Դե, սկսենք ;)

Այս անգամ ես շատ քիչ իրեր եմ վերցրել (ինչի համար արդեն հարյուր անգամ զղջացել եմ)։

Դե, ոչինչ, ճամփորդությունս սկսվեց «Մեծ խնձորից», եւ այս անգամ որոշեցի ոչ թե տաքսիով գնալ, այլ փորձել ինքնուրույն հասնել կենտրոն։ Օ՜, ընկերներ, ճամպրուկով դա անելը շատ դժվար է։ Բայց, ուրա, ինձ հաջողվեց։

Գտա հյուրանոցս, տեղավորվեցի, թեեւ սկզբում սենյակի հետ կապված որոշ խնդիրներ առաջացան (այնտեղ զզվելի հոտ էր գալիս, եւ առաստաղին մեծ բծեր կային), բարեբախտաբար, ռեցեպցիոնիստը փոխեց սենյակս։ Ես մի ամբողջ օր ունեի այս անսովոր-անթերի քաղաքի եռուզեռին վերադառնալու համար։ Որոշեցի այցելել այն վայրերը, որոնք չէի հասցրել այցելել անցյալ տարի։ Դա, իհարկե, Մադամ Տյուսոյի թանգարանն է։ Աաաաաաա, ընկերներ, սա պարզապես հիանալի վայր է։ Երազանքս իրականացավ այնպես, ինչպես հարկն է։ Այս մոմե մարդուկները շատ նման են իրական աստղերին։ Ես նույնիսկ մի քանի անգամ շփոթել եմ =D

Ջեքի Չանը, Ռոբերտ Պատինսոնը, Օբաման, Չարլին եւ այլք կանգնած են քեզնից մեկ միլիմետր հեռավորության վրա, դա հիանալի է, նման արվեստ, աստված, բառեր չկան։ Միակ բանը, որ այնքան էլ լավ չէր, լուսավորությունն էր, յուրաքանչյուր ցուցանմուշի համար ստիպված էի կարգավորել տեսախցիկը։((

Հետո ես ուղեւորվեցի Թայմս Սքվեր, անզուսպ զվարճանք, ծիծաղ բոլոր կողմերից, կոմիքսների հերոսներ, մերկ կովբոյներ, կենդանի արձաններ...

Ովքեր ինձ ունեն ինստագրամում (http://instagram.com/frecklealex), դուք տեսել եք մի քանի տարօրինակ մարդկանց տեսանյութում ;)

Նաեւ այցելեցի M&M's world, այս կարմիր, դեղին, կանաչ, կապույտ, նարնջագույն ընկույզների երկու հարկ։ Այնտեղ ինչ ասես որ չկա՝ արձանիկներ, կողպեքներ, նոթատետրեր, սպասք, սրբիչներ, պիժամա... դրախտ երեխաների համար։

Ծնողներ, պահպանեք ձեր դրամապանակները։))

Նույն օրը եղա Չելսի այգում, շատ փոքր, բայց այնքան գեղեցիկ՝ դեպի ջուր ելքով, իսկ հեռվում՝ լույսեր, լույսեր, լույսեր։ Ռոմանտիկա։)

Այգուց հետո երջանիկ վերադառնում եմ հոսթել, մտնում եմ սենյակ, եւ Օ՜ ՍԱՐՍԱՓ, այնտեղ սեւամորթ է պառկած։ lol. Սենյակը խառը էր, եւ այլ տեղերում տեղեր չկային, այդ գիշերվա համար ամեն ինչ արդեն զբաղված էր։ Գլխումս միլիոնավոր մտքեր անցան, թե ինչպես փախչել այնտեղից, բայց թռիչքից հետո հոգնածությունը եւ հագեցած օրը հաղթահարեցին վախը։ Իրականում ամեն ինչ կարգին էր, առավոտյան ես բարեհաջող մեկնեցի ավտոբուսի կայարան...

Մեծ, բայց թեթեւ ճամպրուկով ես ուղեւորվեցի Նյուարկի կենտրոն՝ գրեյհաունդի համար։ Բարեհաջող նստեցի վարորդից հեռու եւ հնարավորինս տարածեցի իրերս երկու նստատեղերի վրա, որպեսզի ոչ ոք չկարողանա նստել ինձ կողքին։ Այո, ես չար եմ եւ նենգ։ Բայց ի՞նչ եք կարծում, այստեղ մի կին է մտնում եւ քաղաքավարի հարցնում ինձ, թե արդյոք տեղը զբաղված չէ։ damn. Ես, իհարկե, տեղ զիջեցի, բայց ուշադրություն չդարձրեցի այս տիկնոջ չափսերին... Երբեք նման կանանց չէի տեսել նախկինում, միայն եթե «Մեծ մայրիկը» ֆիլմում։ Հիմա դուք մոտավորապես պատկերացնում եք իմ շոկը, եւ թե ինչպես ես սեղմվեցի պատուհանին։

Հետո ամերիկյան ֆիլմերը հանգստանում են... նա հանեց մի մեծ յուղոտ, շաքարի փոշով պատված բուլկի եւ սկսեց այն մոլեգնաբար ուտել եւ լվանալ մեկ լիտր սուրճով։ Ես պարզապես քարացա նման շոուից։ Հիմա զվարճալի է հիշել դա, իսկ այն ժամանակ...

Բարեբախտաբար, նա մեկ ժամ անց իջավ հաջորդ կայարանում։ Ես արտաշնչեցի եւ գնացի վերականգնելու նյարդային բջիջներս Starbucks-ում, սուրճ, մուա։)

Մինչեւ հաջորդ կայարանը ես վայելում էի միայնությունը եւ Wi-Fi-ը)) հեհե

Իսկ մի քիչ հետո ինձ կողքին նստեց շատ գեղեցիկ ամերիկացի Դանիելը, ով շատ օգնեց ինձ կարեւոր տեղեկատվություն գտնելու հարցում, մասնավորապես հուշեց, թե որ կայքերում կարելի է բնակարան գտնել բոլոր նահանգներում եւ, իհարկե, հայտարարությունների տախտակները (աշխատանք)։ Սիրում եմ ամերիկյան մենթալիտետը, իրականում շատ հիանալի է։

Ավելի ուշ, ցավոք, նա իջավ։ Եվ դրա հետ մեկտեղ մեզ հենց նոր կեսժամյա մեծ կանգառ արեցին։ Եվ այստեղ ինչ-որ բան խփեց գլխիս, եւ ես խելագարություն գործեցի...

Նախապատմություն. Իմ ավտոբուսը գնում էր Օուշեն Սիթի, դա մոտավորապես մեկ ժամվա տաքսիի ճանապարհ է մինչեւ Ռեհոբոթ Բիչ։ Ցավոք, ՕՍ-ից ՌԲ չկան տեղական ավտոբուսներ, եւ սատանան ինձ դրդեց googlemap-ում նայել, արդյոք կա՞ն ավտոբուսներ այն վայրից, որտեղ ես հիմա գտնվում եմ մինչեւ ՌԲ։ Եվ այո, պարզվեց, որ կա փոխանցումով տարբերակ։

Մի քիչ շփոթված լինելով՝ որոշեցի իջնել ավտոբուսից եւ փորձել ինքնուրույն հասնել։ Օ՜, ինչքան զղջացի դրա համար...

Հասա կանգառ, իսկ այդ կայարանը գտնվում է եգիպտացորենի դաշտի մեջտեղում, եւ շուրջը ոչինչ չկա... ոչ խանութ, ոչ սրճարան, ՈՉԻՆՉ։

Դե, մտածում եմ՝ կես ժամ անպայման պետք կլինի սպասել...

անցնում է կես ժամ, մեկ ժամ, մեկ ու կես...

Այստեղ ինձ արդեն խուճապ համակեց, իսկ եթե չգա, ի՞նչ անել, ո՞ւր գնալ, ես եգիպտացորենի դաշտի մեջտեղում եմ, դժոխքի մեջ!!!...

Եվ, օ՜, հրաշք 2,5 ժամ անց այն ժամանեց։ Բայց իմ դժվարությունները դրանով չավարտվեցին, ինչպես հիշում եք, փոխանցումով ճամփորդություն...

Իսկ որտե՞ղ էր փոխանցումը։

Ճիշտ է, սեւամորթների թաղամասում... Այս տարի ինձ հիանալի բախտ է վիճակվում նրանց հետ։ Ամբողջ ժամանակ, մինչ ես այնտեղ կանգնած էի եւ սպասում էի ավտոբուսին, աղոթում էի, որ ոչ ոք չմոտենա ինձ, միամիտ...

Եվ յաաաաաաա, ես հասա Ռեհոբոթ, այո այո այո։

Բայց դա դեռ ամենը չէ, պետք է գտնել հյուրանոց, գործատու եւ բնակարան։ Ժամը երեկոյան ութն է, ինչպե՞ս հասցնել այս ամենը։

Թափառելով աութլետների (հայտնի բրենդների բուտիկներ) մոտ՝ ճիշտ ճանապարհը փնտրելիս, հանդիպեցի երկու աղջկա, ովքեր առաջարկեցին ինձ հասցնել տեղ։ Արդեն ասե՞լ եմ, թե ինչքան եմ սիրում ամերիկյան ժողովրդին։)))

Եվ ահա ես տեղում եմ, ուրաաաաաա, պարզապես չէի հավատում։

Հանդիպեցի գործատուիս՝ Քրիսին, շատ զվարճալի եւ բարի մարդ։ Ինձ մեկ գիշերով տեղավորեց իր տանը, ծանոթացրեց հիանալի մարդկանց հետ, ովքեր օգնեցին ինձ բնակարան գտնել, անվճար հեծանիվ տվեցին ամառվա համար, եւ նույնիսկ էքսկուրսիա անցկացրին Ռեհոբոթով։ amazing.

Հաջորդ օրը ես արդեն տեղափոխվեցի իմ, արդեն իսկ շատ սիրելի տնակը։ Բնակարանի հետ ինձ մոտ, իհարկե, շատ արագ ստացվեց, սովորաբար երեխաները այն գտնում են երկու-երեք օրում, իսկ ես՝ ժամանելուն պես։ Հրաշք եւ ուրիշ ոչինչ։^^

Ահա այսպես ես հասա այս շոգ քաղաք, եւ վստահ եմ, որ արկածներն արդեն սպասում են ինձ, եւ խնդիրները նույնպես... բայց ինչպե՞ս առանց դրանց։

Ճիշտ է - հետաքրքիր չէ։

http://vk.com/away.php?to=http%3A%2F%2Finstagram.com%2Ffrecklealex&post=36460921_4033