Երազանքները կատարվում են

«Մինչ օրս չեմ հավատում, որ մեկուկես տարվա երազանքներից ու սպասումներից հետո կարողացա թողնել ամեն ինչ ու մեկնել։

Մեկնել երկրագնդի մյուս կողմը։ Մենակ։

Պարզապես վերցնել ու անել այն, ինչ հարկավոր է։

Իմ եւ ինձ ծանոթ բոլոր մարդկանց միջեւ կլինի Ատլանտյան օվկիանոսը, մի քանի երկիր, 8 ժամ եւ 10 հազար կիլոմետր. միայն երկինքը՝ անծայրածիր եւ մաքուր երկինքը կլինի մերը ընդհանուր։

Ամեն ինչի համար պետք է վճարել։ Երեւի սա է ազատության գինը։ Երեւի հենց այս գինն են վճարում բոլոր նրանք, ովքեր իսկապես ինչ-որ բան են ուզում։ Երեւի սա է իրական կյանքի գինը»։

27 մայիսի, 2014 թ.

Ես Մոսկվայից թռա ցերեկվա ժամը 2-ին, թռիչքը տեւեց 10 ժամ, բայց ժամային գոտիները «կերան» դրանցից 8-ը, եւ այդ պատճառով Նյու Յորքը ինձ դիմավորեց նույն օրվա ժամը 4-ին) Օդանավակայանի զուգարանում գլուխս լվանալով՝ երջանիկ, բայց մի փոքր շոկի մեջ, պայուսակներով դուրս եկա Penn Station եւ նստեցի ոչ ճիշտ մետրոյի գնացք (որի պատճառով վճարեցի 13.25 դոլար՝ նախատեսված մեկ դոլարից ավելիի փոխարեն)։ Խոստովանեմ, օդանավակայանը եւ մետրոյի կայարանի իրավիճակը այն չէին, ինչ ակնկալում էի այն քաղաքից, ուր ուզում է գնալ մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը։ Բայց արժեր դուրս գալ «42-րդ փողոց» կայարանում...

«ԱՍՏՎԱԾ ԻՄ, ՍԱ ՄԱՆՀԵԹԵՆՆ Է, ՆԱՅԵՔ, ՆԱՅԵՔ, ՄԱՄԱ, ԵՍ ՆՅՈՒ ՅՈՐՔՈՒՄ ԵՄ, ՄԱՄԱ, ՄԱՄԱ, ԵՍ ՆՅՈՒ ՅՈՐՔՈՒՄ ԵՄ» - մոտավորապես այսպիսին էր դեմքս եւ հենց այսպես էի զգում, երբ մետրոյից դուրս եկա փողոց. լեգենդար շենքեր, զբոսաշրջիկների եւ բնակիչների բազմություն, մեկ դոլարանոց պիցցա, փողոցներ, հենց ինքը՝ օդը։ Իսկ գլխումս հնչում է Jay-Z-ի երգը Նյու Յորքի մասին, որը հանդիսավոր երդվել էի սովորել, եթե ինձ վիզա տան)

Հանկարծ հասկացա, որ երազանքները կատարվում են. հասկացա, որ քիչ բան կարող է փչացնել իմ արկածը. հասկացա, որ այս ամառը առանձնահատուկ է լինելու։

Եվ մինչ օրս կարծում եմ, որ Work and Travel-ով մեկնելը, թերեւս, ամենահամարձակ եւ ամենաանհրաժեշտ բանն է, որ արել եմ իմ կյանքում։

Խորհուրդ. Մի՛ նետեք մետրոքարտը։ Այն ձեզ դեռ պետք կգա. ամեն դեպքում, հետ վերադառնալու համար էլ Նյու Յորքից եք թռչելու։