Ես ուզում էի խոսել ազատության մասին «Ազատ երկրում»։ Երեւի ամերիկացիները մեծ երազողներ են, եթե համարձակվել են նման ուրվական բառ դնել իրենց երկրի անվան կողքին։

Ազատությունը ժամանակավոր է եւ անընդհատ փոխվում է։ Այն աշխարհի ամենահուսալի բանն է, եւ միեւնույն ժամանակ, դրան երբեք չի կարելի ապավինել։ Այն չափազանց հեշտությամբ է վերածվում կախվածության, եթե դուք դրանից չափազանց շատ բան եք ուզում։

Ի դեպ, այն գոյություն չունի։

Իսկ եթե այդպես է, ապա մնում է ձեւացնել, որ այն կա... Այն ապրում է ձեր երեւակայությանը շատ մոտ։

Ես իմ ազատությունը պահում եմ միայն ինձ համար։ Դա այն ժամանակ է, երբ ոչ ոք պետք չէ, եւ բոլորն էլ պետք են։

Ես ուզում եմ իրերս ցրել ավազի վրա, քսվել պլաստիկ շշի մեջ արեւից գրեթե եռացող յուղով։ Ավազի մանր հատիկները կպել են հատակին, մատներս սահում են, եւ այդ պատճառով ցողացիրը չի ուզում սեղմվել։ Մինչ ես կանգնած եմ, ոտքերս թաղվում են ավազի մեջ, եւ ինձ թվում է, թե կանգնած եմ խարույկի վրա։

Մատներս անցկացնելով աղի մազերիս միջով՝ ափսոսում եմ, որ, ինչպես շատ ուրիշներ, չեմ սիրում, երբ աղը կպչում է մարմնին. ուզում եմ հնարավորինս շուտ քաղցրահամ ջուր գտնել..

Առավոտյան մազերն ու մաշկը ստանում են ոսկեգույն-բրոնզագույն երանգ, երեկոյան դրա վրա կարմրավուն փայլեր են ընկնում՝ որպես կարմրաներկ։

Ես երազում եմ այդ մայրամուտները՝ հստակ գծագրված, կարծես գրաֆիտե մատիտով գծված գծերով, կամ ուրիշները՝ անձրեւից եւ ամպրոպային ամպերից մշուշոտված։ Մինչեւ հիմա երազում եմ։

Հենց արեւը լքում է լողափը, մենք էլ ենք լքում այն։

Օվկիանոսի հետ առաջին հանդիպումը ամենահիշարժանն էր։ Այն կարծես հագել էր իր լավագույն գույները եւ ստիպել էր իր շուրջը եղած ամեն ինչին նույնպես զարդարվել։ Երկինքն ու ավազը հակադրությունների բացարձակ միահյուսում են։

Եղանակի փոփոխությանը հնարավոր չէր հետեւել։ Իսկ մենք ուրախանում էինք ցանկացած եղանակով։

Յուլիան մեզ համար անակնկալ էր պատրաստել՝ ուղեւորություն իր զբոսանավով դեպի զբոսանավերի ակումբ, որտեղ մենք ճաշեցինք նրա ամբողջ ընտանիքի հետ։

Յուլիան ինքը ապրում է Վենետիկ քաղաքում։ Այն կոչվում է Վենետիկ, որովհետեւ բոլոր տները կանգնած են ջրի մոտ, իսկ դրանց կողքին կայանված են զբոսանավեր։

Կամ շաբաթը մեկ, կամ ամիսը մեկ, Սարասոտայում կարելի է տեսնել, թե ինչպես են մեքենաների շարասյուները հոսում դեպի Fruitville փողոց։

Մարդիկ քայլում են լայն պողոտաներով՝ արեւից աչքերը կկոցելով։ Նրանք շոգից թաց ձեռքերով տեսակավորում են փայլուն մրգերն ու բանջարեղենը, իսկ վաճառողները պոլիէթիլենային տոպրակների վրա ամուր հանգույցներ են կապում եւ բոլորին մաղթում լավ օր։

Ծաղկավաճառները ցողունները մշակում են վիրաբույժների դեմքով։ Ինձ ամենաշատը դուր եկավ այս մեկը։ Նա իր ծաղիկների ցողունները կտրում էր այնպես, կարծես վիրահատություն էր անում։ Երբեմն ինձ թվում էր, թե նա ձեռնոցներ է հագել։ Իմ կարծիքով՝ շուրջբոլորը բոլորը ժպտում էին, իսկ նա՝ ոչ։

Եթե չիմանաք, թե այստեղ ինչ է կատարվում, կարող եք մտածել, որ մոտակայքում շների ցուցահանդես է։ Շները մեկը մյուսից գեր եւ խնամված են։

Հաճախորդներին հաճոյանալու համար վաճառողները նրանց ընտանի կենդանիների համար ամանների մեջ ջուր են լցնում, եւ նրանք լիզում են այն մեծ վարդագույն լեզուներով։ Ես շների ցեղատեսակներին այնքան էլ լավ չեմ հասկանում, բայց այս հսկայական սեւ ամպը գրավեց ինձ։ Ո՞վ կասի, թե սա ինչ ցեղատեսակ է։

Վրանների տակ ժպտացող վաճառողները դասավորում են ապակուց եւ կաշվից պատրաստված զարդեր։ Փողոցի ամենահեռու մաս է մոտենում կիտրոններ նկարված ֆուրգոնը։ Տեսնելով ինձ լուսանկարչական ապարատով՝ դեղին շապիկով տղամարդը կանչում է ինձ եւ տալիս լիմոնադ համտեսելու։ Անկեղծ ասած, նման լիմոնադ խմելը միշտ եղել է իմ մանկության երազանքը։ Ավելին, այն գերազանցեց իմ բոլոր սպասելիքները։

Ես շատ էի ուզում համտեսել այլ համեր եւ գնել մի ամբողջ բաժակ, բայց աղջիկներն արդեն վազել էին առաջ, ստիպված էի հասնել նրանց։

Ալիքները մեղմորեն ծածկում էին ափը, լիզում էին այն ավելի ու ավելի հեռու՝ դեպի քաղաք։ Հենց նոր սկսվում էր մակընթացությունը։ Բայց մենք դրա մասին միայն կռահում էինք, քանի որ արեւադարձային հորդառատ անձրեւը անխնա ծեծում էր տանիքներին, ասֆալտին եւ տերեւներին։ Այն հովանոցները շրջում էր ներսից դուրս։ Այն թափանցում էր հագուստի մեջ, զգեստների եւ անձրեւանոցների տակ։ Փոխում էր ուղղությունը, հանդարտվում, արագանում, կարծես կատակում էր, ապտակում էր ասֆալտին եւ հանդարտվում.. Այս արեւադարձային անձրեւը քմահաճ, տարօրինակ բնավորություն ունի։

Սարասոտայում անձրեւը հազվադեպ է խախտում որեւէ մեկի ծրագրերը, թեկուզ այն պատճառով, որ այն ավարտվում է այնքան հանկարծակի, որքան սկսվում է։ Ավելի լավ է սպասել, մինչեւ նրա զայրույթի բռնկումը հանդարտվի։

Այնքան շատ ջուր կա, որ եթե չլիներ կրուասանի ձեւ ունեցող քաղաքը, որի պատճառով երեւում են հյուրանոցներն ու տները, կթվար, թե շուրջբոլորը միայն ջուր է։ Այն վայրում, որտեղ երեկ մենք լողափի պայուսակները բոբիկ էինք տանում՝ ցատկոտելով այրվող ավազի վրայով, հիմա ամեն ինչ ջրի տակ է։ Թափանցիկ, մինչեւ հատակը հասնող պարեոներով կանայք բարձրացնում են դրանք, իսկ պարեոների հետ միասին բարձրանում են նաեւ նրանց ուսերը, իսկ դժգոհությունից իջնում են շուրթերի անկյունները։ Տղամարդիկ ռետինե հողաթափերով եւ ուսերին սրբիչով ծեփում են, ամեն քայլափոխի լսվում է ճլպացող, կռկռացող ձայն։

Ճայերը իրենց փայտիկ-ոտքերը սառեցնում են անձրեւաջրի մեջ։

Ես սիրում եմ արեւածագերը, որովհետեւ հազվադեպ եմ տեսնում դրանք։ Նախ՝ մշուշոտ եղանակի պատճառով, եւ երկրորդ՝ որովհետեւ ես ավելի շատ բու եմ։ Ամենադժվարը ինքդ քեզ վաղ արթնանալուն ստիպելն է, թեեւ մինչ այդ երկու ամիս աշխատել ես, եւ օրգանիզմդ հանգիստ է ուզում։

Կամրջի վրա դեռ ոչ մի հոգի չկա։

Սպասել, մինչեւ արեւը պայթեցնի երկինքը, արթնացնի այն։ Այն ամաչկոտ չէ, վախկոտ չէ։ Հայտնվում է եւ ասում. «սիրեք ինձ, վախեցեք ինձ»։ Նման աննախադեպ շոգից ամպերը պատվում են խիտ կարմրությամբ, որը միայն կարմրում է արեւի՝ դեպի վեր թռչելու յուրաքանչյուր նոր պոռթկումից...

Իսկ արեւը արթնացնում է բոլորին, բարձրացնում է։ Վազորդները հանդիպում են ավելի ու ավելի հաճախ, մեքենաները, դեռ չանջատած լուսարձակները, թարթում եւ ազդանշան են տալիս մեզ։ Օվկիանոսը, որը մի քանի րոպե առաջ մնացել էր առավոտյան իրարանցումից դուրս, նույնպես արթնացավ եւ զվարճացավ..

Ես հասցրեցի մի քանի կադր անել, երբ արեւը արդեն բարձրացել էր տների վրայով եւ դարձել էր մեծ դեղնուցի նման։ Իսկ ամպերը ըմբոստացան, որ իրենց վաղ են արթնացրել, որ համախմբվել են եւ դարձել ամպրոպային երկինք։ Նրանք այնքան արագ էին շարժվում մեր կողմը, որ արդեն թվաց, թե մի քանի րոպեից ստիպված կլինեմ վազել դեպի մեքենան՝ լուսանկարչական ապարատը փաթաթելով սրբիչի մեջ։

Բայց ամպերն ու արեւը կարողացան պայմանավորվել. կարծես կարկինով գծված, հայտնվեց հաշտության ծիածանը...

Ես պետք է անընդհատ հետ վերադառնամ։ Այնտեղ, որտեղ նստարաններին մարդիկ են նստած, եւ նրանք ճանաչում են ինձ։ Այնտեղ, որտեղ ամպերը չեն ուտում օվկիանոսը, եւ օվկիանոսն էլ, ընդհանուր առմամբ, այնտեղ չկա...

Եթե ուզում եք ազատ լինել, ստիպված կլինեք անընդհատ ստել ինքներդ ձեզ։ Եվ եթե իսկապես ազատություն եք ուզում, սովորեք նախ ինքներդ ձեզ խաբել։