Բարեւ ձեզ, իմ անունը Յուլիա է, ես եղել եմ Work and Travel USA ծրագրի մասնակից 2013 եւ 2014 թվականներին։ Այս բլոգում ես կցանկանայի կիսվել ծրագրին մասնակցելու իմ հույզերով եւ փորձով, եւ ես անկեղծորեն ուրախ կլինեմ, եթե այն օգնի նոր մասնակիցներին ցրել որեւէ առասպել եւ մի կողմ դնել կասկածները ծրագրի վերաբերյալ, իսկ նրանց համար, ովքեր արդեն եղել են ԱՄՆ-ում՝ հիշել այն ամենը, ինչ պատահել է իրենց հետ, եւ հուսով եմ, որ նրանցից ոմանք այս պատմության մեջ կգտնեն իրենց։ Բլոգը գրելու ընթացքում ես նաեւ կհամեմատեմ ծրագրին մասնակցելու իմ ժամանակը՝ այսպես ասած Elementary (2013թ.)-ից մինչեւ Intermediate (2014թ.)։ Նաեւ անհրաժեշտ եմ համարում բացատրել իմ բլոգի անվանումը. մասնակցության 2 տարվա ընթացքում ես եղել եմ մոտավորապես 20 նահանգներում եւ լսել եմ բոլոր 50-ի մասին, եւ այդ ընթացքում կարողացել եմ հստակ որոշել ինձ համար, որ յուրաքանչյուր նահանգ ունի իր ինքնատիպությունը, մշակույթը, առանձնահատուկ գիծը, այսինքն՝ բացառիկ «երանգ», ուստի վստահ եմ, որ յուրաքանչյուր մասնակից ինքն է ընտրում ԻՐ ԵՐԿՆՔԻ ԳՈՒՅՆԸ՝ կախված նրանից, թե որքան է ճանապարհորդում եւ քանի մղոն է անցել, համապատասխանաբար։

Առաջին էջը որոշեցի վերնագրել «Միջանկյալ», քանի որ կարծում եմ, որ Ամերիկայում լինելու առաջին զգացողությունը առաջանում է ոչ թե այն ժամանակ, երբ ժամանում ես JFK կամ այլ օդանավակայան, այլ արդեն երբ անցնում ես հարցազրույցը դեսպանատանը։ Եվ այսպես.

Elementary (2013թ.)՝ Ընկերուհուս հետ Մոսկվա ժամանեցինք նշանակված օրվանից 2 օր առաջ, նախապես գնացինք դեսպանատուն, տեսանք եւ հիշեցինք, թե որտեղ է այն գտնվում։ Հարցազրույցին միեւնույն է եկանք 3 ժամ շուտ, ընդ որում մետրոյում հարցնում էինք հյուպատոսների ենթադրյալ հարցերը, սարսափելի անհանգստանում էինք, պետք է նշել, որ 2013թ. մերժումների վիճակագրությունը ամենամեծն էր ծրագրի գոյության ողջ ընթացքում։ Սպասելով հարցազրույցին դեսպանատանը՝ մենք օրինաչափություն բացահայտեցինք՝ եթե ինչ-որ մեկը թույլտվություն է ստանում, ապա նրան հաջորդող մասնակիցները մերժում են ստանում այդ պատուհանում, ուստի որոշեցինք հերթով կանգնել իրար հետեւից, որպեսզի չընկնենք նույն հյուպատոսի մոտ (ընդ որում դու արդեն գիտես, թե որ պատուհանում են ամենից հաճախ մերժում տալիս, եւ մտովի երազում ես չընկնել այնտեղ)։ Եվ ահա եկավ մեր հերթը, այդ պահին բացվում է նոր պատուհան հյուպատոսի հետ, եւ ընկերուհիս մտնում է այնտեղ, բառացիորեն 30 վայրկյան անց նա դուրս է գալիս աչքերում արցունքներով, ճակատագրի հեգնանքով նա այնքան արագ դուրս եկավ այնտեղից, որ ես ստիպված էի գնալ նույն պատուհանի մոտ եւ նույն job offer-ով։ Մտովի պատրաստվելով վատթարագույնին՝ ես այնուամենայնիվ հավաքվում եմ մտքերով եւ սկսում եմ պատասխանել նրա հարցերին դեմքիս ժպիտով (թեեւ կարծում եմ, որ հուզմունքից դեմքս այնքան էր ծռվել, որ դժվար էր դա ժպիտ անվանել), ֆ.ի.ո.-ի, օֆերի եւ ուղեւորության նպատակի մասին ստանդարտ հարցերի շարքից հետո նա ինձ հարց է տալիս (ընդ որում ոչ մի անգամ չժպտալով).

Հյուպատոս. Ե՞րբ ես ժամանել եւ ի՞նչ էիր անում։

Ես. 2 օր առաջ եւ նվեր էի փնտրում մայրիկիս համար։

Հյուպատոս. Լավ։ Եվ ի՞նչ գտար։

Ես. Իհարկե, նրա համար լավագույն նվերը կլիներ, եթե ես վիզա ստանայի, չէ՞ որ այսօր նրա ծննդյան օրն է։

Հյուպատոսը ընդհատում է ինձ. Դե դա հասկանալի է, բայց դու հասկանում ես, որ դա ոչ ամբողջությամբ է կախված քեզանից։

Ես. Ես ոչինչ չկարողացա գտնել, քանի որ անձրեւ էր, եւ ես չկարողացա գտնել այն, ինչ փնտրում էի։

(Պետք է ասել, որ մայրիկիս ծննդյան օրը իսկապես այդ օրն էր, բայց նվեր ես չէի փնտրում, քանի որ ամբողջ ժամանակ պատրաստվում էի հարցազրույցին)

Հյուպատոս. Առեւտրի կենտրոններում անձրեւ չկա, եւ այնուամենայնիվ, ի՞նչ էիր փնտրում։

Ես (Եվ այստեղ իմ գլխում առաջանում է ԲԵՐՄՈՒԴՅԱՆ ԵՌԱՆԿՅՈՒՆԻ, քանի որ ես լիովին մոռանում եմ անգլերենի բոլոր բառերը, եւ սովորական նվերների՝ օծանելիքի, զարդերի եւ այլնի փոխարեն, ես արտաբերում եմ). ՄԻԿՐՈԱԼԻՔԱՅԻՆ ՎԱՌԱՐԱՆ։

Ի՞նչ միկրոալիքային վառարան։ Ի՞նչ եմ ես դուրս տալիս։ Եվ ինչո՞ւ պետք է այն տանեմ Մոսկվայից Տոլյատի!!! - մտածում եմ ես։

Եվ այստեղ ես հասկանում եմ, որ հնարավոր է՝ իմ հյուպատոսը հեռազգաց է, որովհետեւ նա ինձ հարց է տալիս. Ինչո՞ւ տանել միկրոալիքային վառարան Մոսկվայից Տոլյատի։

Ես (դժվար է նկարագրել իմ զգացմունքները այդ պահին, ինձ թվում է, որ ես այդ հարցի շուրջ մտածում էի մի ամբողջ հավերժություն, բայց այնուամենայնիվ տվեցի բավականին համարժեք պատասխան). Այն ունի հատուկ բնութագրեր, մեր քաղաքում նմանը գտնելը դժվար է։

Դրանից հետո նա տվեց եւս մի քանի հարց իմ ճանապարհորդելու պլանների մասին, եւ իմ վիզան approved եղավ!!!! Անկեղծ ասած, կարծում եմ, որ հյուպատոսը հասկացավ, որ ես նրան ոչ այնքան ճշմարտությունն եմ ասում, բայց այնուամենայնիվ չմերժեց ինձ, որովհետեւ ես կարողացա «դուրս գալ այդ իրավիճակից»։

Ինձ համակել էին զգացմունքներն ու հույզերը, մի կողմից՝ որ ես կարողացա, ես արեցի!!! Իսկ մյուս կողմից՝ ես շատ վշտացած էի ընկերուհուս պատճառով, չէ՞ որ ես գիտեի, թե նա որքան էր ուզում մեկնել ԱՄՆ, բացի այդ, դա նշանակում էր, որ ես մեկնելու եմ մենակ։

Intermediate (2014թ.)՝ Մոսկվա ես արդեն ժամանեցի հարցազրույցի օրը, հուզմունք գրեթե չկար, բացի այդ մերժումների վիճակագրությունը շատ էր ուրախացնում՝ դրանք գրեթե չկային։ Հյուպատոսի հարցերին ես արդեն պատասխանում էի իմաստալից, առանց հուզմունքի, թեեւ երբեմն աննշան քերականական սխալներ անելով, ի վերջո իմ վիզան նույնպես approved եղավ։ (Հարցերը տիպիկ էին. ինչո՞ւ որոշեցիր նորից մեկնել, ինչո՞ւ փոխեցիր վայրը, ո՞ւր ես պլանավորում ճանապարհորդել)։ Այնուհետեւ նույն օրը ուրախ ես մեկնեցի գյուղ՝ օգնելու տատիկներին եւ պապիկներին եւ ժամանակ չկորցնելու, մինչ ես սպասում էի վիզային (պետք է ասել, որ այն եկավ բավականին արագ՝ 4-5 օրվա ընթացքում)։ Այս «միջանկյալ» փուլում ինձ ամենից շատ հիշվեց հակադրությունը, մեկ շաբաթվա ընթացքում ես եղել եմ. Տոլյատի-Սամարա (մեկ ժամ)-Մոսկվա (մեկ օր)-Պենզա (մեկ ժամ)-Գյուղ (3 օր)-Տոլյատի (մի քանի ժամ)-Մոսկվա (մեկ ժամ)-Նյու Յորք։