Մի պահ, բավականին անսպասելիորեն, Ջեյսոնը (ով իմ շեֆ-խոհարարն էր) որոշեց պարզապես հեռանալ: Մինչ օրս չգիտեմ՝ ինչու: Նրա տեղը եկավ նոր շեֆ՝ Ջուլիան:
Ջուլիան մի կոշտ կին էր՝ վառ կարմիր մազերով, տանձաձեւ կազմվածքով եւ տանկի նման բնավորությամբ: Ջուլիան ուներ մի առանձնահատկություն: Նա ոչինչ չգիտեր անել, բայց ոչ ոք չէր կարող դա ասել նրան: Սկզբունքորեն, նա պարզապես բոլորին հրամայում էր եւ գոռում բոլորի վրա, իսկ ամբողջ աշխատանքը նրա փոխարեն անում էր նրա ամուսինը՝ մեքսիկացի, որն իսկապես հիանալի խոհարար էր:
Հարկ է նշել, որ նրա հետ ես լավ հարաբերություններ ունեի, բայց մինչեւ որոշ ժամանակ:
Սկզբում նրա առաջին օրը համընկավ իմ պրակտիկայի հետ, երբ ես սպասք լվանալուց հետո անցա գծի վրա աշխատելու, որտեղ անփորձության պատճառով փչացրեցի ամեն ինչ, ինչ կարող էի: Ես շատ էի անհանգստանում, որ հիասթափեցրել եմ նրանց, ովքեր երաշխավորել էին ինձ համար, իսկ նա խղճաց ինձ եւ ուղարկեց նախապատրաստական աշխատանքների: Այդ պահից ես պաշտոնապես սկսեցի զբաղվել մթերքների նախապատրաստմամբ, ինչը ինձ անչափ ուրախացնում էր: Բացի այդ, այդ պահին արդեն ժամանել էին բոլոր այն ռումինացիները, որոնք պայմանագրով պետք է լինեին սպասք լվացողներ: Նա ինձ տեղափոխեց առավոտյան, իսկ հետո՝ միջին հերթափոխի, որտեղ ես շարունակում էի աշխատել այնպես, ինչպես առաջ, բայց մի անգամ ստացվեց այնպես, որ ես արեցի ոչ թե այնպես, ինչպես նա էր ուզում, այլ իմ ձեւով: Եվ դա շատ փչացրեց իմ հետագա կյանքը հանգստավայրում: Իրականում, բոլորը հասկանում էին, որ միշտ չէ, որ պետք է անել այնպես, ինչպես նա է ասում, որովհետեւ նա գծի վրա աշխատում էր շատ վատ եւ հազվադեպ, ինչի պատճառով շփոթվում էր այնտեղ: Եվ ընդհանրապես թույլ էր պատկերացնում մեր սրճարանի կառուցվածքը: Չգիտեմ, գուցե այլ ռեստորանում նա հանճար է, բայց ոչ մեզ մոտ: Բայց ոչ ոք նրան դեմ չէր գնում, իսկ ես համարձակվեցի, ճիշտ է՝ պատահաբար, ոչ լիովին հասկանալով, թե նա ինչ է ուզում ինձանից: Դրանից հետո նա սկսեց մշտապես ինձ ավելի շատ աշխատանք տալ, ավելի շատ կպչել մանրուքների համար եւ դադարեց գովել, ինչպես սիրում էր անել նախկինում: Մի խոսքով, ես դուրս մնացի սիրելիների շարքից: Նա անմիջապես իր համար նոր թիրախ ընտրեց՝ սպասք լվացողին, որը ընդհանրապես ոչինչ չգիտեր, եւ սկսեց նրանից լավագույն աշխատող սարքել: Առանձնացնել նրան բոլորից, ասելով՝ «նայեք, թե նա ինչ լավն է, իսկ դուք անուսներ եք»: Եվ այդ ամենը աշխատանքային գործընթացի թեժ պահին, երբ ռեստորանում մոտ 20 զբաղված սեղաններ սպասում էին պատվերների:
Նրա սխալները շարունակվում էին, իսկ մեղավորը միեւնույնն է՝ մենք էինք:
Հիշո՞ւմ եք, ես պատմում էի tripadvisor.com կայքի մասին:
Այնտեղ կա հյուրանոցների նման ռեստորանների էջ: Այդ թվում՝ նաեւ մեր սրճարանը, որտեղ մշտապես գալիս էին նոր արձագանքներ գոհ եւ ոչ այնքան գոհ հաճախորդներից: Այդ արձագանքները նա երբեմն տպում էր եւ հերթափոխի ժամանակ կարդում մեզ, մեղադրելով մեզ բոլորիս, բացի այն տղայից, որին նա շարունակում էր առաջ մղել:
