Ստանալով վերջին աշխատավարձս, հավաքելով իրերս եւ ծանր հրաժեշտ տալով բոլոր նրանց, ովքեր հատկապես մտերիմ էին, ես մեկնեցի։ Շատ, շատ դժվար է հեռանալ այնտեղից, որտեղ քեզ լավ է եւ քեզ սիրում են։

Խորհուրդ. Տոմսերը գնեք նախապես։ Չորեքշաբթի օրերին տոմսերի գները ավելի էժան են, քան մյուս օրերին։

Առաջին քաղաքը, որ որոշեցի այցելել իմ պլանով, Օռլանդոն էր՝ մեկ պարզ պատճառով՝ Հարի Փոթերի այգին։

Ժամանելով «Գրեյհաունդ» ավտոբուսային տերմինալ եւ եւս մեկ անգամ Google քարտեզներով ստուգելով հյուրանոցիս գտնվելու վայրը (քանի որ նախապես էի ամրագրել, սենյակն ինձ արժեցավ օրական 28 դոլար), ես մեկնեցի քաղաք։

Խորհուրդ. «Գրեյհաունդ» ավտոբուսային տերմինալներում կան վարդակներ, Wi-Fi, զուգարաններ, խմելու շատրվաններ, պահեստախուց եւ նստարաններ։ Դրանք բաց են 24/7, այնպես որ, եթե մինչեւ հաջորդ չվերթը տեղ չունեք գնալու կամ ընդհանրապես տեղ չունեք գնալու, գիտեք, թե որտեղ կարող եք մնալ։

Ընդհանրապես, ճանապարհորդը միշտ ընտրություն ունի՝ գնալ տաքսիով՝ խնայելով ժամանակը, բայց ծախսելով գումար, կամ ժամանակ ծախսել ավտոբուսներ փնտրելու եւ սպասելու վրա, բայց հասնել 1.25-2.50 դոլարով։ Որքան էլ գրավիչ թվա տաքսիի տարբերակը, խորհուրդ եմ տալիս օգտվել ավտոբուսներից, քանի որ դուք կտեսնեք բազմաթիվ անսովոր եւ զարմանալի բաներ։

Հասնելով հյուրանոց եւ լվացվելով՝ գնացի սուպերմարկետ փնտրելու։ Այստեղ ինձ տհաճ անակնկալ էր սպասվում. պարզվում է՝ մեծ քաղաքներում Walmart չկա։ Ոմանք ասում են, որ դա սպանում է մյուս մթերային ցանցերը, ոմանք էլ՝ որ Walmart-ը շատ տեղ է զբաղեցնում. մի խոսքով, ես մնացի առանց իմ սիրելի համեղ ուտեստների եւ կերա «Վենդիս»-ում։ Բարեբախտաբար, պայուսակումս Հարավային Կարոլինայից մնացած բանանի եւ խնձորի պաշար կար։

Disney թե՞ Universal Studios: Ինձ համար պատասխանը ակնհայտ էր։ Փաստարկնե՞րը։ Դիսնեյլենդն արժե 200+ դոլար, իսկ Universal-ի երկու այգիների տոմսը՝ 145 դոլար։ Դիսնեյլենդում ատրակցիոնները մանկական են եւ ոչ սարսափելի, Universal-ում դուք կգոռաք խելագարի պես։ Դիսնեյլենդ հասնելու համար երկար ժամանակ էր պետք, իսկ Universal-ը կողքիս էր՝ 20-30 րոպե ոտքով։ Եվ այո, Դիսնեյլենդում չկային Հարի Փոթերի 2 այգիները (Դիագոն ծառուղի եւ Հոգսմիդ), «Մարվել» թեմատիկ այգին եւ հսկայական զով ամերիկյան սարերը։

Խորհուրդ. Օռլանդոյի հյուրանոցների ճնշող մեծամասնությունը տրամադրում է անվճար ավտոբուսներ (շաթլներ) դեպի Universal Studios, Դիսնեյլենդ եւ Օռլանդոյի ջրային կենտրոն։ Սովորաբար դա տեղի է ունենում առավոտյան 9, 10 եւ 11-ին։

Եթե հնարավոր լիներ երջանկությունը պահել բանկաների մեջ, այդ օրը ես հսկայական պաշարներ կանեի։ Քինգս Քրոս կայարանը, Դիագոն ծառուղին, Ուիզլի երկվորյակների խանութը, քվիդիչի ապրանքները, Օլիվանդերի կախարդական փայտիկները, բոլոր ֆակուլտետների շարֆերը, սվիտերները եւ փողկապները, հսկայական շոկոլադե գորտը եւ Բերտի Բոտսի լոբիների փաթեթը, Գրինգոտս բանկի տանիքին յուրաքանչյուր 15 րոպեն մեկ կրակ ժայթքող վիշապը, Հոգվարթս Էքսպրեսը (որով 3 կամ 4 անգամ եմ գնացել), Հոգսմիդը, կարագով գարեջուրը, «Երեք ավել»-ում անհամ ճաշը, «Խոզի գլուխ» պանդոկը, բվերի փոստը, վիշապներ իմիտացնող անհավանական ատրակցիոնները, Հոգվարթսի ներսում զարմանալի եւ իրատեսական բեմադրությունները, անվերջ հուշանվերները, մթնոլորտային անտուրաժը եւ դեկորացիաները, ի վերջո՝ հենց Հոգվարթսը։ Եթե հասկանում եք, թե ինչի մասին եմ խոսում, հեշտությամբ կարող եք պատկերացնել իմ այն ժամանակվա վիճակը։

Կարելի է որքան ուզում ես նստել ցանկացած ատրակցիոնի, միակ բանը, որ պահանջվում է, հերթ կանգնելն է։ Իմ բախտը բերեց, այդ օրը մի փոքր անձրեւ էր գալիս, ուստի մարդիկ այնքան էլ շատ չէին, եւ ես կարողացա լիարժեք զվարճանալ, նկարվել եւ զբոսնել այգում։ Ինչը եւ մաղթում եմ բոլոր նրանց, ովքեր գալիս են այս կախարդական քաղաք։

Այգում պատահաբար հանդիպեցի Կազանից 4 հոգու, ովքեր նույնպես 7 տարի առաջ եկել էին այստեղ Work and Travel ծրագրով։ Իսկ երեկոյան հյուրանոցում ծանոթացա Նովգորոդից երկու աղջիկների հետ, որոնց ավելի ուշ կհանդիպեմ Վաշինգտոնում։

Խոսելով եւ մտերմանալով ընդունարանի ադմինիստրատորի հետ՝ իմացա, որ նրա եղբայրը ապրում է Մայամիում։ Անմիջապես պատմեցի նրան իմ հետագա պլանների եւ այդ քաղաք գնալու ցանկության մասին եւ հարցրեցի, թե կարող եմ արդյոք ապրել նրա եղբոր մոտ։ Ինչին ստացա դրական պատասխան եւ ինձ ավտոբուսի կայարան հասցնելու առաջարկ։ Երբեւէ ասե՞լ եմ, որ իմ բախտը բերում է։