Երկու օրվա ճանապարհը (Ռուսաստանից թռանք եւ Ամերիկա հասանք գրեթե նույն ժամին, նույն օրը) հագեցած եւ սուպեր-սուպեր հիանալի ստացվեց: Հունիսի 6-ի առավոտյան մենք «Peter Pan» ընկերության ավտոբուսով ուղեւորվեցինք մեր հետագա բնակության վայր՝ Մասաչուսեթս նահանգ, Քեյփ Քոդ թերակղզի, Հայանիս քաղաք:
Գնացինք-գնացինք եւ հասանք ինչ-որ ավտոկայան: Չարչարվելով մեր ճամպրուկներով հասանք մեր համեստ բնակավայր: Իսկ բնակավայրը դատարկ է, եւ դռները բաց են... հմմմմ, անհարմար զգալով ներս մտանք... այնպիսի լռություն: Գոռում ենք «տանը մարդ կա՞???» (կրկին ֆիլմի կադրերն են հիշվում) եւ լսում ենք ձայն, ահա, ինչ-որ մեկը իջնում է երկրորդ հարկից: Ես հիմա հիշում եմ, եւ ինձ այնքա՜ն ծիծաղելի է ^_^ Հինգ վախեցած աղջիկ կանգնած են տան հյուրասենյակում, հնարավոր է նույնիսկ ոչ այն, որը փնտրում էինք, եւ մենք մտանք հանգիստ՝ ոչ ոքի չհարցնելով (բաց դռները հենց ասում էին «մտիր իմ մեջ»)
դե ընդհանուր առմամբ կանգնած են եւ լսում են քայլերը, եւ հանկարծ անկյունից դուրս է թռչում մի լատինո-տղա, այնքան զվարճալի, ժպտերես, մենք բոլորս միասին ցնցվեցինք եւ բերաններս բացեցինք: Սպասում էինք Ջոն անունով ամերիկացու, բայց պարզվեց՝ Խոսե անունով լատինո-տղա է: Բայց մենք հասցեով էինք, դա պարզեցինք հետո: Ջոնը տան տերն է, բայց ինքը այնտեղ չի ապրում: Իսկ Խոսեն այդ տան մշտական բնակիչներից մեկն է: Նա Դոմինիկյան Հանրապետությունից է: Այնտեղ ապրում էր նաեւ մեքսիկացի Քեւինը (նրանք ամերիկյան անուններ են վերցրել, այո), մեր բոլորի կողմից սիրված Ֆելիքսը, նույնպես Դոմինիկանայից, եւ ամերիկացի Բրայանը (նման է փոքրիկ Պուշկինի): Եվ ահա այսպիսի համերաշխ ընտանիքով մենք ապրեցինք երկու շաբաթ, հետո ժամանեց Մոլդովայից աղջիկների խումբ (մի փոքր ռուսախոս) եւ եւս մեկ խումբ աղջիկներ Ռումինիայից: Եվ ահա այն ժամանակ պարզապես «մսոտ» բան սկսվեց)) լավ իմաստով: Ամբողջ տունը մարդկանցով լի էր ամեն երեկո աշխատանքից հետո: Մեր ընկերները, նրանց ընկերները՝ եւ պարզապես երեկույթներ ամեն օր:
*** Քեյփ Քոդ – զբոսաշրջային թերակղզի՝ բազմաթիվ հսկայական ավազոտ լողափերով: Այստեղ հանգստանալու են գալիս Բոստոնից եւ մերձակա քաղաքներից ու նույնիսկ նահանգներից մարդիկ, պարզապես հանգստանալու առօրյա եռուզեռից, երկնաքերերի սեղմվածությունից: Թերակղզու կենտրոնում, մասնավորապես Հայանիս քաղաքում, կան շատ հուշանվերների խանութներ շնաձկան ատամներով =) հուշանվերային տոլստովկաներով եւ շապիկներով: Նաեւ կա մեծ Քեյփ Քոդ մոլ, որտեղ կարելի է գնալ կինո, ուտել, հագուստ եւ մթերք գնել:
Մենք սկսեցինք աշխատել մեկ շաբաթ անց, պետք էր լրացնել ամեն տեսակի թղթեր, ձեւակերպել SSC եւ այլ գործեր: Սննդի ոլորտում «թափուր աշխատատեղերի» մեծ մասը բաժին է ընկնում արագ սննդի ռեստորաններին: Մենք աշխատում էինք հենց այդպիսի մի տեղում՝ Dunkin’ Donuts սրճարանների ցանցում: Մեր սիրելի սրճարանը գտնվում էր մեկ այլ քաղաքում, այո-այո)) Վեսթ Բարնստեյբլում: Սկզբում մենք պետք է հեծանիվներ գնեինք եւ ամենօրյա վազք կատարեինք դեպի աշխատանք, եւ եթե ուժերը հերիքեր՝ հետ) Բայց մենք ունեինք հիանալի, պարզապես շքեղ մենեջեր՝ Հաֆսան: Նա Պակիստանից է: Եվ դատելով նրա չափսերից՝ նա սրճարանում աշխատում է բավականին երկար եւ շատ է սիրում իր աշխատանքը: Նա ինքը ցանկություն հայտնեց մեզ տեղափոխել, ինչպես սարդելկաների փաթեթ... տնից աշխատանքի, եւ հետ՝ տուն, ուղիղ մեր ցանկապատի մոտ: Բայց պայմանով!!! Այն պայմանով, որ մեր աշխատանքային գրաֆիկը սկսվի առավոտյան ժամը 5-ից: Հեեեեեեեեեեե: Այո, բայց մենք առանց այդ էլ արթնանում էինք առավոտյան 4-5-ին, չհասցնելով վերջնականապես հարմարվել: Մենք համաձայնեցինք:
Ահա ձեզ սուրճ եւ բլիթներ Dunkin' Donuts-ից (ամերիկացիների մեծ մասը նախընտրում է very sweet iced coffee with many flavors):
Իսկ ահա եւս երկու բլիթ xD (ես եւ իմ ճանապարհորդ գորտը եւ ադրբեջանցի ընկերուհիս՝ Աիշան, մեկ դեմքով):
*** Ես պաշտում էի իմ աշխատանքը: Ես ասել էի, որ ես սուրճի սիրահար եմ, իսկ այնտեղ այդպիսի սուրճ... աաաաախխ: Իսկ բլիթները?! Պարզապես աստվածային: Բայց ոչ ամեն ինչ էր հեքիաթի պես, ես ամեն օր վազք էի կատարում Հայանիսի փողոցներով եւ շարունակում էի պայքարել բլիթների դեմ վազքից հետո, բայց արդեն տանը, հատակին: Եվ գիտեք, օգնում էր: Ընդամենը ինչ-որ +2 կգ Ամերիկայում: Դա հիանալի է: Աղջիկներ եւ տղաներ, մի թուլացեք: Ուտում ենք եւ վազում=) ***
Մեր երեք ամիսը Քեյփ Քոդում, կարծես թե միահարկ Ամերիկայում, պարզապես անմոռանալի էին: Դա այնքա՜ն ԶՈՎ ԷՐ!!!! Մենք մեքենայով շրջեցինք ամբողջ թերակղզին, մենք շրջեցինք բոլոր լողափերը, արեւայրուք ստացանք, կշտացանք մանգոյից, ավոկադոյից եւ այլ օգտակար ու ոչ օգտակար իրերից: Շրջեցինք բոլոր սրճարանները, ակումբները եւ ռեստորանները, ընկերներ գտանք: Մենք պարզապես ԱՆԻՐԱԿԱՆ ԽՈՒՄԲ ԷԻՆՔ: Գնում էինք լճերի մոտ խորովածի, լեռներ: Մեկնում էինք հարեւան նահանգներ ակումբներ, զբոսնում էինք գիշերային քաղաքում, չէինք քնում եւ գնում էինք աշխատանքի: Ինձ թվում է՝ մենք ընդհանրապես չէինք քնում:
*** Մեկ ամիս անց մենք սկսեցինք աշխատել երկրորդ աշխատանքում՝ Cleaning Company-ում, աշխատանքը փոշոտ չէ եւ լավ վարձատրվող, ամեն շաբաթ մենք դառնում էինք ավելի ու ավելի հարուստ ***
Կցված ֆայլերում Բրիթնի Սփիրսի տունն է Քեյփ Քոդում: Ընդհանրապես այս կղզին համարվում է թանկ, նախագահական հանգստի վայր, բառիս բուն իմաստով: Նաեւ սա Ջոն Քենեդու հայրենիքն է:
