Ես այն մարդկանցից եմ, որոնք կարծես թե շփվող են, բայց երբեմն շատ երկար ժամանակ է պահանջվում նոր միջավայրին հարմարվելու համար: Հանրակացարանը, որտեղ ապրում էին 3 բուլղարացի եւ մի քանի ամերիկացի, ինձ համար բացարձակապես օտար մի վայր դարձավ, որտեղ ես քնում էի մինչեւ կեսօր, աշխատում էի ամբողջ երեկո, իսկ հետո օրագրումս գրում էի անիմաստ ու ձանձրալի օրերի մասին: Կարծես փորձում էի ինչ-որ կերպ շփվել նրանց հետ, բայց ներքուստ ձգտում չէի զգում: Կարծես նրանց հետ էի, բայց միեւնույն ժամանակ՝ շատ հեռու:
Բայց հետո իմ կյանքում հայտնվեց Բուլղարիայից այս աղջիկը՝ Միրոսլավան (աջ կողմում): Մի օր, ոչ այնքան սթափ վիճակում նստելով կողքիս, նա շատ խելամիտ բաներ ասաց, որոնք ես հիշեցի ամբողջ ամառ: Եվ մինչ օրս հիշում եմ: Ոչ մի գերբնական բան: Պարզապես փորձեց ոգեշնչել ինձ ավելի մեծ բաների, քան պարզապես հեռուստացույցի ու հեռախոսի առաջ նստելը: Նրա պատմածներից հասկացա, որ նա ինձանից էլ շատ խնդիրներ ուներ: Ավելի ճիշտ՝ պարտքը ինձանից շատ ավելի մեծ էր, բայց նա բնավ չէր հուսահատվում, այլ աշխատում էր ու վայելում կյանքը: Հնարավոր է՝ հենց դա էլ մոտիվացրեց ինձ, լիցքավորեց օրգանիզմս հաջորդ ամիսների համար, որպեսզի առավելագույնը քաղեմ այն ամենից, ինչ տեսնում եմ շուրջս: Եվ ես հենց առավելագույնն էլ ստացա: Ես այլեւս այնքան էլ միայնակ չէի, քանի որ ավելի շատ էի շփվում շրջապատի հետ: Նույնիսկ սովորեցի հեծանիվ վարել: Այո, ես նախկինում չգիտեի: Հենց Միրան էլ ինձ սովորեցրեց:
Իսկ թիվ 14 խորհրդով ես պարզապես ուզում եմ, որ դուք եւս մեկ անգամ կարդաք այն, ինչ ասել է Միրոսլավան, եւ լավ մտածեք այդ խոսքերի մասին:
