Բարեւ բոլորին։ Արդեն չորս ամիս է անցել, ինչ վերադարձել եմ ԱՄՆ-ից։ Ուզում եմ կիսվել տպավորություններիս մասին, բայց քանի որ դա անում եմ վերադառնալուց հետո, սա կանվանեմ «ոչ նահանգային» նշումներ։

Սկսեմ, թերեւս, ավանդական ինքնաներկայացումից։ Անունս Լերա է։ 19 տարեկան եմ։ Սովորում եմ անգլերենի թարգմանչի մասնագիտությամբ Կալինինգրադում։ Այս մասնագիտությունը պատահական չեմ ընտրել։ Ես անգլերենի խելագար երկրպագու եմ, այո, այո։ Մանկուց երազում էի եւ անհամբեր սպասում էի այն «D-Day»-ին, երբ կսկսեմ անգլերեն սովորել։ Եվ ահա մի օր այդ օրը եկավ։ Եվ դա... առաջին հայացքից սեր էր։ Այդ ժամանակից ի վեր անգլերենի հետ չենք բաժանվել, եւ աստիճանաբար, ուսումնասիրելով աշխարհի քարտեզը, իմ մեջ բնական ցանկություն առաջացավ այցելել անգլախոս երկիր...

Անցավ որոշակի ժամանակ, եւ ահա ես արդեն լեզվաբանության եւ միջմշակութային հաղորդակցության ֆակուլտետի ուսանող եմ։ Առաջին կիսամյակում չէի կարողանում հավատալ, որ այսքան առարկաներ ունեմ, եւ բոլորը պտտվում են իմ սիրելի լեզվի շուրջ (կծկեք ինձ)։ Դե, իսկ հետո գիտակցումը, որ այս ամենը իրականություն է, իհարկե, եկավ, բայց շատ չէր շտապում։ Ավելի ուշ իմացա Work and Travel USA ծրագրի մասին։ Իմ հրճվանքը, իհարկե, սահմաններ չուներ։ Ես գնացի կազմակերպչական հանդիպման, որտեղ պատմում էին ծրագրի պայմանների մասին, նախորդ տարիների մասնակիցները կիսվում էին իրենց փորձով եւ տպավորություններով։ Եվ ես վառվեցի։ Գիտեք, այլ կերպ լինել չէր կարող։ Ծնողներս աջակցեցին Նահանգներ մեկնելու գաղափարին, բայց առաջացավ դրամական հարցը՝ ծրագրի վճարումը։ Երկար չմտածելով՝ գուգլեցի եւ ելքը գտա։ Հավաքելով անհրաժեշտ փաստաթղթերը՝ ձեւակերպեցի վարկ, այն պայմանով, որ կաշխատեմ Նահանգներում եւ կվերադարձնեմ։ Վերջ, որոշումը վերջնական է. հավաքում եմ ճամպրուկներս եւ առաջ՝ ընդառաջ Ամերիկային։ Իսկ առջեւում...

Իսկ առջեւում ինձ սպասում էր աշխատանքի որոնման երկար փուլը, Հյուպատոսարանում հարցազրույցները, վիզա ստանալը, եւ միայն հետո՝ երկար սպասված ինքնաթիռը։ Աշխատանքի որոնման հետ կապված խնդիր առաջացավ. գործատուն վերցրեց այն տղաներին, որոնց հետ պատրաստվում էի մեկնել, իսկ ինձ մերժեց, ես երկար ժամանակ ինքս էի աշխատանք փնտրում, շատ ժամանակ խլեց օֆերի ստուգումը, թղթաբանության մի կույտ։ Եվ, վերջապես, մայիսին, հարցազրույցի վերջին օրերից մեկում ես լսեցի փափագած «I approve your visa» արտահայտությունը, եւ այդ պահին ամեն ինչ փոխվեց։ Մինչ այդ ես աշխատանք էի փնտրում, փաստաթղթեր էի հավաքում, գնում էի Մոսկվա հարցազրույցի՝ առանձնապես ոչնչի չհուսալով։ Ոչ թե նրանից, որ վստահ չէի գործատուի կամ ինձ վրա, պարզապես չէի հավատում, որ 3 շաբաթից կարող եմ հայտնվել այնտեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ, թափառել Նյու Յորքի փողոցներով, իսկ հետո գնալ ավելի հանգիստ, բայց արդեն իսկ այնքան սիրելի Վիրջինիա-բիչ։ Որ առջեւում 3 կամ նույնիսկ 4 ամերիկյան ամիսներ են։ Կալինինգրադ ես վերադառնում էի առանց արտասահմանյան անձնագրի. այն վերցրել էր հյուպատոսը։

Այսպիսով, 3 շաբաթվա հավաքները, ճանապարհի համար անհրաժեշտ իրերի գնումը եւ անվերջ անգիր անելը անցան։ Ya-hoo, well-done։ Սեսիան հանձնված է, ճամպրուկը հավաքված է, այստեղ ամեն ինչ սառչում է ինձ համար այս թանկագին 4 ամսվա ընթացքում. առջեւում ինքնաթիռն է, որը ինձ կտանի հեռու-հեռու...