«Վերջին շաբաթը... շատ արագ»

Քեյփ Քոդում մեր վերջին օրերն էին, երբ ստացանք առաջին զանգերը ամերիկացի ընկերներիցս, որ նրանք մեկնում են եւ կգան հրաժեշտ տալու։

«Արդե՞ն»

Ես ինձ շատ վատ զգացի։

Ես մտքովս անցկացնում էի ամբողջ ամառը եւ չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչպես այն այդքան արագ անցավ։

Դենին եկավ, մենք միասին անցկացրինք մոտ 2 ժամ, հետո գնացինք մեքենայի մոտ եւ գրկախառնվելով հրաժեշտ տվեցինք նրան։ Նա երկար ժամանակ չէր կարողանում նստել մեքենան։ Բոլորը լաց էին լինում։ Նա միացրեց «lead me out of the dark» տխուր երգը եւ դանդաղ սկսեց հեռանալ։ Մենք նայում էինք նրա հետեւից եւ երգում երգը։

Շատ տխուր դարձավ։

Մի քանի օր անց մեկնեցին իմ հարազատներ Այկան, Մաշան եւ Նատաշան։

Ասել, որ տխուր էր եւ դատարկ, ոչինչ չասել է։

Ես գնում էի աշխատանքի, իսկ անձնակազմը գնալով փոքրանում էր։

Ամեն օր մարդիկ հեռանում էին։

Վերջին աշխատանքային օրերին այգիներում մարդիկ քիչ էին, ես նստում եւ հիշում էի այս հրաշալի ամառը...

Սեպտեմբերի 2-ին ես թռչում էի Մայամի։

Ստիպված էի հրաժեշտ տալ բոլորին, բայց ինձ մխիթարում էի միայն նրանով, որ մենք անպայման մի օր կհանդիպենք։

Այնքան խոսքեր ասվեցին, այնքան արցունքներ թափվեցին... Ես արդեն Մայամի թռչել էլ չէի ուզում... ներսում դատարկություն էր...

Մնաց միայն մեկ մարդ... Մտերիմ եւ հարազատ, ում հետ մենք հանդիպեցինք Մայամիում... բայց մյուսներին ես այլեւս չտեսա։

Երբ կլինեք Ամերիկայում... գնահատեք յուրաքանչյուր պահը... գնահատեք ժամանակը եւ կողքի մարդկանց... ցավոք, դա կանցնի...