Վաղ առավոտից մենք ուղեւորվեցինք ԱՄՆ մայրաքաղաք։ Հասնելով հյուրանոց, որը իմ անուշադրության պատճառով հայտնվեց սեւամորթների թաղամասում (սարսափելի է), մենք վազեցինք դեպի Մոլ։ Ազգային Մոլը բաց հրապարակ է՝ հուշարձաններով եւ բազմաթիվ թանգարաններով։
Մեզ չհաջողվեց տեսնել բոլոր տեսարժան վայրերը, բայց հիմնականները այնուամենայնիվ հաջողվեց տեսնել։ Դա ուրախացնում է!)
Իշխանության երեք ճյուղերը ես լուսանկարել եմ՝ շատ գեղեցիկ Կապիտոլիումը, զուր չէ, որ մի քանի ճարտարապետներ այն կառուցել են 38 տարի։ Այն հիասքանչ է։ Սպիտակ տունը, անկեղծ ասած, ավելին էի սպասում... Իսկ տան առջեւի սիզամարգի վրա խաղերը շատ զով են, հիանալի տղաներ են։) Եվ Գերագույն դատարանի շենքը։ ԱՄՆ-ն, որը գրավեց իր գեղեցկությամբ։
Մոլի կենտրոնում կարելի է տեսնել Վաշինգտոնի հուշարձանը։ Սա մարմարե կոթող է, որը ձգվում է ուղիղ դեպի երկինք։ Իսկ հենց դիմաց գտնվում է Լինքոլնի հուշահամալիրը, որի ներսում տեղադրված է Աբրահամ Լինքոլնի հոյակապ քանդակը։ Այո, եւ Վաշինգտոնի հուշարձանի ու Լինքոլնի հուշահամալիրի միջեւ գտնվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ազգային հուշահամալիրը։ Երեկոյան լույսի ներքո ամեն ինչ այնքան գրավիչ եւ անթերի է թվում, որ ընդհանրապես չես ուզում հեռանալ, այլ պարզապես նստել եւ վայելել։))
Մենք նաեւ այցելեցինք Սմիթսոնյան ինստիտուտ եւ ավիացիայի եւ տիեզերագնացության ազգային թանգարան։ Սա անիրական մի բան է։ Այնքան զարմանալի բաներ, իսկապես հետաքրքիր եւ ուսանելի։ Ես հիացած եմ այս թանգարանով!)
Այս քաղաքը բոլորովին տարբերվում է Նյու Յորքից։ Այդպիսի հակադրություն։ Վաշինգտոնը շատ հանգիստ եւ լուռ քաղաք է։ Տպավորություն է, որ սա բիզնես-քաղաք է։
Բայց երեկոյան քաղաքը կենդանանում է։ Բարերում հայտնվում են երկրպագուներ, սրճարաններում բոլոր սեղանները զբաղված են, խանութներում հերթում՝ բազմաթիվ մարդիկ։ Այդպես...
Մտքերս շատ հակասական են։ Բայց միանշանակ, այս քաղաքը շատ գեղեցիկ է եւ պահանջում է ուշադրություն եւ մանրամասն ուսումնասիրություն։ Բայց ցավոք, ես ժամանակ չունեմ։(((
Վաղը ճանապարհ ենք ընկնում։ Բարեւ, Օռլանդո!))
