Ամառը Վիրջինիայում

Այսպիսով, Վիրջինիա-Բիչ: Մոտ 500,000 բնակչություն ունեցող բավականին մեծ քաղաք, որը գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում որպես աշխարհի ամենաերկար լողափ: Եվ դա զգացվում է: Բավական էր դուրս գալ ավազի վրա, մոտենալ ջրին եւ նայել շուրջը, քանի որ երկու կողմերում էլ հիանալի տեսարան էր բացվում՝ տաք օվկիանոս, դեղին ավազ եւ խոշոր շենքեր (հիմնականում հյուրանոցներ, ռեստորաններ, խանութներ): Այստեղ փողոցները գտնվում են զբոսավայրին ուղղահայաց եւ համարակալված են հերթականությամբ, ինչը շատ է օգնում տեղորոշման հետ խնդիրներ ունեցողներին: Այդ պատճառով ես հասցրեցի ոչ մի անգամ չմոլորվել: Մենք ապրում էինք 24-րդ փողոցում, որը ամռանը լցվում է Ռուսաստանից, Ուկրաինայից, Բուլղարիայից եկած մեր նման ուսանողներով..

31-րդ փողոցը պարզապես հրաբխի կենտրոնն է: Այնտեղ հազարավոր այցելուներ են հավաքվում՝ լսելու փողոցային ռոք-խմբերի համերգները, լուսանկարվելու հայտնի Նեպտունի արձանի հետ եւ, իհարկե, արեւայրուք ընդունելու: Զարմանալի չէ, որ լողալ եւ արեւայրուք ընդունել ձգտում են հենց այստեղ, քանի որ հենց զբոսավայրում կա հանգստի սենյակ, կամ մեր լեզվով ասած՝ զուգարան, իսկ մոտակա հաջորդը չորս փողոց այն կողմ է: Հանգստի սենյակում զբոսաշրջիկները հագուստ են փոխում, սակայն մինչ օրս ինձ տանջում է այն հարցը, թե ինչու է դռներին գրված «No changing clothes» եւ որտեղ պետք է հագուստ փոխեն հանգստացողները ըստ կանոնների: Դե, ոչինչ:

17-րդ փողոցը սեւամորթների փողոցն է: Մեր «հանգիստ-աշխատանքի» վերջում՝ սեպտեմբերին, մենք տեղափոխվեցինք հենց այնտեղ, եւ երեկոյան վախենում էինք այնտեղ քայլել: Այնտեղ կար մի փոքրիկ եկեղեցի, որի կողքին ցերեկ ու գիշեր թափառաշրջիկ սեւամորթներ էին հավաքվում: Անցնեմ ոչ պակաս «մութ» թեմային՝ աշխատանքին:

Աշխատանքը գայլ չէ, ինչպես ասում ենք մենք՝ ռուսներս, բայց այն համառորեն փախչում էր ինձնից: Ռեստորանում part-time աշխատանքը բավարար չէր ապրելու, բնակարանի վարձը վճարելու, ուտելու (իսկ ախորժակս շատ մեծ է) եւ պարտքը փակելու համար:

Երկրորդ օրը մենք հասկացանք դա եւ գնացինք աշխատանք փնտրելու Օուշեն Ֆրոնտում (լողափի երկայնքով): Դրանից էլ սկսվեց իմ հարուստ ամերիկյան աշխատանքային պատմությունը. ես աշխատել եմ հյուրանոցում, երկու կամ երեք (արդեն հաստատ չեմ ասի) լողափնյա խանութներում, նվերների խանութներում, ռեստորաններում, սրճարաններում՝ ամենուր կամ զբաղվածությունը նվազագույն էր, կամ ինձ ինչ-որ բան դուր չէր գալիս, կարճ ասած՝ աշխատանքը ձեռքիցս չէր գալիս: Հերթական լողափնյա խանութում աշխատանքի անցնելով՝ ուրախ եկա աշխատանքի՝ մտածելով, որ լողազգեստներ եւ շորտեր եմ դասավորելու.... Տնօրենը ինձ բացարձակ հանգիստ, լուրջ տոնով հայտնեց, որ ես ժամանակավոր դաջվածքներ եմ նկարելու: Սկզբում դա ինձ խաղարկություն թվաց, քանի որ ես կարող էի նկարել միայն տնակ, այն էլ՝ ջրհեղեղից ավերված: Կարճ ասած՝ արջը ոչ թե ականջիս, այլ ձեռքիս վրայով է անցել, տրորել եւ ներողություն խնդրել մոռացել: Պարզվեց, որ ես միայն այդպես էի կարծում: Ինչ-որ անհայտ եղանակով մոտս ամեն ինչ լավ ստացվել սկսեց, ես վայելում էի աշխատանքս, ինձ նույնիսկ դժվար չէր ամբողջ օրը կիզիչ արեւի տակ կանգնել այրված քթով, մինչեւ տնօրենս որոշեց, որ դաջվածքները մեծ եկամուտ չեն բերում եւ ուղղակի իմ կրպակը փակեց:

