիկ թռչուններ են։ Նույնիսկ ավելի ռոմանտիկ, քան մարդիկ։ Նկատե՞լ եք, թե որքան ուշադիր են նրանք։
Վատ է, երբ մայրամուտին նայելու մարդ չկա։ Իսկ տառեղի հետ ավելի զվարճալի էր։ Երբեմն նա նայում էր ինձ, երեւի վախից, իսկ ես նրան՝ հետաքրքրությունից։
Եթե ես նստում էի, մայրամուտի ողջ ընթացքում ոչ մի անգամ չէի շարժվում, ապա նա սովորում էր եւ դադարում էր նայել իմ կողմը։ Բայց հենց ես շարժում էի ձեռքս կամ ոտքս, Միայնակ Տառեղը կասկածանքով շրջում էր պարանոցը։ Մի անգամ ես նրան շատ էի լուսանկարում, եւ նա թռավ։ Բարդ թռչուն է...
Բայց նա միշտ նայում էր ճիշտ արեւի մայրամուտի կողմը։ Մենք նրա հետ դիտեցինք 6 մայրամուտ։