Առաջ անցնելով նշեմ, որ նա դարձավ հուլիսի լավագույն աշխատողը: Ինչի՞ համար, ոչ ոք չհասկացավ: Նա լավ տղա էր, բայց աշխատանքի ժամանակ մշտապես խուճապի էր մատնվում եւ ամեն ինչ անում էր չափազանց դանդաղ: Բայց փոխարենը՝ սիրելի էր:
Եվ այսպես ամբողջ սեզոնը մենք նրա հետ պատերազմում էինք: Շատ առումներով, մեր ուլտիմատումների շնորհիվ, ռեստորանը մնաց ջրի երեսին, քանի որ երբեմն նա իսկապես հիմար գաղափարներ էր ունենում, բայց տերը հասկանում էր, որ սեզոնի կեսին չի գտնի մեկ այլ շեֆ-խոհարար, ուստի ստիպված էինք աշխատել նրա հետ: Եվ ամեն անգամ, երբ մենք ստանում էինք նոր առաջադրանք եւ դրա կատարման կարգը, մենք գրեթե անում էինք հակառակը: Իսկ հիմա ավելացրեք դրան այն, որ նա վատ խոհարար է, որ նա մի փոքր անհավասարակշիռ է, մշտապես գոռում է, տղամարդկային բնավորություն ունի եւ սիրում է ամերիկյան ֆուտբոլ: Եվ ինչպե՞ս աշխատել նրա հետ: Այնպես որ, ես չդիմացա:
Մի օր պատահեց այնպես, որ ես սեզոնի ընթացքում երկրորդ անգամ ցույց տվեցի իմ թուլությունը:
Սեզոնի կեսին ես արդեն դարձել էի խոհանոցի ծանրակշիռ աշխատող, որը ոչ միայն զբաղվում էր նախապատրաստմամբ, այլեւ միշտ պատրաստ էր ցատկել գծի վրա՝ դժվար պահին այլ խոհարարներին օգնելու համար: Եվ այնպես ստացվեց, որ նա կանչեց ինձ օգնելու, իսկ ես ինչ-որ բան սկսեցի անզգուշորեն անել, եւ պատվերների ծանրաբեռնվածության թեժ պահին նա սկսեց գոռալ ինձ վրա, որ ես մշտապես ամեն ինչ փչացնում եմ կամ նման մի բան: Իսկ ես այն ժամանակ ֆրիի մի չափաբաժին գցեցի լվացարանի մեջ, երբ փորձում էի ջուրը քամել: Նրան շփոթեցրեց այն, որ ես այդքան գումար ծախսեցի: Մի խոսքով, նրա հարձակումը վերջին կետն էր, իսկ ես չեմ կարող պատասխանել նրան: Եվ խոհանոցի հետեւի գծում ես նստեցի եւ լաց եղա, ինչպես այն ժամանակ Միսուլայում: Այո, հերթական 5-րոպեանոց թուլությունը: Իսկ ի՞նչ հետո: Ես հասկացա, որ այդպես չի կարելի, եւ 5 րոպե անց ես դուրս եկա, գլխարկը աչքերիս քաշած, որպեսզի չերեւա, որ դրանք արցունքոտ են: Լինում է, չէ՞: Բայց նրա մշտական ճնշումը իսկապես հոգնեցրեց ինձ, հաշվի առնելով, որ ես անդադար աշխատում էի՝ առանց ձեռքերս ցած դնելու:
Բայց այս իրավիճակում ես հպարտանում եմ ինձանով, որ ես այնուամենայնիվ վերադարձա գծի վրա եւ ավարտեցի աշխատանքը: Որքան էլ դժվար լիներ: Իսկ թուլությունները... դրանք բոլորի մոտ էլ լինում են: Այս իրավիճակում ես դրանից չեմ ամաչում:
Ի դեպ, նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ավելի շատ վաստակել. ընկերներ, մի փնտրեք երկրորդ աշխատանք: Ավելի լավ է փորձեք հավելյալ աշխատել առաջինում: Իմ պայմանագրով շաբաթական 30 ժամ էր, բայց խոհանոցում աշխատանքը պահանջում էր զգալիորեն ավելին, ուստի սեզոնի թեժ պահին մենք աշխատում էինք շաբաթական 60+ ժամ եւ երկրորդ աշխատանքի համար ժամանակ չունեինք: Իսկ ի՞նչ իմաստ: Օվերթայմի դրույքաչափը ավելի բարձր է եւ ոչ մի տեղ գնալ պետք չէ: Ամեն ինչ ձեռքի տակ է:
