Ողջույն, իմ անունը Վիկա է, եւ ես Եկատերինբուրգ քաղաքից եմ։

Իմ բլոգը շատ երկար չի լինի, հագեցած չի լինի մակդիրներով, փոխաբերություններով եւ նկարագրական դարձվածքներով (թեեւ ես կրթությամբ բանասեր եմ)։ Սա պարզապես թեթեւ պատմություն է, ես կշեշտադրեմ որոշ պահեր։ Եթե ձեզ, սիրելի ընթերցողներ, դուր գա իմ բլոգը, բայց դուք չգտնեք ձեր հարցի պատասխանը, կամ ցանկանաք զարգացնել որեւէ թեմա, ապա կարող եք հեշտությամբ կապվել ինձ հետ (հասցեները բլոգի վերջում)։ Այսպիսով, ես սկսում եմ ^_^

Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել IEC-ին այն հնարավորության համար, որ աշխարհի տարբեր ծայրերից ուսանողները կարող են զանգվածաբար հայտնվել Ամերիկայի տարածքում։ Դուք պարզապես հանճարներ եք, եւ հանճար է այն մարդը, ով հորինել, ներդրել եւ կատարելության է հասցրել Work and travel USA ծրագիրը։ Ես հիանում եմ, անկեղծ։ Ոչ յուրաքանչյուր մեծահասակ կարող է իրեն թույլ տալ ուղեւորություն դեպի Ամերիկա։ Սա թանկ հաճույք է, սա հեռու է։ Եվ չեմ կարծում, որ սա ընտանեկան հանգստի պես է... ավելի հեշտ, էժան եւ մոտ է ընտանեկան հանգստի համար գնալ Ղրիմ (պաշտում եմ Ղրիմը, ամբողջ մանկությունս այնտեղ եմ անցկացրել) կամ Թուրքիա։ Իսկ այստեղ նման հնարավորություն։ Շնորհակալություն դրա համար, ես հիացած եմ։ =)

Իմ ամառային պատմությունը սկսվեց 2014 թվականի հունիսի 5-ին։ Հինգ գունատ եւ քննություններից հոգնած ապագա «ճանապարհորդ գորտուկներ» հանդիպեցին վաղ առավոտյան Եկատերինբուրգի «Կոլցովո» օդանավակայանում։ Մենք իսկապես հոգնած էինք երեւում եւ այնքան էլ ուրախ չէինք սպասվող ճանապարհորդությունից։ Կարծում եմ՝ մենք պարզապես չէինք հասկանում, թե ինչ է կատարվում =) Մենք համեստ կանգնած էինք մեր փոքրիկ ճամպրուկներով եւ սպասում էինք «Աերոֆլոտ» ընկերության երջանկության թռչունին նստելուն։

Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել նաեւ այն թռչունին, որը մեզ բարեհաջող հասցրեց Մոսկվա՝ «Շերեմետեւո» օդանավակայան

Շերեմետեւոյում ճանապարհորդ գորտուկները վազվզում էին արժույթի փոխանակման կետեր փնտրելով եւ ինձ համար սուրճի հերթական չափաբաժինը գտնելու համար, ես պարզապես վայրի սուրճամոլ եմ։ Եվ վերջապես մենք մեր հետույքները տեղավորեցինք գլխավոր թռչնի մեջ, որը մեզ հասցրեց ուղիղ Նյու Յորք։ Յուհուուու, այլեւս պետք չէ նստել սաղմի դիրքով եւ մտածել՝ «հետաքրքիր է, միայն ես եմ ինձ զգում նեղ մանկասայլակում գտնվող երեխայի պես», ինչպես նաեւ տանջվել քնի պակասից եւ անհանգստացնել ստյուարդեսներին «ծամելու» համար ինչ-որ բան բերելու խնդրանքով։ Այո, մենք այդպես էինք հաղթահարում ձանձրույթը, քանի որ ֆիլմերը ընդհանրապես չէին դիտվում։

Իսկ չէ՞ որ պետք էր քնել!!! Ես՝ քայլող, իսկ այդ պահին նստած հրաշքս, սխալ թույլ տվեցի հայտարարագրում (այն տալիս են ինքնաթիռում, եթե ճիշտ եմ հիշում, Ամերիկայի օդանավակայանում վայրէջք կատարելուց առաջ)։ Սխալ տեղում նշում կատարելով... հարցը գրված էր մոտավորապես այսպես. «Արդյո՞ք դուք մրգեր կամ բանջարեղեն եք ներմուծում Ամերիկա հետագա տարածման համար» ԱՅՈ՛։ Ես մեկ կիլոգրամ լոռամիրգ եմ ներմուծում վաճառքի համար, դե, լրացուցիչ եկամուտ։ Եվ մի մեծ աֆրոամերիկացի հորեղբայր (իրականում ես նրանց շատ եմ սիրում եւ ընդհանրապես չեմ վախենում), ստուգելով հայտարարագիրը, սկսեց նյարդային արձագանքել եւ մեկնաբանել իմ նշումը, եւ ես հասկացա... եւ սկսեցի նույնքան նյարդային թափահարել ձեռքերս՝ ակնհայտորեն պահպանելով նրա թելադրած երկխոսության տեմպը, եւ ասել, որ դա սխալ է, ես ուսանող եմ, Ռուսաստան, մի բան սխալ արեցի, ներեցեք հորեղբայր, բայց Ո՛Չ։ Հորեղբայրը (նույն այդ քաղցր աֆրոամերիկացի հորեղբայրը) ինձ ուղարկեց առանձին սեղանի մոտ՝ մեկ այլ սեւամորթ հորեղբոր մոտ... անմիջապես հիշվեցին ամերիկյան բանտերի կամ խարդախությունների մասին ֆիլմերի կադրերը... եւ գլխավոր դերում ԵՍ... եւ ինձ հիմա տանջելու են... լամպով, աթոռով եւ պարաններով, դե, ամեն ինչ ինչպես հարկն է, հասկանում եք։ Բայց ես երդման պես կրկնում էի. «սա սխալ է, ես ուսանող եմ, Ռուսաստան, մի բան սխալ արեցի, ներեցեք հորեղբայր» եւ ինձ բաց թողեցին։ Լավ երդում է, հիշեք այն=))

Իմ աղջիկները, այդ թվում նաեւ ես, դեռ չէինք հասցրել հարմարվել արագ ամերիկյան խոսքի հնչողությանը եւ օդանավակայանի աշխատակիցներին ծիծաղեցրինք)) Դա զվարճալի էր)