Հենց այդպես էլ արեցինք։ Մի ամբողջ ամիս մենք տոմսեր էինք ամրագրում, որոշում, թե ինչ այցելել այս կամ այն քաղաքում, մի խոսքով՝ նախապատրաստությունները լի թափով ընթանում էին։
Կոկորդում հանգույցով մենք հրաժեշտ տվեցինք մեր Virginia Beach-ին, բոլոր այն մարդկանց, ում հետ ծանոթացել ու ընկերացել էինք, եւ մեկնեցինք Վաշինգտոն (հենց այնտեղից էր թռչում Սան Ֆրանցիսկոյի ինքնաթիռը)։ Ընդ որում, մենք ուշացանք Նորֆոլկից (Virginia Beach-ի մոտակա քաղաք) մեկնող ավտոբուսից, որովհետեւ քաղաքին հրաժեշտ տալը կամ պարզապես զվարճանալու ցանկությունը թույլ չտվեցին մեզ ժամանակին քնել։ Արդյունքում, մեկ-երկու ժամ քնելուց հետո մենք արթնացանք մի ռուս տղայի դռան բարձր թակոցից, որը համաձայնել էր մեզ հասցնել ավտոբուսին։ Վերջին չհավաքված իրերը եւ սննդի մի մասը նետելով ճամպրուկների մեջ՝ մենք գնդակի պես դուրս թռանք տնից եւ սլացանք։ Ավտոկայան հասանք հինգ րոպե ուշացումով, բայց դա բավական էր, որ Greyhound ավտոբուսը, որը հազվադեպ էր ժամանակին մեկնում, հեռանար հենց մեր քթի տակից։ Հավելավճար տալով մեր «տաքսիստին»՝ մենք նրան հասանք արդեն Հեմփթոնում՝ հարեւան քաղաքում։
Վաշինգտոնում՝ ԱՄՆ-ի մայրաքաղաքում, մենք երկու օր անցկացրինք։ Մեր զարմանքին՝ եղանակն ավելի տաք էր, կամ գուցե պարզապես բախտներս բերեց, որովհետեւ Virginia-ն մեզ ճանապարհեց անձրեւներով, չնայած ամբողջ ամառվա հարավային կլիմային։
Ի՞նչ կարող եմ ասել Վաշինգտոնի մասին։ Թող որ քաշված լինի, բայց եթե համեմատենք Ռուսաստանի հետ, ապա Վաշինգտոնը կարծես Սանկտ Պետերբուրգը լինի՝ մայրաքաղաքային, բայց ոչ այնքան եռուզեռով մթնոլորտ, գեղեցիկ ճարտարապետություն, ավելի չափավոր կյանք։ Իսկ Նյու Յորքը իր մասշտաբայնությամբ, աղմուկով, զվարճանքով, երթեւեկությամբ հիշեցնում է Մոսկվան։ Եթե ասում են, որ մարդու հոգուն հարազատ է կամ Մոսկվան, կամ Պիտերը, ապա Վաշինգտոնի եւ Նյու Յորքի մասին կարող եմ նույնը ասել։ Ինձ ավելի շատ դուր եկավ ամերիկյան մայրաքաղաքը։
Թանգարաններ մենք չհասցրինք մտնել (ժամանակ չմնաց), թեեւ Վաշինգտոնում դրանց մեծ մասը անվճար են։ Փոխարենը մենք հասցրինք լիուլի զբոսնել, տեսանք Կապիտոլիումը, Վաշինգտոնի հուշարձանը, հենց ինքը՝ Սպիտակ տունը։ Եվ պարզապես զբոսնեցինք մայրաքաղաքի հարմարավետ փողոցներով։
Երկրորդ օրվա երեկոյան մենք մեկնեցինք բոլոր ճամպրուկներով (իսկ դրանց քանակը գերազանցում էր մարդկանց քանակը) երկաթուղային կայարան, այնտեղ մի փոքր ապշած կանգնելով տերմինալի առջեւ՝ այնուամենայնիվ հաղթահարեցինք այնպիսի «դժվար» խնդիր, ինչպիսին էլեկտրագնացքի տոմս գնելը, եւ մեկնեցինք Բալթիմորի օդանավակայան։ Այնտեղ մենք սոված ու սառած անցկացրինք ամբողջ գիշերը։ Սննդից մնացել էր միայն բացված գետնանուշի կարագի (peanut butter) տարա եւ թեյի տոպրակներ։ Ես ամեն անգամ մոտենում էի տարբեր սրճարանների եւ խղճուկ տեսքով խնդրում «եռացած ջուր»։ Նույն սպասասրահում կշեռք կար՝ ստուգելու համար, թե արդյոք ճամպրուկդ ավելորդ քաշ ունի։ Մենք ավելի լավ բան չմտածեցինք, քան ինքներս կշռվելը :)
