Այստեղ սկսվում են ամբողջ սեզոնի ամենածանր պահերը։ Հրաժեշտը։
Glacier-ում կյանքը վերադարձավ իր սովորական ներդաշնակությանը։ Սեզոնն ավարտվեց, ինչպես եւ ամառը։ Այստեղ այցելուներն ավելի քիչ են, ռեստորանի շահույթը կտրուկ նվազել է, իսկ ազատ ժամանակը՝ ավելացել։ Միեւնույն ժամանակ, շրջակա լեռներում եղանակը գնալով վատանում է, եւ գիշերները արդեն զգացվում է ձմռան արագ մոտենալը։ Իսկ ռեստորանի շուրջ այնքան լուռ է, որ վայրի կենդանիները ավելի ու ավելի հաճախ են դուրս գալիս անտառից։
Սեպտեմբերին բոլորը լուռ-լուռ սկսում են հավաքել ճամպրուկները եւ պատմել ձեզ իրենց առաջիկա շաբաթների պլանների մասին։ Եվ սովորաբար սեպտեմբերի կեսերից, կամ նույնիսկ ավելի շուտ, սկսվում են ձեր նախկին գործընկերների ամենօրյա մեկնումները տուն կամ ճանապարհորդելու։ Նրանք բոլորը ցանկանում են տեսնել եւս ինչ-որ բան։ Պայմանական Վեգասներ, ԼԱ, Սիեթլներ եւ այլն։
Ինքներդ էլ հասկանում եք, որ սարսափելի դժվար է տեսնել այս ամենը։ Մանավանդ որ ստացվեց այնպես, որ ես ընկերներիս խմբի հետ մեկնեցի վերջիններից մեկը՝ ետեւում թողնելով ընդամենը 3 հոգու։
Մենք ունեինք մի աղջիկ Հայաստանից, որը նույնպես ժամանակին եկել էր ծրագրով եւ ինչ-որ կերպ մնացել ապրելու Նահանգներում։ Եվ արդեն 8-րդ տարին է, ինչ նա գալիս է աշխատելու այս ռեստորանում սեզոնային՝ Կալիֆորնիայից։ Եվ ամեն տարի նա խոստանում է բոլորին եւ ինքն իրեն, որ ոչ ոքի չի կապվելու, քանի որ բաժանումը հետո շատ ծանր է անդրադառնում։ Այո, այդ պահին ես հասկացա նրան։ Նույնիսկ այն մարդիկ, որոնց դու բնավ չէիր գնահատում եւ կարծես թե քիչ էիր ժամանակ անցկացնում նրանց հետ, իսկ այստեղ հանկարծ գիտակցում ես, թե որքան շատ չես ուզում բաժանվել նրանցից։
Կամ նստած նայում ես քո միակ տեղացի հայրենակցի հավաքած իրերին, ինչը լրացուցիչ կշռաքարեր է ավելացնում սրտիդ։ Նման պահերին մտածում ես, որ լավագույնը շուտ մեկնելն է եւ այս ամենի մասին չմտածելը։ Երեւի ավելի լավ է շուտ գնալ ճանապարհորդելու, բայց չէ՞ որ հեռանալ էլ չես ուզում։ Ընտրության խնդիր։ Դու ընտրում ես, իսկ մարդիկ հեռանում են՝ լրացուցիչ կշռաքարեր կախելով սրտիդ։
Հետո մի գեղեցիկ օր տեղի ունեցավ իմ երեք ամենամտերիմ ընկերներից երկուսի մեկնումը։ Այդ թվում՝ Եվգենիի։ Այն ժամանակ հաջորդ օրը ես ընդհանրապես տեղս չէի գտնում։ Ստացվեց նաեւ այնպես, որ ես ամբողջ առավոտ աշխատում էի մենակ, ուստի շատ էի մտածում եւ նոստալգիա անում։ Մի խոսքով՝ իզուր։