Եվ կրկին ես աշխատանք էի փնտրում, բայց հիմա փնտրում էի միայն դաջվածքների աշխատանք: Ես պարզապես վարակվեցի այդ գործով: Եվ ինձ անչափ բախտ վիճակվեց: Մի դաջվածքի խանութ ես մի քանի անգամ էի մտել, ամեն անգամ ինձ պատասխանում էր մի ռուս աղջիկ, որ իրենք արդեն աշխատողներ ունեն, տնօրենը ուրիշին չի վերցնի, բայց համառություն կոչվող ինչ-որ հրաշքով ես եւս մեկ անգամ մտա այնտեղ եւ հայտնվեցի հենց տեղին: Հենց այդ օրը ազատեցին դաջվածք նկարող աղջկան, եւ ես ուրախությամբ կանգնեցի նրա տեղը (թող այդ աղջիկը ինձ ներողամիտ լինի): Ուսուցման առաջին օրերին ինձ ցույց տվեցին, թե ինչպես հյուսել հեյրապներ (դրանք գունավոր նախշերով ձեր սեփական մազափնջի մեջ հյուսված պարաններ են), ես մարզվեցի դաջվածքներ նկարելու մեջ (իսկ դրանք այստեղ գունավոր էին, բազմազան, ամենատարբեր նկարներ), եւ ես անցա աշխատանքի: Իսկ քանի որ ես սովորում էի ինքս ինձ վրա, առաջին շաբաթը քայլում էի ամբողջությամբ դելֆիններով, ծաղիկներով, շներով նկարված: Ոչինչ չէի կարող անել եւ ընտրում էի մանկական նկարներ: Աշխատանքը ոչ թե գնաց, այլ թռավ: Մենք երեքն էինք մենեջերի հետ միասին, ես աշխատում էի սկզբում առավոտյան, իսկ երբ երկրորդ աղջիկը ազատվեց, ես անցա full-day-ի եւ աշխատում էի առավոտից մինչեւ երեկո: Ժամանակը աննկատ էր անցնում, հատկապես երկար հեյրապների, մեծ դաջվածքների եւ հաճախորդների հետ զրույցների ընթացքում: Օ՜, որքան տարբեր մարդկանց եմ տեսել այս աշխատանքում, լսել եմ միլիոնավոր պատմություններ:

Սիրելի աշխատանքիս եւս մեկ բոնուս դարձան մեծ թեյավճարները: Այնպես որ, աշխատավարձերը կուտակվում էին, իսկ ես ապրում եւ զվարճանում էի թեյավճարների հաշվին: Ի դեպ, զվարճանքների մասին, մենք ունեինք նաեւ ազատ օրեր, որոնց ընթացքում մենք պառկում էինք լողափում, արեւայրուք ընդունում, գնում էինք առեւտրի կենտրոն գնումներ կատարելու եւ գնում էինք եկեղեցի: Դրանցից մեկը մեր մոտակայքում էր: Այնտեղ անվճար սնունդ եւ ամեն տեսակի միջոցառումներ կային J-1 ուսանողների համար: Իսկ ազատ օրերից մեկում մեր ոստիկան ընկերը մեզ զբոսանքի տարավ իր անձնական ինքնաթիռով:

Մի անգամ, 60 դոլարով մթերք գնելով (սենյակակիցների եւ ինքս ինձ համար, ես այնքան էլ շատակեր չեմ), ես դուրս եկա կայանատեղի, որտեղ կանգնած էր իմ վարդագույն ձին՝ հեծանիվը, որը հրաժարվեց դիմանալ մթերքի հսկայական քանակությամբ պայուսակներին: Դրանք ընկնում էին, մթերքը թափվում էր: Ի՞նչ անել՝ գաղափար չունեմ: Տուն հասնելու համար բավականին հեռավորություն կա, տեղական սիմ-քարտ էլ չէի վերցրել, որ որեւէ մեկին զանգահարեմ: Դեռ մի բան էլ՝ շոգը մոտ 40 աստիճան Ցելսիուս: Օգնության հասավ կովբոյական տեսքով պապիկը՝ հսկայական գլխարկով եւ անսովոր հեծանիվով, որի վրա արագ կախվեցին իմ պայուսակները: Ինձ տուն ուղեկցելուց հետո նա կաշկանդվեց, ասաց, որ շատ է ուզում ուտել, տուն չի հասցնի, իր համար ուտելիք է գնել, բայց ուտելու տեղ չկա: Ի՞նչ անել՝ ես նրան հրավիրեցի մեր տուն, ինչից մեր վարձակալած բնակարանի աղջիկներից մեկը չափազանց դժգոհ մնաց: Ցուցադրաբար շուրթերը կախելով՝ նա ասաց, որ իր ախորժակը կորել է այս, իմ կարծիքով, սիրուն ծերուկին տեսնելիս: Ուտելուց հետո մենք եւս մի քիչ զրուցեցինք, եւ նա գնաց: Իսկ ինձ հետո երկար ժամանակ դժգոհում էին... Ամերիկացիները այնուամենայնիվ տարբերվում են իրենց պարզությամբ, երբեմն միամտությամբ, եւ ամենակարեւորը՝ օգնության հասնելու պատրաստակամությամբ:

Շարունակելով «խանութային» թեման՝ ուզում եմ պատմել, թե ինչպես մենք առաջին անգամ մտանք խանութ՝ սովորական մթերային խանութ: Նման բան երբեք չես մոռանա՝ հսկայական տարածք՝ շարքերով եւ դարակներով, եւ ընդհանրապես անհասկանալի է, թե ինչ, որտեղ, ինչպես, երբ, ինչու: Մոտենում ենք մի շարքի՝ տուփեր, տուփեր, տուփեր՝ տարբեր գրություններով, «Ես՝ Սուպերհերոս եմ» շարքի անհասկանալի նկարներով, բանկաներ, փաթեթներ եւ լիակատար ապշահարություն... ի՞նչ է սա: Ի՞նչով են սա ուտում: Էմմ, սա ընդհանրապես ուտո՞ւմ են: Աստիճանաբար, իհարկե, մենք ամեն ինչ հասկացանք, բայց առաջին անգամ մեզ պակասում էր «Ժպտացեք, ձեզ նկարահանում է թաքնված տեսախցիկը» գրությունը գտնելը: Միակ բանը, որից մենք աննկարագրելի մանկական հրճվանք ապրեցինք, այն գիտակցումն էր, թե որքան էժան ենք մենք ամբողջ ամառ թունավորվելու պեպսիով, չիպսերով եւ նմանատիպ այլ աղբով: Ոչ, դե իսկապես էժան, Ռուսաստանի համեմատ մի քանի անգամ էժան: Բանականության մնացորդը հաղթեց մեզ, եւ մենք գնացինք նորմալ ուտելիք փնտրելու: Այստեղ մենք հանդիպեցինք մեծ, մոտավորապես 5-լիտրանոց կաթի տարաների, որոնք տեսել էինք ամերիկյան ֆիլմերում, եգիպտացորենի փաթիլներ (Cornflakes), որոնք տեսել էինք ֆիլմերում եւ եւս շատ բաներ մեր ամերիկյան երազանքներից: Ինչ-որ բան այդպես էլ չփորձեցինք, բայց շատ բան գնեցինք, գրեթե ամեն ինչ: Բայց ամենակարեւորը՝ գետնանուշի կարագն է, այն էլ՝ peanut butter: Սա ինչ-որ կախարդական բան է, շատերը հավանաբար կաջակցեն ինձ: Մենք դրանով պարզապես կշտանում էինք:

Ի դեպ, միայն ես հասցրեցի այս ամառ հեծանիվով երկու անգամ բախվել մեքենայի՝ մինչեւ քերծվածքներ, արյուն եւ կոտրված հեծանիվ:

...Ամառը, որքան էլ տխուր է, մոտենում էր ավարտին: Մենք պաշարվում էինք հագուստով, պինատ-բաթերով եւ երկրորդ ճամպրուկներով: Եկել էր ժամանակը մտածել նաեւ ճանապարհորդության մասին: Փողը, փառք Աստծո, բավական էր, իսկ դա նշանակում էր, որ մենք կարող ենք հանգիստ խղճով ավարտել աշխատանքը եւ սեպտեմբերին սլանալ Կալիֆոռնիա: