Դե ինչ, ահա եւ եկավ այն օրը, երբ ես ժամանեցի։ Ես հանդիպեցի իմ գլխավոր գրասենյակային մենեջեր Մեթին, ով ինձ տվեց բազմաթիվ թղթեր, ինչպես նաեւ կերակրեց։

Սրճարանը ներառում էր բուն ռեստորանը, սուրճի խանութը, պաղպաղակի խանութը եւ սովորական հուշանվերների ու մթերային խանութը։ Հետեւի մասում մեր երկհարկանի հանրակացարանն է։ Բացի այդ, ռեստորանի առջեւի պատշգամբում սեզոնի կեսին բացվեց հեծանիվների եւ նավակների վարձույթ, ինչպես նաեւ ամբողջ սեզոնի ընթացքում վառելափայտ էր վաճառվում։ Այսքանը։ Ժամանելիս այնտեղ, իհարկե, շատ դատարկ էր։ Մարդիկ քիչ էին, աշխատակիցները դեռ չէին հավաքվել։ Բացի ամերիկացիներից, կային 2 ուզբեկ եւ 3 բուլղարացի։

Ինձ տեղավորեցին Ուզբեկստանից մեկ այլ տղայի եւ Եվգենիի հետ մի սենյակում։ Սենյակը լիովին գոհացնում էր։ Շատ հարմարավետ եւ ընդարձակ։ Լոգարանը կիսում էին երկու սենյակները։

Բայց ամենից շատ, իհարկե, ինձ դուր եկան այստեղի տեսարանները, որոնք ես հիմա անձամբ տեսա։ Ոչ թե Google-ի միջոցով, այլ իմ սեփական աչքերով։ Այս լուսանկարը ես հիմա նույնիսկ իմ սենյակում եմ կախել։

Բայց գյուղում առաջին օրը շատ կարճ էր։ Ես միայն հարազատներիս գրեցի, որ տեղ եմ հասել, իսկ հետո քնեցի։ Առջեւում ինձ սպասում էր առաջին աշխատանքային օրը, որը, ըստ ժամանակացույցի, սկսվում էր առավոտյան ժամը 7-ին։