Ես շատ երկար ժամանակ էի պատրաստվում այս գրառմանը։ Հույզերն այնքան շատ են, գլխումս տեղեկատվությունն այնքան շատ է, որ ինձ թվում է՝ սա ամենամեծ գրառումներից մեկը կլինի։

Աչքերը վախենում են, ձեռքերը անում են։

Բայց երբ աչքերս վախենում են, նույնիսկ ես ինքս ինձ չեմ կարող ստիպել որեւէ բան անել...

Իրականում, հենց հիմա ինձ պատմելու համար ոգեշնչեց «Orel i Reshka» հաղորդումը։ Վերանայեցի նրանց Չիկագոյի թողարկումը եւ հասկացա, թե որքան տարբեր է մեզ ներկայացել այդ քաղաքը։ Ընդհանուր առմամբ՝ նույնն է, բայց այնուամենայնիվ՝ ոչ։

Սկսենք նրանից, որ երբ գնացի Չիկագո 5 օրով, քարտիս վրա ընդամենը 300 դոլար կար, այնպես որ ես ինձ ազատ էի զգում հաղորդման Ժաննայի պես։ Ես գտա կաուչ, հիանալի կաուչ։ Քենը ինձ հատկացրեց մի ամբողջ սենյակ, ոչ թե բազմոց։ Նա ամբողջ օրն անցկացրեց ինձ հետ՝ ցույց տալով քաղաքի տեսարժան վայրերը, ինչպես նաեւ պատմեց Չիկագոյի բոլոր «կանոնները»։

Ի՞նչ կանոններ։

Անկեղծ ասեմ, կանոնները հենց ինձ համար էին։ Մյուս կաուչերներին նա դա չէր ասել։

Եվ այսպես, սրանք անձնական փողոցներ են, որտեղ կարելի է քայլել զգեստներով/կիսաշրջազգեստներով, թե որ ժամին կարելի է երթեւեկել մետրոյով, որ սրճարաններ կարող եմ գնալ, որոնք՝ ոչ, եւ շատ այլ բաներ։ Քենը իսկական տղամարդ է եւ Աստծո կաուչ, ով նրա մոտ կգնա, բացարձակապես երջանիկ կլինի։ Էլ ի՞նչն է հիանալի նրա բնակարանում։ Այն, որ նա կարող է միաժամանակ իր մոտ տեղավորել 3 «սերֆերների», նա ունի լրացուցիչ 3 սենյակ։ Այնպես որ, այդ ընթացքում ես ծանոթացա Լեհաստանի, Գերմանիայի եւ Բրազիլիայի հետ։ Անհավանական փորձ։ Եվ դա՝ առանց տանից դուրս գալու։

Այսպիսով, ինչի՞ մասին էի խոսում...

Նախ եւ առաջ, ես շատ էի ուզում լինել Միլենիում պարկում եւ, որքան էլ տարօրինակ է, տեսնել այդ նույն օդային դարպասները։ Դրանք անհավանական չափերի են, եւ հայելային մակերեսի շնորհիվ դուք տեսնում եք շուրջը կանգնած երկնաքերերի ողջ գեղեցկությունը։ Հաջորդը՝ հայտնի շատրվանը։ Երկու մեծ կառույցներ (Չիկագոյի բնակիչների դեմքերով), որոնք պարբերաբար շուրթերով «Ու» տառն են անում եւ արհեստականորեն ջուր բաց թողնում։ Այս գործողությունը ինձ այնքան էլ չտպավորեց, բայց այնուամենայնիվ, դա անսովոր է եւ բավականին հետաքրքիր։ Եվ հատկապես հետաքրքիր է դիտել մարդկանց, ովքեր սպասում են դրան։

Փոքր աստիճաններով բարձրանալով՝ կտեսնեք մի քանի դեմքերի քանդակներ, հարթ դեմքեր։ Նրանց ֆոնին աշխարհը կարծես աղավաղվում է։ Ահա սա ես հասկանում եմ, ահա սա է վարպետի մտահղացումը։ Միգուցե սա մեծ արվեստ չէ, բայց հմայում է։

Պարկից հետո մենք բավականին սովածացանք, եւ Քենը որոշեց մեզ տանել շատ գեղեցիկ մի վայր՝ հիանալի տեսարանով սրճարան։ Ցավում եմ, որ անունը չհիշեցի։ Բայց այնտեղից բացվող տեսարանը ապշեցուցիչ է, հատկապես, եթե ձեզ տրամադրեն սեղան պատշգամբում։ Բայց ասեմ, որ հաճույքը էժաններից չէ։ Իհարկե, նայած թե ով ինչպես է ուտում։ Եթե որեւէ մեկին հետաքրքրում է գնային քաղաքականությունը, ապա խնդրեմ անձնական հաղորդագրություններ։

Խիտ ուտելուց հետո մենք գնացինք Art Instute of Chicago։ Թե ինչպես ինձ ապշեցրեց այս «թանգարանը»՝ երեւի ոչինչ չասելն ավելի լավ է։ Ընդ որում՝ վատ իմաստով։ Մտնելով ինստիտուտ՝ բարձրանում եք երկրորդ հարկ... իմ խորհուրդը՝ առաջ գնացեք, հետո ձախ եւ արագ իջեք ներքեւ, երկրորդ հարկում հետաքրքիր ոչինչ չկա։ Այնքան անտաղանդ ցուցանմուշներ։ Իմ պատկերացմամբ՝ առաջին տպավորությունը մարդկանց մոտ պետք է հիացմունք առաջացնի, իսկ նրանք առաջին դահլիճները ծանրաբեռնել են ինչ-որ անտաղանդ նկարիչների նկարներով, ներողություն եմ խնդրում ստեղծողներից, բայց... Օրինակ՝ «ZERO», նո՜ւ, ինչպե՞ս կարելի է նման բան ներկայացնել հանրությանը։ Ուղեղս զայրացած էր յուրաքանչյուր «ստեղծագործությունից»։ Ներքեւ իջնելով՝ կհանդիպեք վիդեո-արվեստի սենյակին։ Այս ծաղրածուն մինչ օրս ինձ համար անհասկանալի է, ինչո՞ւ, ի՞նչ նպատակով։ Թեեւ այնտեղ մտած բոլոր մարդիկ ծիծաղում էին եւ դուրս գալիս մի փոքր ավելի ուրախ։

Եվ ահա կուլմինացիան, դուք վերելակով իջնում եք ավելի ներքեւ, եւ ահա այն՝ քաղցր մրցանակը ձեր տանջանքների համար։ Առաջինը՝ շատ գեղեցիկ լուսանկարների երկու դահլիճ։ Երկրորդը՝ եգիպտական սպասքով անհավանական դահլիճ։ Երրորդը՝ հնդկական թեմատիկա, որը տեղակայված է երեք դահլիճներում։ Եվ չորրորդը՝ անհավանական մանրանկարչական սենյակներով երեք թռիչք։

Սենյակները ինձ ապշեցրին։ Իսկապես։ Սա պարզապես տիեզերական է։ Ինչպիսի ոսկե ձեռքեր եւ աչքեր պետք է ունենալ նման բան ստեղծելու համար։ Այնտեղ ամեն ինչ մտածված է մինչեւ մանրուքները, թե ինչպես մարդը կշարժվի սենյակից սենյակ, ուր նայի։ Սա անհավանական է։ Ահա սրա համար պետք է գալ այստեղ։ Ամբողջ արվեստի թանգարանը պետք է թողնի այսպիսի տպավորություններ, այլ ոչ թե դրա մեկ քառորդը։

Հաջորդ օրը մենք որոշեցինք երկու ժամանոց նավարկություն կատարել գետով։

Աստված, որքան գեղեցիկ է Չիկագոն։ Ճարտարապետությունը պարզապես բառերով չի նկարագրվում։ Յուրաքանչյուր շենք եզակի է եւ ունի իր անկրկնելի պատմությունը։ 2 եգիպտացորենները, Ուիլիս Թաուերը, Տրիբյուն Թաուերը, Թրամփի աշտարակը, Առեւտրի պալատը (նրա գագաթին նկարահանել են «Բեթմեն. Սկիզբը» ֆիլմը)։ Տեսնելով երկնաքերերի այս ողջ անտառը՝ ակամայից մտածում ես, թե որքան գեղեցիկ է մեր աշխարհը, որքան տաղանդավոր են մարդիկ մեր երկրի վրա։ Չէ՞ որ ինչպիսի ջանասիրությամբ եւ խելքով պետք է մոտենալ գործին, որպեսզի ստացվի այսքան հարմարավետ բարձրահարկ շենքերի մեջ։ Ինչը, օրինակ, բացարձակապես չես ասի Նյու Յորքի մասին։ Շատ մարդիկ համեմատում են այս երկու քաղաքները եւ կարծում են, որ դրանք նման են։ Իմ կարծիքով, բացի նրանից, որ այս քաղաքներից յուրաքանչյուրում կան բարձրահարկ շենքեր, դրանք ուրիշ ոչնչով նման չեն։ Ճարտարապետությունը, մարդիկ, փողոցները... ամեն ինչ, բացարձակապես ամեն ինչ՝ այլ է։

Վստահ եմ՝ ինչ-որ մեկը կվիճի ինձ հետ։ Բայց ինչպես հայտնի է՝ քանի մարդ, այնքան կարծիք։ Ես մեծ սիրով կմնայի ապրելու հենց Չիկագոյում, եւ ոչ մի տեղ ուրիշ։

Քաղաք՝ երազանք։

Եվ այսպես, նավարկությունից հետո, գտնելով Wi-Fi, մենք փնտրում էինք մի վայր, որտեղ կարելի է վայրէջք կատարել եւ ուտել։ Ես հիշեցի բոլորին հայտնի HardRock սրճարանի մասին, եւ բնականաբար, մենք գնացինք այնտեղ։ Խոհանոցը ինչպես միշտ բարձր մակարդակի վրա է, դեկորը՝ «Վա՜յ, սա չէ՞ որ...» կատեգորիայից։ Իսկ ահա տեղակայումը եւ արտաքին ձեւավորումը չուրախացրին։ Օռլանդոյում եւ Նյու Յորքում շատ ավելի լավ է։

Հետո մեր գլուխների հետ ինչ-որ անհասկանալի բան կատարվեց, եւ մենք որոշեցինք նորից նավակով զբոսնել, բայց արդեն առանց էքսկուրսավարի։ Աստվա՜ծ, երեխանե՜ր։ Մեր աչքերի առաջ բացվեց նոր եւ իսկապես անհավանական «կրակոտ» Չիկագոն։ Գեղեցկությունը աննկարագրելի է։ Կարծում եմ՝ դուք ինքներդ էլ տեսնում եք։ Որքան տարբեր է այն... ցերեկը եւ գիշերը։ Ես սիրում եմ քեզ, Չիկագո։

Լցված ողջ կյանքի համար հույզերով եւ տպավորություններով՝ մենք գոհ վերադարձանք տուն։ Իսկ այնտեղ մեզ սպասում էր Քենի անակնկալը։ Նա առաջարկեց մեզ գնալ տեղի բար։ (գաղտնիք՝ դա գեյերի բար էր)։ Երեւի ես երբեք չեմ մոռանա սա, երբեք այսքան զվարճալի չի եղել։ Բայց նման տղամարդկանց ես միեւնույն է ի վիճակի չեմ հասկանալ...

Ինչպե՞ս կարող է հմայիչ, առողջ տղամարդը այսքան փոխվել եւ չսիրել կանանց։

Երեւի այս հարցի պատասխանը երբեք չեմ լսի, ադեկվատ պատասխան։

Արթնանալ այն մտքով, որ դու ոչ մի տեղ պետք չէ գնաս, եւ ոչ ոք չի պահանջում բացատրել, թե ինչու ես հերթական անգամ ուշացել կամ երեկ աշխատանքի չես դուրս եկել, պարզապես հիանալի զգացողություն է։ Եվ առանց շտապելու անկողնուց վեր կենալով՝ մտածում ես օրվա արագ պլանը։ Այս արեւոտ ժամին ես որոշեցի ողջ ժամանակս նվիրել թանգարաններին։ Չիկագոյում կա առանձին կամպուս (թանգարաններով մեծ տարածք), որտեղ գեղեցկության յուրաքանչյուր գնահատող կկարողանա գտնել իր ճաշակին համապատասխան ինչ-որ կատարյալ բան։ Ճամփորդությունը սկսվեց Adler պլանետարիումից։ Քանի որ ես եկել էի մոտավորապես ժամը 2-ին, բոլոր շոուները բաց թողեցի, ստիպված էի պարզապես վայելել ցուցանմուշները։ Պլանետարիումը շատ մեծ չէ, եւ այն դիտելու համար ձեզ կբավականացնի մոտ 2 ժամը։ Շատ ուրախացրեց փոքրիկների համար նախատեսված սենյակը։ Ամեն ինչ կահավորված է այնպես, կարծես դու իսկապես գտնվում ես տիեզերքում։ Բախտը բերել է այդ երեխաներին՝ հայտնվելու այսպիսի հրաշալի վայրում, իրենց երեւակայությամբ։ Ուզում էի մի պահ վերածվել փոքրիկ աղջնակի, թափառել լուսնի վրայով, մոլորակներով, դառնալ տիեզերագնաց, մագլցել հրթիռի վրայով եւ խոսել այլմոլորակայինների հետ։ Ի դեպ, պլանետարիումից բացվում է շատ գեղեցիկ տեսարան դեպի օվկիանոս, առագաստանավեր եւ բարձրահարկեր։ Եվ ցանկության դեպքում դուք կարող եք պատվիրել նախաճաշ/ճաշ/ընթրիք այս հրաշալի շենքի պատերի ներսում՝ գեղեցիկ տեսարանով։

