Աստված իմ, ինչքան լավն ու գեղեցիկ է այստեղ։
Երեկոյան, մակընթացության ժամանակ, երբ ուժեղ ծովային քամիներ են փչում, երբ մարդիկ հեռանում են լողափից, եւ օվկիանոսի մոտ մնում են միայն մի քանի շուն զբոսնողներ եւ մի զույգ սիրահարներ, ես սիրում եմ գալ այստեղ, նստել ավազի վրա, փակել աչքերս եւ ոչ մի բանի մասին չմտածել։
Ջրի որոտանման աղմուկը եւ օդի արագ հոսանքները, անթիվ ալիքները, որոնք թափվում են մեկը մյուսի վրա, մթնշաղը՝ առանց արեւի...
Ինչքան լավն ու գեղեցիկ է։
Այն երբեք չի փոխվում։ Այն աշխարհի ամեն ինչից հին է եւ ամեն ինչից մեծ։ Անհնար է նույնիսկ պատկերացնել, թե ինչ է այն թաքցնում իր մեջ։ Նրան չեն հետաքրքրում կյանքի մանրուքները. մարդիկ անցնում են, դարաշրջաններն անցնում են, մտքերն անցնում են, զգացմունքներն անցնում են։ Օվկիանոսը չի փոխվում. այն եղել է, կա եւ կլինի։ Այն լեռների պես է։ Այն հավերժ է։
6 հունիսի, 2014 թ.
Խորհուրդ. Եթե նահանգ ընտրելու հնարավորություն ունեք, ընտրեք այն մեկը, որը գտնվում է օվկիանոսի ափին։ Նույնիսկ եթե ավելի քիչ են վճարում։ Նույնիսկ եթե հյուսիսում է։
«Պետք է գնալ օվկիանոսի մոտ» - անչափ շնորհակալ եմ IEC-ի աշխատակցին, ով ասաց սա։
