Երբ դու մեծ ճանապարհորդության մեջ ես, երկար մտորումների եւ խորը ինքնավերլուծության համար ժամանակ չկա։ Դու փորձում ես արագ որսալ քեզ շրջապատող ամենահետաքրքիր բաները՝ շատ շփվել հետաքրքիր մարդկանց հետ, բացահայտել նոր վայրեր եւ զարգանալ ամենատարբեր ուղղություններով։ Եվ միայն հետո, երբ վերադառնում ես տուն, հիշում ես ամենաերջանիկ (եւ ոչ այնքան) պահերը եւ հասկանում, որ ճանապարհորդությունից վերադարձել ես արդեն բոլորովին այլ մարդ։

Այսօր ես ուզում եմ կիսվել ոչ թե նրանով, թե ինչ բացահայտեց ինձ համար Ամերիկան, այլ նրանով, թե ինչ բացահայտեցի ինքս ինձ համար՝ այնտեղ գտնվելով.

1. ԵՍ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՍՆՈՒՆԴ
   Հավանաբար, դուք սպասում էիք, որ առաջին եզրակացությունը կլինի գլոբալ եւ լուրջ... բայց ոչ։ Ամերիկան եւս մեկ անգամ ապացուցեց, թե որքան համեղ բաներ կան աշխարհում՝ հյութալի տեխասյան սթեյք, քաղցր նրբաբլիթներ, մաստիկայով տորթեր, մերիլենդյան խեցգետիններ, նաչոս պանրային սոուսով... Մի խոսքով, նիհարողներն այս երկրում անելիք չունեն։

2. ԱՄԵՆ ԻՆՉ ՔՈ ՁԵՌՔԵՐՈՒՄ Է
   Այս եզրակացությունն ավելի շատ նման է ինչ-որ խորը եւ մտածված բանի։ Սա ինքնամոտիվացիայի մասին գրքերից վերցված բանալի արտահայտություն չէ, այլ ապացուցված փաստ։ Եթե գրպանում մի քանի դոլար ունեցող փոքրիկ աղջիկը շրջել է ամբողջ մայրցամաքը, ապա մնացած ամեն ինչը՝ մանրուք է (եթե, իհարկե, դադարես անընդհատ արդարանալ՝ առիթով եւ առանց առիթի)։

3. ՓՈՂԸ ԳԼԽԱՎՈՐԸ ՉԷ
   Բոլորին հայտնի ճշմարտություն, որը ինչ-ինչ պատճառներով հաճախ քննադատության է ենթարկվում։ Այստեղ ես նորից կգրեի գրպանում եղած մի քանի դոլարի մասին... բայց չեմ գրի։ Ավելի լավ է պատմեմ այն մասին, որ ամենալավ հիշողությունները ինձ բաժին են հասել բոլորովին անվճար՝ ծանոթություն հիանալի մարդկանց հետ, ովքեր մեզ հյուրընկալել են Couchsurfing-ով, լող Մեքսիկական ծոցում՝ մասնավոր լողափում, ուր մենք ներխուժել էինք առանց որեւէ մեկի իմացության, ուղեւորություն դեպի Ֆիլադելֆիա, որտեղ մեզ տարավ երաժշտական պրոդյուսերը, ում մեքենայում հաջողությամբ ազատ տեղ կար, Վաշինգտոնի հիանալի թանգարանները, ուր կարելի է մտնել բոլորովին անվճար... մի խոսքով, ամենալավ բաները մեր ձեռքերն են գալիս ինքնաբերաբար, եթե պարզապես ուշադիր լինես շրջապատող աշխարհի նկատմամբ։

4. ՄԵԶ ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՆ ԴԱՐՁՆՈՒՄ ՊԱՐԶ ԻՐԵՐԸ
   Այս կետը ինչ-որ չափով նման է նախորդին, բայց այստեղ կուզենայի պատմել մի փոքր այլ բանի մասին։ Երբ մենք առաջին անգամ ժամանեցինք Վաշինգտոն եւ, իհարկե, անմիջապես ուղեւորվեցինք դեպի Սպիտակ տուն, երկար թափառում էինք Օբամայի եւ այլ հայտնի մարդկանց այդ նստավայրը փնտրելիս, մինչեւ հասկացանք, որ փոքրիկ ցանկապատի հետեւում գտնվող փոքրիկ շենքը հենց ինքն է։ Նմանատիպ պատմություն եղավ նաեւ Ազատության արձանի հետ, որը կյանքում շատ ավելի փոքր էր, քան փորձում են մեզ ներկայացնել։ Փոխարենը զարմացրեց Լաս Վեգասի կազինոներից մեկի սովորական առաստաղը, որը պատված էր հսկայական պլաստիկ վառ ծաղիկներով։ Կամ դեպի օվկիանոս տանող հարմարավետ հեծանվուղին։ Մի խոսքով, այս կետը փողի մասին չէ, այլ այն մասին, որ հաճելի մանրուքները երբեմն ավելի շատ են ուրախացնում, քան գովազդված պաթետիկ կլիշեները։

5. ԱԶՆԻՎ ԱՇԽԱՏԱՆՔՈՎ ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԿԳԱ
   Իհարկե, նույնիսկ իմ ընկերների մեջ կգտնվեն մի տասնյակ մարդիկ, ովքեր կասեն, որ «չխաբես՝ չես ապրի» (մեղմ եւ ոչ այնքան մեղմ ձեւով)։ Այնուամենայնիվ, կարծում եմ, որ ոչ մի դոլար (նույնիսկ նոր փոխարժեքով) արժանի չէ ազնիվ խոսքի եւ բարի արարքի։ Եթե դու ապրում ես սեփական օրենքներով եւ չես դավաճանում ինքդ քեզ, ամեն ինչ քեզ մոտ կստացվի։

6. ՕԳՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿԱՐՈՂ Է ԳԱԼ ԱՄԵՆԱԱՆՍՊԱՍԵԼԻ ՊԱՀԻՆ ԱՄԵՆԱԱՆՍՊԱՍԵԼԻ ՄԱՐԴԿԱՆՑԻՑ
   Հայտնվելով մեկ այլ մայրցամաքում՝ հանկարծ հասկանում ես, թե իրականում քանի ընկեր ունես (հուշում՝ ավելի քիչ, քան կարծում ես)։ Դա տխուր էր, բայց ուսանելի։ Լինում էր այնպես, որ ամենամտերիմները հիասթափեցնում էին, իսկ մարդիկ, ում հազիվ ես ճանաչում, փրկում էին քեզ։ Խոնարհումս նրանց, ովքեր չմոռացան ինձ Ռուսաստանում բացակայության մի քանի ամիսների ընթացքում. խոնարհումս նրանց, ովքեր աջակցում էին ինձ Ամերիկայում, երբ սկզբում լաց էի լինում անգլերենիս պատճառով կամ շատ հիվանդ էի. խոնարհումս Նյու Յորքի իմ մորաքրոջը, ով փրկեց ինձ եւ ընկերներիս. ամենախոնարհումս իմ ընտանիքին, առանց որի այս ուղեւորությունը ընդհանրապես չէր կայանա։ Մի խոսքով, այն մարդիկ, ում ես երախտապարտ եմ, արժանի են առանձին նշումի։ Կամ նույնիսկ գրքի։

7. ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀՈԳՈՒ ՎԻՃԱԿ Է
   Ամերիկայում 95-ամյա տատիկներին եւ պապիկներին տեսնելուց հետո, ովքեր շրջում են Bugatti-ներով եւ Maybach-ներով, բազմաթիվ դաջվածքներով եւ պիրսինգներով, առանց ամաչելու թոռներին ուղարկում են մանկական ճամբարներ մյուս ափ եւ ազատ ճանապարհորդում աշխարհով մեկ... ինձ պարզապես ծիծաղելի է դառնում, երբ իմ հասակակիցները սկսում են բողոքել մոտեցող ծերությունից։

8. ՀԵՌԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆԸ ԽՈՉԸՆԴՈՏ ՉԷ
   Կյանքի ամենակարեւոր դասերից մեկը։ Գնանք պարզ ճանապարհով՝ 21-րդ դարը հեռախոսներ են, ինտերնետ, կապի տարբեր ծրագրեր, Skype եւ, ի վերջո, նամակներ։ Իմ լավ ընկերը գրեց եւ ուղարկեց ինձ նամակ (իսկական, թղթե), երբ չկարողացավ կապվել ինձ հետ։ Իսկ հայրս արթնանում էր գիշերվա կեսին, որպեսզի հասցներ խոսել ինձ հետ մինչեւ աշխատանքի գնալս (Դելավեր նահանգում, որտեղ ես երկար ժամանակ ապրում էի, 8 ժամով քիչ է)։ Այնպես որ, ով ուզում է՝ հնարավորություններ է փնտրում, ով չի ուզում՝ պատճառներ։

9. ՄԵՆՔ ԲՈԼՈՐՍ ՏԱՐԲԵՐ ԵՆՔ
   Երախտապարտ եմ ճակատագրին, որ ինձ հնարավորություն տվեց ծանոթանալ մոլորակի ամենատարբեր անկյուններից եկած տղաների հետ՝ Ամերիկա, Մեքսիկա, Բրազիլիա, Բուլղարիա, Էստոնիա, Լատվիա, Գերմանիա, Ուկրաինա, Չինաստան... Այս երկրների ներկայացուցիչներից յուրաքանչյուրն իր գլխում ունի իր փոքրիկ աշխարհը, որը կազմված է մենթալիտետից, երկրի պատմությունից, բնավորությունից, սովորություններից եւ նույնիսկ նրանից, թե ինչ է նախընտրում ուտել նախաճաշին։ Շփվելով ամենատարբեր մարդկանց հետ՝ դու քայլ ես կատարում դեպի Աշխարհի Մարդ դառնալու ճանապարհին՝ ազատ կոմպլեքսներից, շրջանակներից եւ կարծրատիպերից։

10. ՈՐՔԱՆ ԿԱՐԵՎՈՐ Է ՕՏԱՐ ԼԵԶՈՒՆԵՐ ՍՈՎՈՐԵԼԸ ԵՎ ՃԱՆԱՊԱՐՀՈՐԴԵԼԸ
    Կուզենայի նշել, որ կարեւոր չէ, թե որքան մեծ ճանապարհորդություն ես կատարում՝ ամեն առավոտ մեկուկես ժամ երթուղայինով դեպի համալսարան, թե բազմամսյա ճանապարհորդություն դեպի աշխարհի մյուս ծայրը։ Դրանցից յուրաքանչյուրը քայլ է առաջ՝ դեպի մեծ նպատակ։ Աշխարհն այնքան մեծ է, որ յուրաքանչյուրը պարտադիր կգտնի դրանում իր համար իդեալական վայրը։