Պլանետարիումից դուրս գալով՝ իմ աչքերի առաջ բացվեց Չիկագոյի ողջ ճարտարապետությունը՝ ափի մեջ։ Սա այնպիսի հիասքանչ տեսարան է։ Այնտեղ դուք անպայման կանցկացնեք ոչ պակաս, քան 1 ժամ։ Այնտեղից հնարավոր չէ հեռանալ։

Իմ ցուցակում հաջորդը ակվարիումն էր, բայց ստեղծված հանգամանքների բերումով ես չհասցրեցի մտնել այնտեղ, քանի որ բոլոր թանգարանները փակվում են երեկոյան 5-ին։

Հիասթափված եւ տխուր՝ ես թափառեցի մոտակա սրճարան՝ տխրությունս ուտելու։ Եվ հենց այստեղ ինձ լուսավորեց, որ կարելի է գնալ Ուիլիս Թաուեր՝ ամենաբարձր շենքը ոչ միայն Չիկագոյում, այլեւ ողջ ԱՄՆ-ում։ (Պարզապես ես պլանավորել էի այն այցելել հաջորդ օրը)։

Եթե դուք ուղղվում եք դեպի Ուիլիս, ապա ստիպված կլինեք անցնել Լուպը՝ Չիկագոյի գործարար թաղամասը՝ Պիկասոյի տարօրինակ քանդակներով։ Այս տարածքը ինձ համար մնաց այսքան անհասկանալի, ահա կանգնած է 100-հարկանի երկնաքեր, իսկ դիմացը՝ 19-20-րդ դարի շենք... եւ այս հսկայական քանդակները անջնջելի տպավորություն են թողնում։ Չիկագոյում ամենաանհավանականը նրա չափերն են։ Այն թվում է այսքան հսկայական, բայց ամենահայտնի տեսարժան վայրեր կարելի է հասնել ոտքով եւ վայելել այս անթերի քաղաքը։

Եվ այսպես, ահա այն՝ հայտնի Ուիլիս Թաուերը, Սկայդեքը։ Սիրտը կանգ է առնում, երազանքը կատարվում է... Դուք մտնում եք շենք, եւ այստեղ ձեզ կայծակ է հարվածում՝ մարդիկ պարզապես անհամար են, հերթը չի շարժվում։ Աստված, թե ինչքան էի ատում այդ պահին բոլոր այդ հնդիկներին, չինացիներին, ճապոնացիներին... աաաա պարզապես։ Երեւի իմ ողջ հոգնածությունը եւ հիասթափությունը չի կարելի փոխանցել նամակի միջոցով, դա զզվելի էր։ Ընդհանուր առմամբ ես կանգնեցի 2,5 ժամ։ Սկզբում տոմսերի համար, հետո հերթ վերելակի համար։ Ես ուզում էի սպանել յուրաքանչյուրին, ով կոտնահարեր իմ ոտքը, կնայեր ինձ ոչ այնպես, կամ կհարցներ ինչ-որ բան։ Դուք կտեսնեիք իմ առաջին լուսանկարը բարձրության վրա, երբեք չեմ տեսել այսքան տխուր եւ ավելի մռայլ մարդու։

Բայց ամեն ինչ փոխվեց...

Ես զգացի վախ, ադրենալին եւ սարսուռ ամբողջ մարմնիս, երբ հայտնվեցի 103-րդ հարկի ամբողջությամբ ապակեպատ պատշգամբում։ Խորհուրդ՝ մի գնացեք առաջին պատշգամբ՝ այնտեղ միշտ հսկայական ամբոխ է, եւ դուք պարզապես չեք կարողանա վայելել բոլոր հմայքները եւ ձեզ պատող հույզերը։ Ամբողջ հարկը ամբողջությամբ ապակեպատ է, այնպես որ դուք կարող եք հանգիստ նստել եւ վայելել տպավորիչ տեսարանը 360 աստիճանով։ Կամ վերադառնալ պատշգամբներից մեկը (դրանք 4-ն են)։

Երջանիկ եւ թեւածող՝ ես վազեցի տուն։ Եվ ինձ, ինչպես նախորդ օրը, սպասում էր անակնկալ։ Գերմանիայից եկան նոր կաուչսերֆերներ։ Այս անգամ մենք որոշեցինք չգնալ բար, այլ պարզապես գնումներ կատարել շուկայում։ Մի խոսքով, մի գնեք դդմի սիդր։ Արժանի չէ ուշադրության։

Աղմկոտ գիշերից հետո արթնանալը հեշտ չէր։ Ըստ պլանի՝ ես պետք է վեր կենայի մոտավորապես 7-8-ին, որպեսզի գնայի սկայդեք 10-11-ին, եւ դրանով իսկ խուսափեի հերթերից։ Դե ինչ, պարոնայք, ինչպես եւ սպասվում էր, ես արթնացա 12-ին։ Ցնցուղ, նախաճաշ, եւ ահա ես արդեն ավտոբուսում եմ։ Մոտենալով Ուիլիսին՝ աղոթում էի, որ ներսում ոչ ոք չլինի։ Եվ օ՜ այո, Աստված գթաց ինձ։ Արագ հասնելով Թաուերի ամենահամեղ մասին՝ ես կրկին սկսեցի դիտարկել 4 նահանգների տարածքը՝ Իլինոյս, Վիսկոնսին, Միչիգան եւ Ինդիանայի մի կտոր։ Իմ մինի խորհուրդը՝ այցելեք այս տեսարժան վայրը առավոտյան ժամերին։ Դուք կստանաք շատ ավելի շատ տպավորություններ եւ բնավ չեք փչացնի ձեր նյարդերը, ինչպես ես արեցի ավելի վաղ։

Վայելելով ամերիկյան հրաշքը՝ ես ուղղվեցի Ֆիլդ թանգարան։ Երեւի բոլորը հիշում են այն «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմից։ Շատ ուրախացրեց Եգիպտոսը։ Դուք մտնում եք բուրգ, թափառում եք այնտեղ թույլ լույսի ներքո, բարձրանում եք, իջնում եք, քայլում եք շրջաններով։ Շուրջը հին նկարներ են, մումիաներ, սարսափելի սարկոֆագներ... Իրականում, հատկապես տպավորվող մարդկանց այստեղ ավելի լավ է չմոտենալ։ Ոչ, ոչ, այնտեղ դիակներ չկան... Բայց պարզապես ինչպես մտածում ես, ինչպես պատկերացնում ես, թե քանի մարդ է թաղված դրանցում, հոգիդ շուռ է գալիս եւ անհարմար ես զգում։ Մի խոսքով՝ ինձ տպավորեց այս մասը, բայց ես փախա այնտեղից ոտքերս կախ։ Մնացած «տուրերը» որեւէ հետք չթողեցին։ Բայց մի կարծեք, որ այնտեղ ամեն ինչ այսքան վատ է։ Հակառակը։ Դուք ձեզ չեք ների նման կարեւոր եւ հետաքրքիր թանգարան բաց թողնելու համար։ Ամեն դեպքում դուք կուզենաք տեսնել փոքրիկ Սյուին (հսկայական դինոզավր, որին ֆիլմում անվանում էին Ռեքս), կամ հենց այդ հնդիկներին, զորավարներին, առյուծին, մակակային։

Հետո շարժվում ենք դեպի հայտնի ռազմական նավահանգիստ։ Navy pier-ը ցանված է տարբեր սրճարաններով, ռեստորաններով եւ ատրակցիոններով։ Ferris Wheel-ից բացվում է քաղաքային լանդշաֆտի անսովոր տեսարան։ Իսկ ադրենալին որսալ սիրողներին առաջարկում եմ զբոսնել Wave Swinger-ով, որը նույնպես բացում է հիասքանչ տեսարաններ։